ΟΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΔΙΣΚΟΙ ΓΙΑ ΤΟ 2008

1. BURST-LAZARUS BIRD
Οι Burst χρωματίζουν την παλέτα τους με πάρα πολλές αποχρώσεις του μεταλλικού ήχου: τα riffs των Mastodon, την αρρώστια των Νeurosis, τα χασίματα των Isis, την δημιουργικότητα των Mars Volta, αλλά χωρίς να αντιγράφουν κανέναν απ' αυτούς. Αντιθέτως έχουν απόλυτα προσωπικό ήχο και μια prog-rock οπτική, κάτι που τους βοηθάει να ενσωματώσουν ακόμη και jazz ή noise στοιχεία. Οι δομές όλων των τραγουδιών είναι περιπετειώδεις μα ουσιαστικές, συναρπαστικές και πορωτικές. Με ενθουσίασε το γεγονός ότι δοκίμασαν πολλά effects, ήχους και διαφόρων ειδών πλήκτρα. Ανανεώνουν τον ακραίο ήχο συνδυάζοντας αντιφατικά στοιχεία, τον θυμό και το εύθραυστο, την γαλήνη με την καταιγίδα με τρόπο που μετατρέπει το όνειρο σε εφιάλτη.

NO MORE CHRISTMAS! (Μερος 2ο: Santa Claus is dead)

Ο Άγιος Βασίλης δεν είναι ένα θρησκευτικό σύμβολο, αλλά ένα καταναλωτικό έμβλημα. Μια φιγούρα-μασκότ αναψυκτικού που εντέχνως αποκόπηκε από το προϊόν που τον έκανε γνωστό για να αποτελέσει γενικά ένα εργαλείο του εμπορικού marketing. Η Coca Cola αρχικά είχε λανσαριστεί ως ποτό με ευεργετικές ιδιότητες που απευθυνόταν κυρίως σε ενήλικες. Όταν η εταιρεία παρατήρησε πως τον χειμώνα οι πωλήσεις της έπεφταν, αποφάσισε να επεκτείνει το κοινό στο οποίο θα απευθύνεται, προσανατολισμένη σε όλη την οικογένεια (παραδοσιακά το βασικό κύτταρο κατανάλωσης) αλλάζοντας και την φύση του προϊόντος. Πολλοί καλλιτέχνες επιστρατεύτηκαν εκείνη την εποχή για να αλλάξουν το προφίλ της Coca Cola, μεταξύ αυτών και ένας λευκός άντρας ντυμένος στα κόκκινα με σκούφο και γενειάδα που έφερνε (σύμφωνα με την διαφήμιση) ένα μπουκάλι του αναψυκτικού ως δώρο στην οικογένεια, γεμίζοντάς τους με χαρά. Σήμερα ο κύριος αυτός μπορεί να θεαθεί σε ευχετήριες κάρτες, καταστήματα, περιοδικά, κοινωνικές εκδηλώσεις κτλ. Ο Άγιος Βασίλης με την μορφή που τον ξέρουμε σήμερα δεν υπήρξε ποτέ. Σε διάφορες χριστουγεννιάτικες ιστορίες, σε διαφορετικές χώρες και έθιμα αλλάζει όνομα, εμφάνιση ακόμη και μέσο μετακίνησης, ωστόσο τα σημερινά του χαρακτηριστικά κι ο ρόλος που επιτελεί είναι βασισμένος σε αμερικάνικα πρότυπα.

ΓΙΟΡΤΙΝΟ ΠΝΕΥΜΑ

Ιστορικές στιγμές ζει η Αθήνα. Η παγκόσμια πατέντα και το διεθνές ρεζιλίκι που μας κάνει θέαμα παντού. ΜΑΤ φυλάνε το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Ακούς πρώην δήμαρχε Αβραμόπουλε, που ήθελες να έχεις το μεγαλύτερο δέντρο για να κάνουμε εντύπωση; Σε πρόλαβαν πιο ευρηματικοί για να μας διαφημίσουν στην υφήλιο...
Σουρεαλιστικό σκηνικό βγαλμένο από τον "Μεγάλο Αδελφό" σε συνδυασμό με κωμικά στοιχεία, αστυνομικοί να περιφρουρούν το σύμβολο μιας δυστυχισμένης κοινωνίας, που πάντα θα κρύβει την ασχήμια και την κακογουστιά της πίσω από βιτρίνες. Αυτό πλέον είναι το σημαντικό, να κάνουμε Χριστούγεννα, ακόμη και με το ζόρι. Μπορούμε να το πούμε κι επίσημα: ΧΑΣΑΜΕ ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ.

NO MORE CHRISTMAS! (Μερος 1ο: Η υποκρισια των γιορτων)

Ο Χριστός δεν γεννήθηκε 25 Δεκεμβρίου. Η Εκκλησία καθιέρωσε για το τεράστιο πλήθος των νεοφώτιστων χριστιανών, την γιορτή των γενεθλίων του θεού Ηλίου, που ήταν βασικά η γιορτή του χειμερινού ηλιοστασίου και κύρια γιορτή του Μίθρα που ήταν ειδικά δημοφιλής στο στρατό, σαν γενέθλια του Χριστού. Η 25η Δεκεμβρίου ήταν γιορτή των Παγανιστών και η τότε χριστιανική εκκλησία ποτέ δεν μπόρεσε να αφανίσει την παγανιστική λατρεία, αναγκάστηκε να "δανειστεί" την ημερομηνία γιορτής που είχε μεγάλη απήχηση. Οι γιορτές ανέκαθεν ήταν ένα καταναλωτικό πανηγύρι ντυμένο με γλυκερά σλόγκαν, ψευδο-μαραθώνιους αγάπης και επίκληση στο συναίσθημα της προσφοράς δώρων στα αγαπημένα πρόσωπα. Τα Χριστούγεννα δεν έχουν καμία αυθεντικότητα, παντού ακούς τα ίδια χαζοχαρούμενα τραγούδια, τις ίδιες κλισέ ευχές, παντού βλέπεις τον ίδιο στολισμό και τα ίδια ψυχαναγκαστικά χαμόγελα. Μια γιορτή-κοροϊδία στον ίδιο μας τον εαυτό. Μια παρένθεση που πρέπει ντε και καλά να ενεργοποιηθεί μέσα μας κάποιο αντανακλαστικό "καλής διάθεσης" και όρεξης για ξόδεμα.

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟ DOWNLOADING

Στην εποχή μας η μουσική βιομηχανία περνάει κρίση. Οι ιλιγγιώδεις πωλήσεις του παρελθόντος αποτελούν εξαίρεση λίγων δίσκων πλέον. Οι νέες τεχνολογίες και ο τρόπος διάθεσης και προώθησης της μουσικής έχουν αλλάξει. Στην ψηφιακή εποχή ο καθένας που έχει μια σύνδεση στο internet μπορεί να "κατεβάσει" δίσκους ακόμη και πριν την επίσημη κυκλοφορία τους. Πολλοί καλλιτέχνες μάλιστα, έχουν επιχειρήσει -και αρκετοί το σκέφτονται- να διαθέτουν την μουσική τους αποκλειστικά μέσω διαδικτύου κι αργότερα να την κυκλοφορούν και με τους παραδοσιακούς τρόπους (cd ή βινύλιο). Στην νέα πραγματικότητα που επιδιώκουν από την πλευρά τους και οι καλλιτέχνες είναι η απευθείας επαφή τους με το κοινό, χωρίς την διαμεσολάβηση των δισκογραφικών εταιρειών.

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

Σ' αυτή την χώρα, η απονομή δικαιοσύνης είναι κάτι το ουτοπικό. Η διαφθορά έχει φτάσει σε επίπεδα τέτοια που οι πολίτες δικαίως είναι απογοητευμένοι κι όμως η Κυβέρνηση για άλλη μια φορά αποποιείται των ευθυνών της, παρόλο που ένα ακόμη στέλεχός της δείχνει να βρίσκεται μπλεγμένο σε ένα ακόμη σκάνδαλο. Από την άλλη τα ΜΜΕ βομβαρδίζουν καθημερινά με τόσες πληροφορίες, που είναι αδύνατον κανείς να παρακολουθήσει τις εξελίξεις, λες και είναι σαπουνόπερα που ναρκώνει τον κοινό νου. Αυτό που όμως εξοργίζει είναι η γλώσσα που ομιλούν οι ιερείς που εμφανίζονται στα κανάλια με φράσεις "επενδύσαμε", "ανταλλαγές", "χ εκατομμύρια", "μετοχές", "funds" και λοιπούς...θρησκευτικούς όρους που πραγματικά είναι ν' απορείς για τον ρόλο που επιτελούν. Το ότι μιλάμε για νομικά ζητήματα που μοιάζουν με κατάλοιπα του οθωμανικού δικαίου εν έτει 2008 δεν είναι μόνο γιατί κάποιοι εκμεταλλεύονται το υδροκέφαλο κράτος και τους αρτηριοσκληρωτικούς θεσμούς του, αλλά επειδή ο νεοέλληνας έχει ασθενή μνήμη.

ΕΝΑ ΣΥΣΤΗΜΑ ΜΕ ΑΠΟΚΛΙΝΟΥΣΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ

Πολλά βγαίνουν στην επιφάνεια τις τελευταίες ημέρες. Τα περιστατικά των ημερών ήταν μια αφορμή για γενικό ξεγύμνωμα. Η μπόρα φαίνεται να πέρασε, αλλά ίσως είναι κι η ησυχία πριν ακόμη μια καταιγίδα. Το μόνο που με ανησυχεί είναι μην γίνουμε όλοι αναλώσιμοι, είτε όσοι αντιδρούν, είτε όσοι κατηγορούν αυτούς που αντιδρούν και εν τω μεταξύ το Σύστημα κερδίζει λίγο χρόνο για να αναπλάσει τον βούρκο στην καρδιά του. Εν ολίγοις χρήσιμοι ηλίθιοι που εξυπηρετούν την επανεκκίνηση του Συστήματος. Το πολιτικό σύστημα είναι προσαρμοσμένο στις ανάγκες των λίγων. Η αυθαιρεσία της εξουσίας προκύπτει από το έλλειμμα πολιτισμού αλλά συγχρόνως υποσκάπτει τις ηθικές αξίες και την (κουτσή) δημοκρατία που λέμε ότι έχουμε. Δεν πρέπει να μπαίνουμε σε ψευτοδιλήμματα τύπου τάξη ή χάος, διαλέξτε στρατόπεδο. Προέκυψαν διάφορα λοιπόν, μερικά τα οποία σας τα παραθέτω ως τροφή για σκέψη. Πάνω απ' όλα ας μην ξεχάσουμε. Τίποτα.

NACHTMYSTIUM-ASSASINS BLACK MEDDLE PART 1

Μπορεί το black metal να έχει μπουχτίσει από πειραματισμούς, αλλά με μπάντες σαν τους Deathspell Omega και Nachtmystium ο πειραματισμός αυτός, έστω κι αν από αλλού ξεκινάει σε κάθε περίπτωση για να καταλήξει σε διαφορετικό μέρος, προσφέρει μια ανανεωτική ανάσα που δείχνει πως κάποιος αν έχει τόλμη και ταλέντο μπορεί να παντρέψει ακόμη και φαινομενικά διαφορετικούς κόσμους. Ως γνωστόν ότι δεν ανανεώνεται πεθαίνει. Στα του δίσκου τώρα: Oι Νachtmystium έχουν κυκλοφορήσει αρκετές φόλες κατά το παρελθόν, όμως επιστρέφουν για να εκδικηθούν με μια σκοτεινή πρόταση που παντρεύει τα απάντρευτα. Φαινομενικά διαφορετικοί κόσμοι όπως το black metal και η ψυχεδέλεια των '70s συνευρίσκονται με απόλυτη επιτυχία.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΘΑ ΜΑΣ ΚΡΙΝΕΙ

Ανικανοποίητη πείνα για επαφή, για οικειότητα, για συναισθήματα πως κάπου ανήκουμε και μας υπολογίζουν, έρχονται σε αντιπαράθεση με την αποξένωση και την αστική μοναξιά, οι οποίες επιδεινώνονται με το αυξανόμενο χάσμα των γενεών, τις επιφανειακές σχέσεις, την διάλυση των παραδοσιακών δεσμών και την συνεχή μηχανοποίηση της πραγματικότητας. Πολλοί νέοι έχουν ανάγκη, διψούν για πραγματική ομαδικότητα, για συντροφικότητα, για συμμετοχή. Μια σωστά δομημένη κοινωνία για να επιβιώσει οφείλει να παρέχει τις ευκαιρίες για όλα τα παραπάνω και κυρίως να εξασφαλίζει το μέλλον, του μέλλοντός της: των παιδιών και των νέων. Η φασιστική νοοτροπία της επιφάνειας, πως όλοι μοιάζουμε αφού ανήκουμε στην ίδια φυλή, υπαγόμαστε υπό την ίδια σημαία και μέσω νομικίστικων κριτηρίων για ψευτο-νομιμότητες κατασκευάζουν μια ρέπλικα ομοιομορφίας. Μια μπάσταρδη δημοκρατία. "Δεν μιλούν", "δεν αντιδρούν", άρα όλα είναι εντάξει.

ΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ

Τα όσα παρακολουθούμε να συμβαίνουν τα τελευταία 24ωρα δεν είναι κάτι που δεν το περιμέναμε. Ένα κράτος σε σήψη, με τα φαινόμενα κοινωνικής παρακμής να έχουν δώσει σημάδια εδώ και χρόνια. Η οργή από τον θάνατο ενός παιδιού ήταν απλά η αφορμή για έναν αναβρασμό που είναι απόρροια όλων των συνθηκών και του σκοτεινού ορίζοντα που γίνεται όλο και πιο ζοφερός όσο περνάει ο καιρός. Όσοι βγήκαν στους δρόμους τουλάχιστον αντέδρασαν, έστω και λανθασμένα σε κάποιες περιπτώσεις δείχνοντας πως δεν είναι νεκρωμένο όλο το σώμα των πολιτών. Βέβαια εμφανίστηκε πάλι κι η φυλή των "νοικοκυραίων" των "αγανακτισμένων πολιτών" που δεν επιτίθενται στους ηθικούς αυτουργούς αυτής της κατάστασης αλλά στους αναρχικούς, τους αντιεξουσιαστές κτλ. Σαφώς και κρίμα είναι οι περιουσίες ανθρώπων που δεν έφταιγαν σε τίποτα, αλλά στην κλίμακα των αξιών μας μεγαλύτερη σημασία έχει η ανθρώπινη ζωή, αλλά και ο τρόπος που χάνεται. Εκεί πρέπει να εστιάσουμε όλοι κι όχι στις υλικές καταστροφές που είναι αναστρέψιμες εξάλλου. Σκέφτηκε κανείς απ' αυτούς ότι μπορεί στην θέση του Αλέξη να βρισκόταν το παιδί τους, το ανιψάκι τους, το αδελφάκι τους κοκ; Το ίδιο το κράτος επιτίθεται σε πολίτες, ενώ οι νέοι λαμβάνουν διαχρονικά εχθρική συμπεριφορά και νοοτροπία από το κράτος. Πολλοί κομπλεξικοί ονειρεύτηκαν ακόμη και τανκς να κατέβουν στους δρόμους για να διαλύσουν τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Είναι οι ίδιοι που πρεσβεύουν το "τάξις και ηθική", ως χουντικά κατάλοιπα κι όχι ως κοινωνική δικαιοσύνη. Το "Μεμονωμένο Περιστατικό υπ' αριθμόν 7547" είναι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Βγαίνουν χαρτογιακάδες και μιλούν για κοινωνική ειρήνη, αγνοώντας πως τόσο καιρό ο κόσμος βράζει και δεν μιλά. Επειδή κουράστηκα να ακούω τις παπάρες τους για τυχαία περιστατικά, στο Indymedia υπάρχει μια λίστα περιστατικών δολοφονιών πολιτών από αστυνομικούς. Αναφέρω κάποια στα γρήγορα:

Η ΚΑΣΤΑ ΤΩΝ ΓΟΥΡΟΥΝΙΩΝ

H οργή γίνεται ποτάμι. Άλλα πράγματα ήθελα να γράψω αλλά τελικά τα γεγονότα που συμβαίνουν από χθες δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητα. Το νέο "μεμονωμένο περιστατικό" των αστυνομικών αυτή την φορά με τον θάνατο ενός 15χρονου στο κέντρο της Αθήνας έπειτα από πυροβολισμό σε αυτόν από ειδικό φρουρό δεν χρειάζεται να μας προβληματίσει. Γιατί; Μα επειδή έχουν συμβεί ένα σωρό περιστατικά που οι αστυνομικοί-θύτες δεν τιμωρήθηκαν όπως τους άξιζε. Ο προβληματισμός έχει πια εξαντληθεί! Βέβαια το θέμα δεν είναι (μόνο) η απονομή δικαιοσύνης, αλλά η ευκολία που οι αστυνομικοί προβαίνουν σε κατάχρηση εξουσίας. Να θυμίσω μερικά "μεμονωμένα περιστατικά":

DEAD CONGREGATION-GRAVES OF THE ARCHANGELS

Πόσο ακόμη θα περιμένουμε από την ελληνική σκηνή να διαψεύδει τους κολλημένους που αντιμετωπίζουν την εγχώρια παραγωγή με καχυποψία; Ή για να το θέσω διαφορετικά, αφού το ταλέντο δεν λείπει από τους Έλληνες μουσικούς, δεν θα πρέπει και οι Έλληνες ακροατές να τους δίνουν τις ευκαιρίες που τους αξίζουν απ' το να αποθεώνουν μονίμως αμερικάνικες και σουηδικές μπάντες; Γκρίνια τέλος.

ΜΗΠΩΣ ΦΟΡΑΣ ΜΑΣΚΑ;

H μάσκα είναι σύμβολο μυστικιστικό. Από αρχαιοτάτων χρόνων, την χρησιμοποιούσαν σε διάφορα έθιμα αλλά και σε θρησκευτικές τελετές διάφορες φυλές και διαφορετικοί λαοί. Αργότερα ταυτίστηκε με το θέατρο και γενικότερα με την απόκρυψη της πραγματικής ταυτότητας. Με την μάσκα ο καθένας γίνεται αυτός που θέλει, μπορεί να δράσει ελεύθερα και να εκφραστεί πιο εύκολα. Η μάσκα αντιπροσωπεύει το χάσιμο του Εγώ πίσω από έναν ρόλο που δίνει άλλοθι, αλλά και που μπορεί να μας κάνει να νιώθουμε πιο άνετα. Η κάθε μάσκα συμβολίζει μια ταυτότητα και δεν είναι λίγες οι φορές που όλοι μας φοράμε μια μάσκα καθημερινά για να υποδυθούμε έναν ρόλο: στον επαγγελματικό χώρο, σε μια βαρετή κοινωνική υποχρέωση κοκ. Βέβαια ο ρόλος μας επηρεάζει ψυχολογικά και αποκαλύπτει συμπεριφορές που πριν αγνοούσαμε. Ας πούμε, δώστε σε έναν άνθρωπο εξουσία, ο τρόπος που θα την διαχειριστεί φανερώνει κάποια στοιχεία της προσωπικότητάς του. Η μάσκα που θα επιλέξει για να παίξει τον ρόλο του εξουσιαστή, είναι κάποιο κομμάτι του εαυτού του που πριν δεν είχε αλληλεπιδράσει. Με το πρόσωπο φανερό σε όλους, ο σύγχρονος άνθρωπος νιώθει πως συνεχώς κρίνεται από τους άλλους και γι' αυτό φοράει το κουστούμι του καθωσπρεπισμού, σαν προγραμματισμένος από την γλώσσα της Εξουσίας: τα στερεότυπα. Και μόνο το άγχος των συναναστροφών και της συναισθηματικής εμπλοκής με άλλους ανθρώπους τον καθιστά δέσμιο της ματαιοδοξίας.

GUNS 'N' ROSES-CHINESE DEMOCRACY

Να που το ζήσαμε κι αυτό! Με αναμονή 13-14 χρόνων κυκλοφορεί το Chinese Democracy από τους Guns 'N' Roses και μήπως αυτός είναι ένας οιωνός ότι έρχεται το τέλος του κόσμου;
Δεν ξέρω γιατί έπρεπε να περιμένουμε τόσα χρόνια. Πριν κρίνουμε συνολικά τον δίσκο, ας δούμε κάθε κομμάτι χωριστά:

Ο ΔΑΙΜΩΝ ΣΤΟ ΠΟΤΗΡΙ

Σερβίροντας τον οίνο των αμαρτωλών, μέσα σ' ένα κρυστάλλινο ποτήρι προσπαθώ να κρυφτώ. Γεύομαι οπιούχα όνειρα και αναθυμιάσεις οραμάτων, μια πρόποση για όσους άγγιξαν τα άστρα και γελούν ειρωνικά. Και τα μεσάνυχτα νιώθω λεηλατημένος, με την Νύχτα να μου προσφέρει απλόχερα τις χάρες της. Περνάω από μαρμάρινους αγρούς και σκοτεινά κύματα αποπλανημένος, μετά ένα κρεσέντο από διαμαντένιους ήλιους, μια ζάλη κι ένα χάσιμο του Εγώ. Αν περπατούσα στο νερό απόψε, θα με λάτρευαν όλοι αύριο; Θα ταξίδευε το όνομά μου ως τα σπλάχνα του κόσμου; Βυθίζω το βλέμμα μου στο ποτήρι...και βλέπω έναν Θεό μέσα στον καθένα σας, αλλά κρύβεται πίσω από τους βαθύτερους φόβους σας. Με βαφτίσατε Διάβολο, αλλά έχω πολλά ονόματα. Ανοίξτε την καρδιά σας και δεν θα με έχετε ανάγκη άλλο πια.

Ίσως κάποια νύχτα σας κεράσω ένα ποτήρι αψέντι...

ΥΠΑΡΧΕΙ ΝΟΗΜΑ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ;

Η Τέχνη και ο Έρωτας είναι ίσως τα τελευταία οχυρά που αντιστέκονται στην εκλογίκευση και την ισοπεδωτική μανία του σύγχρονου πολιτισμού. Η χρησιμότητα της Τέχνης, είναι ότι δεν έχει καμία απολύτως χρησιμότητα! Με την έννοια ότι δεν είναι ένα χρηστικό προϊόν που μας προσφέρει ή εξυπηρετεί μια πρακτική ή υλική ανάγκη. Η Τέχνη ουσιαστικά εξυπηρετεί την ανάγκη έκφρασης του ανθρώπου. Σύμφωνα και με την αριστοτέλεια οπτική σκοπός της τέχνης είναι να αποδώσει την εσωτερική σημασία των πραγμάτων κι όχι την εξωτερική τους εμφάνιση. Ο άνθρωπος προσπαθεί να κατανοήσει τον κόσμο γύρω του και μέσα του μέσω της πνευματικής αναζήτησης και της δημιουργίας, περνώντας μέσα από το φίλτρο της προσωπικής εμπειρίας, αλλά και των συμβάντων της καθημερινής ζωής ή του κόσμου. Βέβαια σημαντικοί παράγοντες στην καλλιτεχνική δημιουργία είναι οι ιστορικές συνθήκες και το κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο κινείται ένας δημιουργός.

ΛΙΘΙΟ

Στην 25η οδό, στο πιο δυτικό και αφιλόξενο κομμάτι της πόλης, μακριά από την ζεστή καρδιά της με τα ηλεκτρισμένα ξενυχτάδικα και τις χαρουμενάτες μουσικές. Οι δρόμοι σαν γλιστερά δρομάκια από την τελευταία βροχή, με τον ατμό να παίζει παιχνίδια. Ο αέρας βαρύς, από την οσμή των καρδιών που είναι κενές από αγάπη. Προχωρούσε όχι με την άνεση ενός διαβάτη που απολάμβανε τον νυχτερινό του περίπατο, αλλά βιαστικά, με την ανάσα του να δημιουργεί συννεφάκια που κατέληγαν στην ατμόσφαιρα κι ένας θεός ξέρει που αλλού. Γύρω μόνο αποθήκες, κάδοι σκουπιδιών ξεχειλισμένοι, αρουραίοι στις σκοτεινές αλέες να πηγαινοέρχονται στις διάφορες δουλειές τους. Αυτή η πόλη έτρωγε ανθρώπους. Στους δρόμους περπατούσαν ξένοι με παράξενα ονόματα και για μια στιγμή σκέφτηκε πως Εκείνη χάθηκε μέσα σ' αυτούς. Περπάτησε ακόμη πιο γρήγορα για να περάσει ανάμεσα από ψηλά κουτιά με φώτα στα ανοίγματά τους και με τις σκιές να στήνουν καρτέρι. Σε διπλανά στενά αυτοκίνητα φορτωμένα με πιωμένους νέους γυρόφερναν ψαρεύοντας πόρνες. Οι νέον επιγραφές καθρεφτίζονταν στην βρεγμένη άσφαλτο σαν να παραμόρφωναν τον κόσμο. Ο ουρανός κινείται γρήγορα αυτή την εποχή του χρόνου, σκέφτηκε. Από μικρό παιδί έψαχνε ένα μέρος που να μην υπάρχει στον χάρτη κι εκεί θα έθαβε την βαλίτσα με τα χαμόγελα που κουβαλούσε πάντοτε μαζί του.

Η ΝΕΑ ΧΟΥΝΤΑ

Το 1967 υπήρχε επιβολή του τότε καθεστώτος μέσω βίας και με τα τανκς στους δρόμους, ο τρόπος ζωής των ανθρώπων καθοριζόταν από μια ορατή δικτατορία. Όταν η καταπίεση έφτασε σε σημείο απελπιστικό, κάποιοι τόλμησαν να αντιδράσουν επειδή δεν είχαν πλέον τίποτα να χάσουν. Το σλόγκαν της εποχής:"Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια".
Στο 2008 μια παθητικότητα έχει ριζώσει ύπουλα στο εσωτερικό των πολιτών. Οι σύγχρονες δημοκρατικές κοινωνίες δεν είναι λιγότερο ελεγχόμενες. Σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς ο έλεγχος ασκείται απροκάλυπτα και επιβάλλεται με τον φόβο της τιμωρίας. Σε μια δημοκρατική κοινωνία-ως τέτοια διαφημίζεται και η δική μας-χρειάζεται να πειστούν οι πολίτες πως ότι γίνεται είναι για το συμφέρον τους. Βασική προϋπόθεση αυτού, είναι να έχουν την πεποίθηση οι πολίτες ότι είναι "ελεύθεροι".

DAGOBA-FACE THE COLOSSUS

Η Γαλλία αντεπιτίθεται! Μετά το τρομερό album των Gojira, έρχονται οι Dagoba από το πουθενά (για μένα που τους αγνοούσα) και βγάζουν μια δισκάρα απίστευτης δύναμης στα χνάρια των Fear Factory, Pantera και Strapping Young Lad. Τρομερό groove, έμπνευση, γαμάτα riffs, κινηματογραφική ατμόσφαιρα που σε μεταφέρει σε παράξενα μέρη και μια παραγωγή κολοσσιαία πραγματικά! Riffs που σου παίρνουν το κεφάλι, μελωδίες απόλυτα κολλητικές που φέρνουν στιγμές προς το μελωδικό death, rhythm section τεραστίων διαστάσεων, ποικιλία στα τραγούδια αφού το καθένα έχει την δική του προσωπικότητα, refrains που σε κολλάνε στον τοίχο, φωνητικά παθιασμένα είτε είναι brutal είτε καθαρά.
Τα πλήκτρα χρησιμοποιούνται με τρόπο ουσιαστικό, συμφωνικά, ηλεκτρονικά και cyber κάνοντας την μουσική των Dagoba να σφύζει από ενέργεια και συναίσθημα.

EDGUY-TINNITUS SANCTUS

Οι συμπαθέστατοι Γερμανοί με τον ταλαντούχο Tobias Sammet πίσω απ' το μικρόφωνο είναι από τις λίγες power μπάντες που παρακολουθώ με ενδιαφέρον αφού δεν κλείνονται στα στενά όρια του ευρωπαϊκού power αλλά απ' το "Hellfire Club" και ύστερα έβαλαν περισσότερα hard rock στοιχεία στην μουσική τους με αποτέλεσμα να ηχούν πιο φρέσκοι σε μια κορεσμένη σκηνή. Το προηγούμενό τους ήταν αρκετά καλό με τα hard rock στοιχεία αυξημένα κάτι που συνεχίζει και στην νέα τους κυκλοφορία. Οι Edguy συνεχίζουν να γράφουν όμορφες μελωδίες, δυνατά refrains και να παίζουν με πολύ, πολύ κέφι. Ούτε η αίσθηση του χιούμορ τους έχει εγκαταλείψει. Οι παλιές συνταγές του power metal ανακατεύονται με hard rock επιρροές του '80 κυρίως, ενώ παρόντα είναι και ανάλογα πλήκτρα. Τα φωνητικά δε του Tobias είναι πολύ καλά, όπως πάντα, μόνο που αυτή την φορά έχει προσθέσει και μια καλοδεχούμενη βραχνάδα.

Η ΨΥΧΩΣΗ ΤΟΥ "MUST"

Πόζα, image, trendy, in, κι άλλη πόζα. Δεν ξέρω, αλλά από μικρό παιδί είχα μια αλλεργία στις συνήθειες του πλήθους. Όχι από απλή αντιδραστικότητα, αλλά από ένστικτο. Ας πούμε δεν καταλάβαινα την υστερία για τα σαββατόβραδα κι εξακολουθώ να μην την καταλαβαίνω, το ότι είναι "ντροπή" να κάτσεις σπίτι, να μην πας σε κάποιο από τα glam-ουράτα στέκια. Επίσης αν και δεν μου αρέσουν τα clubs ποτέ δεν κατάλαβα γιατί για να μπει μέσα μια παρέα πρέπει στην σύνθεσή της να υπάρχουν όμορφες και καλοντυμένες γυναίκες, αλλά και οι άντρες να φορούν ρούχα-απόδειξη πως ανήκουν σε κάποια "ανώτερη" αστική φυλή. Απεχθάνομαι επίσης το face control του κάθε τυχάρπαστου βλαχο-κυριλέ πορτιέρη που κρίνει ανθρώπους για το αν είναι άξιοι να πιουν ένα ποτό. Μου την δίνουν τα shows και τα events που συγκεντρώνουν τόσο πολύ κόσμο, περισσότερο λόγω διαφήμισης ή για να λέει ο ένας στον άλλον ότι "ήμουν κι εγώ εκεί". Επίσης δεν βλέπω τις τηλεοπτικές σειρές που βλέπουν οι περισσότεροι έλληνες. Ούτε καν τον Λαζόπουλο, τον οποίο θεωρώ καλό σ' αυτό που κάνει, αλλά λίγο κινούμενο εκ του ασφαλούς και σε ορισμένες περιπτώσεις "πολιτικό κατηχητή".

ΑC\DC-BLACK ICE

Mετά τους Judas Priest, Motorhead και τους Metallica, ήρθε η στιγμή όπου ένα ακόμη μεγαθήριο της μουσικής μας κυκλοφορεί νέο δίσκο. Μην περιμένετε καμία αλλάγή στην μέχρι τώρα ταυτότητά τους. Απλά και όμορφα τραγούδια που θα σας κάνουν να περάσετε καλά. Το ευχάριστο είναι πως οι AC\DC έβγλαν έναν δίσκο που σέβεται το παρελθόν τους και είναι ανέλπιστα πολύ καλό! Το "Rock n Roll Train" που ανοίγει τον δίσκο είναι ένα τυπικό κομμάτι, όπως και πολλά άλλα μέσα στο album, όμως η μαγική λέξη είναι ΡΥΘΜΟΣ. Το εμπρηστικό "Skies on Fire" είναι λίγο πιο αργό, το "Βig Jack" είναι groove-άτο με ένα refrain βγαλμένο από τα παλιά, το "Wheels" είναι νευρικό και το γουστάρεις, όπως και το μάγκικο "Decibel", το "Stormy May Day" με το slide στην κιθάρα μας ξαναφέρνει στα '70s, το "She Likes Rock N Roll" μιλάει για γυναίκα (από τα κλασικά AC\DC θέματα), το "Rock n Roll Dream" με τις αλλαγές κατον τρόπο που οδηγεί στο refrain προκαλλεί ανατριχίλα και συνειρμούς προς "Βack to Black", ενώ το ομώνυμο του δίσκου πραγματικά σε φτιάχνει.

ΟΞΙΝΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

Στην χώρα μας η λέξη ευθύνη μοιάζει με βρισιά. "Ποιος είναι υπεύθυνος;" ρωτάς. Κανείς δεν απαντά, κανείς δεν σηκώνει το χέρι, κανείς δεν θα βγει μπροστά να δείξει πως έχει συναίσθηση των πράξεών του. Πρώτοι απ' όλους οι πολιτικοί, δεν ακούς να είναι κανένας υπεύθυνος για την σημερινή (και όχι μόνο) κατάσταση, δεν ακούς έστω ένα συγνώμη για κάποιο λάθος. Ούτε οι πολίτες όμως αναλαμβάνουν ευθύνη για τίποτα. Λες και τα πρόσωπα της Εξουσίας αυτοδιορίστηκαν. Ποιος τους ψηφίζει; Γιατί θα τους ξαναψηφίσει; Η κοινωνία έχει γονεοποιηθεί αν επιτρέπεται ο όρος. Σχεδιάζονται γραμμές γύρω μας μέσα στις οποίες επιτρέπεται να κινούμαστε, με την δικαιολογία της προστασίας από τους κάθε λογής "μπαμπούλες". Έτσι η εκάστοτε Εξουσία αναλαμβάνει την "ευθύνη" να δημιουργεί νόμους, κανόνες και νόρμες για να μην μας αφήνει να κάνουμε κινήσεις πέρα από τα θεσμοθετημένα όρια. Αυτή είναι η μόνη ευθύνη που αναλαμβάνουν πραγματικά.

NEVERMORE-THE STRONGEST DRUG IN MUSIC

Oι Nevermore είναι το αγαπημένο μου συγκρότημα. Γι' αυτό δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός απέναντί τους. Και ούτε θέλω. Γεννημένοι στο Seattle από τις στάχτες των Sanctuary, όταν αυτοί ελέω grunge -που ήταν στην μόδα στις αρχές τις δεκαετίας του '90- διαλύθηκαν καθώς η εταιρεία τους δεν τους στήριζε με την υπογραφή συμβολαίου. Τότε ο Warrel Dane (τραγουδιστής) κι ο Jim Sheppard (μπασίστας) αποφάσισαν να πουν "ποτέ ξανά" και να κυνηγήσουν το όνειρό τους στην μουσική που τόσο αγαπάνε. Το 1994 η σύνθεση του συγκροτήματος σταθεροποιήθηκε με την προσθήκη του Van Williams πίσω από τα τύμπανα και τον Jeff Loomis να πιάνει την κιθάρα και να της αλλάζει από τότε τα φώτα. Έναν χρόνο μετά υπογράφουν στην Century Media και το ταξίδι αρχίζει...Κυκλοφορούν δίσκους ο ένας καλύτερος από τον άλλον, με σοβαρότητα και πείνα. Σκεπτόμενο metal για ακροατές με πολλές ορέξεις κι αντοχές.

SATYRICON-THE AGE OF NERO

Οι Satyricon μετά το μετριότατο αν όχι κακό "Now, Diabolical" επιστρέφουν με το "Τhe Age of Nero" διατηρώντας κάποια χαρακτηριστικά που εισήγαγε ο προκάτοχός του. Oι ταχύτητες έχουν πέσει, θα μπορούσα να πω ότι doom-ίζουν με black metal τρόπο, ενώ υπάρχει μια βιομηχανική αποπνικτική ατμόσφαιρα στον αέρα. Η πιο σκοτεινή πλευρά των Νορβηγών βρίσκει εδώ γόνιμο έδαφος (δηλ. καμένο!) μιας που η εποχή του Νέρωνα πλησιάζει. Πολύ καλή δουλειά έχει γίνει στα riffs που τα θυμάσαι εύκολα, ενώ ο Satyr βρυχάται ξερά πάνω σε έξυπνες φωνητικές γραμμές. Όμως αυτός που κλέβει την παράσταση είναι ο Frost που με τον τρόπο που ταλαιπωρεί τα τύμπανά του, σε κάνει να νομίζεις πως θα πέσει φωτιά από τον ουρανό.

VIRUS-THE BLACK FLUX

Πραγματικά είναι πολύ δύσκολο να κατηγοριοποιήσεις δίσκους σαν το "The Black Flux", όταν είναι ντυμένος με την αύρα των Ved Buens Ende. Να το πεις progressive; Θα ακουστεί περιοριστικό όπως κατάντησε το progressive σήμερα, αφού σημαίνει κάτι άλλο. Τα riffs είναι υπνωτιστικά, η drone ατμόσφαιρα σκοτεινή, αν κλείσεις τα μάτια νομίζεις πως βρίσκεσαι στη μέση μιας παραίσθησης, όπως σε μια ταινία του David Lynch. Οι ρυθμοί είναι rock, αλλά γενικά έχουν ξεφύγει ακόμη και από τα ξενέρωτα όρια του post.

GAME OVER

Διάλογος, μεσάνυχτα στην μέση του πουθενά....
>Πλαστές αναμνήσεις είναι φίλε μου, όλα. Ο Θεός έφτιαξε τον κόσμο πριν 10 λεπτά. Και θα τον ξαναφτιάξει. Γιατί νομίζεις ότι βλέπεις γύρω σου την απάθεια να κυβερνά; Γεννηθήκαμε για να είμαστε όλοι ίδιοι, αλλά μας χωρίσανε και πορεύεται καθένας μόνος. Τα κτήνη σκίζουν τις σάρκες του μέλλοντος παλεύοντας μεταξύ τους. Ο μοναχικός κυνηγός χτυπά τα τύμπανα του πολέμου κι ο κόσμος χορεύει στον ρυθμό του. Οι πόλεμοι γίνονται μέσα στον νου μας.
-Πόσα έχεις πιει ρε συ;

PAIN-CYNIC PARADISE

Ο κύριος Tagtgren φαίνεται πως βρίσκει τον δρόμο του μετά τις τελευταίες μέτριες προσπάθειες με τους Pain. Η συνταγή η ίδια. Industrial/rock με αρκετή ηλεκτρονική μουσική και κομμάτια που προορίζονται να γίνουν hit-άκια και μπορούν να παίζονται σε clubs με άνεση. Δυναμικές, χοροπηδηχτές συνθέσεις όπως τα "Ι'm going in", "Monkey Buisness", "Live fast, die young", "Don' t care", αλλά και το "Follow me" με τα φωνητικά της Annete των Nightwish να θυμίζει σουξέ του ραδιοφώνου αλλά και το "Ηave a drink on me" που μυρίζει αμερικάνικο νότο.

ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ

Η δογματική αντιμετώπιση των περισσότερων από τους τομείς της κοινωνικής ζωής είναι παραπάνω από εμφανής. Δόγματα πολιτικά, θρησκευτικά, ιδεολογικά, επιστημονικά, γνωσιακά, αισθητικά, τηλεοπτικά, δόγματα αντιδογματισμού! Άνθρωποι που πολεμούν δόγματα κρυμμένοι πίσω από τα δικά τους δόγματα, άνθρωποι που παγιδεύουν την Γνώση στον δικό τους μικρόκοσμο μετατρέποντάς την σε λιμνάζοντα νερά. Η Γνώση βέβαια δεν ανήκει σε κανέναν και οφείλει να παραμένει ελεύθερη και προσιτή σε όλους. Πολλοί άνθρωποι νομίζουν πως η δική τους άποψη είναι η μόνη σωστή, αρνούνται ν' ακούσουν μια άλλη οπτική, κλείνουν τα κανάλια του νου τους, δυσκολεύονται να δεχθούν διαφορετικές απόψεις, πολλές φορές αναγορεύονται ως "ειδικοί". Βέβαια η Γνώση δεν είναι στατική, ούτε μια κάψουλα που την καταπίνεις για να την αποκτήσεις. Χρειάζεται να έρθεις σε αλληλεπίδραση με τους άλλους και το περιβάλλον, δεν κρύβεται μόνο στα βιβλία, ούτε σε κάποιο εργαστήριο, ούτε φυσικά την διδάσκει κανένας θεός. Βέβαια, υπάρχουν αρκετοί "gatekeepers" που προσπαθούν να ελέγχουν τις πληροφορίες και να δίνουν την "επίσημη εκδοχή". Οι πιστοί ακόλουθοι των επίσημων εκδοχών βέβαια δεσμεύουν την αντίληψή τους στερούμενοι την ευκαιρία να ρίξουν κάποια οχυρά γύρω από το μυαλό τους.

ΑΝΩΝΥΜΟΙ ΦΟΒΙΚΟΙ

Όλος ο κόσμος έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο ψυχιατρείο. Άνθρωποι καταπιεσμένοι με πλήθος νευρώσεων επειδή δεν έχουν την ζωή που θα ήθελαν να έχουν, παγιδευμένοι σε άχρωμους ρόλους, μαζικές εκδηλώσεις υστερίας και πανικού που καλλιεργούνται από τα ΜΜΕ, άγνοια για τις κουλτούρες που είναι ξένες προς την δική μας, φόβος που πηγάζει από την απουσία μας από καταστάσεις. Το μόνο δεδομένο είναι πως τίποτα δεν είναι δεδομένο, εκτός απ' το ότι κάποια στιγμή θα πεθάνουμε. Κι όμως ο Φόβος βρίσκεται παντού υποσκάπτοντας την αξιοπρέπειά μας και το δικαίωμα στην ζωή. Φόβος:τρομοκρατία, θεϊκή τιμωρία, οικονομική κρίση, συναισθηματική ανασφάλεια, οργή της φύσης, ανία, έλλειψη ελεύθερου χρόνου, καταναλωτικός ψυχαναγκασμός, αδιαφορία, θεαματικός τρόμος από την tv, ματαιότητα...όλα είναι παιδιά του Φόβου. Ακόμη και μες στο σπίτι μας ο Φόβος δεν μας αφήνει ήσυχους. Φτάνει να κάτσουμε στον καναπέ μας και ν' ανοίξουμε την τηλεόραση, αφήνοντας τις εικόνες της να συνθλίψουν ακόμη και το τελευταίο καταφύγιο της ψυχολογικής μας ασφάλειας. Ο τρόπος ζωής, η μαζική κοινωνία, ο δογματισμός που επικρατεί σε πολλές εκφάνσεις, κατέστησαν τον Φόβο πολύτιμο εργαλείο στα χέρια κάθε Εξουσίας.

DAYLIGHT DIES-LOST TO THE LIVING

 

Βαδίζοντας στα συρόμενα βήματα των My Dying Bride, οι Αμερικανοί παίζουν καταθλιπτικό death/doom με την απαραίτητη ατμόσφαιρα που δημιουργούν τα μελωδικά riffs και τα death φωνητικά της απόγνωσης. Σε σημεία μου θύμισαν παλιούς Katatonia, ενώ τα ελάχιστα πλήκτρα είναι η "δαντέλα" στην γοητευτική ξεραίλα.

ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ

Οι αντιπρόσωποι του Θεού επί Γης. Οι..."μεσίτες" μεταξύ ουρανού και Γης, κάτι σαν τον Εφραίμ ένα πράγμα, ο οποίος αποφάσισε να το κάνει πράξη. Άνθρωποι που κρύβονται πίσω από μαύρα μακριά ρούχα, καμουφλάρουν την υποκρισία του προσώπου τους με μούσια. Καταρχάς να ξεκαθαρίσω πως αν και θεωρώ τους ιερείς (και τους στρατιωτικούς) τα πιο άχρηστα επαγγέλματα, σέβομαι την προσωπική πίστη του καθενός, τον τρόπο που την εκφράζει (αρκεί να μην γίνεται ενοχλητικός προς τους άλλους) και τον τόπο μες στον οποίο επιθυμεί να την δηλώσει. Τελευταία βέβαια οι "άντρες με τα μαύρα" έχουν αποθρασυνθεί, μετά το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου, όπου η επιχειρηματικότητα των παπάδων φάνηκε να ξεπερνά ακόμη και αυτή των managers μεγάλων εταιρειών. Οι άνθρωποι αυτοί πέρα από άτιμοι είναι και προκλητικοί. Κρύβονται πίσω από νόμους-απολιθώματα που ξέμειναν από το οθωμανικό δίκαιο για να διεκδικήσουν γη που δεν τους ανήκει. Να προσθέσουμε σ' αυτό και την πρόσφατη περίπτωση σε χωριό που το τοπικό μοναστήρι διεκδικεί 4000 στέμματα από την έκταση του χωριού, αδιαφορώντας για τις οικογένειες που θα μείνουν άστεγες. Το κοινωνικό πρόσωπο της Εκκλησίας. Στο τέλος θα φοβόμαστε να μείνουμε κοντά σε ναό!

MΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ

Ο καθρέφτης. Αρχέτυπο αλλά και αποκρυφιστικό σύμβολο. Ο καθρέφτης είναι σύμβολο αυτογνωσίας και αυτοσεβασμού, έμβλημα της σημασίας να είσαι ευπαρουσίαστος. Σε πολλούς μύθους και παραμύθια μπορεί να συναντήσει κανείς τον καθρέφτη, όπως και σε διηγήσεις με μαγικούς καθρέφτες που ο κάτοχός τους μπορούσε να δει μέσα απ' αυτόν τι σχεδιάζουν οι αντίπαλοί του εναντίον του. Η πίστη σε μαγικά κάτοπτρα ήταν διαδεδομένη κατά την περίοδο του Μεσαίωνα. Αν φανταστούμε την επιφάνεια του καθρέφτη θυμίζει πολύ την επιφάνεια του νερού, αλλά σε γαλήνια κατάσταση. Θυμηθείτε τον μύθο του Νάρκισσου, που χάθηκε και πέθανε καθώς χάζευε την όμορφη αντανάκλασή του στο νερό. Ακόμη και στην αρχαική σκέψη, η προβολή ενός προσώπου έξω από τον εαυτό του σαν είδωλο προκαλούσε φόβο. Σε πολλές παραδόσεις, το είδωλο στην άλλη πλευρά του καθρέφτη θεωρούνταν ως "σωσίας" που μπορεί να κλέψει τις δυνάμεις του καθρεφτιζόμενου. Για κάποιον λόγο ο καθρέφτης σε πολλές διηγήσεις παίζει τον ρόλο της "πύλης" προς μια άλλη πλευρά, μιας αντίστροφης πραγματικότητας. Μπορούμε να θυμηθούμε και το έθιμο που επικρατεί ακόμη και σήμερα που σκεπάζουν τους καθρέφτες στο σπίτι κάποιου που έχει πεθάνει. Φοβόμαστε την αντανάκλαση ή υποσυνείδητα βρίσκεται ριζωμένος ο φόβος να δούμε τον νεκρό να μας χαιρετά από τον μη υλικό κόσμο;

ΕΣΥ ΚΙ ΕΓΩ....

...ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!

*"Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου
Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα.
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν, μ’ακούς;
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα μ’ ακούς;
Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό, μ’ ακούς;
Μαχαίρι
Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς
Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει, μ’ακούς;
Είμ’ εγώ, μ’ ακούς;
Σ’ αγαπάω, μ’ακούς;"

*Απόσπασμα από το θείο ποίημα του Ο. Ελύτη, "Μονόγραμμα"

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ Σ' ΕΣΕΝΑ!

CRADLE OF FILTH-GODSPEED ON THE DEVIL'S THUNDER

Άλλος ένας concept δίσκος από τους C.O.F. λοιπόν, που από τις πρώτες νότες καταλαβαίνεις πως επαναφέρουν τον παλιό τους ήχο. Σίγουρα το νέο album είναι καλύτερο από τις 3 τελευταίες τους κυκλοφορίες. Η ιστορία που πραγματεύονται εδώ βασίζεται στην ζωή του Γάλλου serial killer και σατανιστή του 15ου αιώνα Gilles De Rais, ο οποίος είχε κατηγορηθεί για σειρά εγκλημάτων. Μουσικά, οι Βρετανοί επιστρέφουν σε γνώριμα μονοπάτια αφού παίζουν πιο γρήγορα και τραχιά, χρησιμοποιούν πολύ τα συμφωνικά πλήκτρα, τις αφηγήσεις και τις γυναικείες φωνές.

ΔΙΣΚΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ METAΛΛΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

Η υπόθεση heavy metal είναι αρκετά παρεξηγημένη στην Ελλάδα. Η απήχηση στις νέες ηλικίες είναι μεγαλύτερη, αλλά πολλοί αντιμετωπίζουν τους μουσικούς και τα συγκροτήματα απ' αυτή την σκηνή σαν περιθωριακούς. Μάλιστα οι μεγαλύτερο σε ηλικία αντιμετωπίζουν το metal σαν "ασθένεια". Αρκετοί αγνοούν ότι την στιγμή που τα media μιλάνε για διεθνή καριέρα του κάθε Ρουβά και της κάθε Βίσση, κάποιες μπάντες από την χώρα μας παίζουν συναυλίες σε Ευρώπη, Αμερική και μερικές φορές σε Ασία, έχουν υπογράψει σε δισκογραφικές εταιρείες του εξωτερικού και έχουν αναγνωρισιμότητα και το κυριότερο, γράφουν καλή μουσική. Σε χώρες όπως η Σουηδία και ο Καναδάς το κράτος χρηματοδοτεί τους νέους μουσικούς για να αποκτήσουν εξοπλισμό, να φτιάξουν κανένα demo ή να ηχογραφήσουν αν μπορούν δίσκο. Στην Ελλάδα κάτι τέτοιο μοιάζει ουτοπικό.

HEATHENDOM-NESCIENCE

H αλήθεια είναι πως ήμουν αρκετά επιφυλακτικός με τον δίσκο αυτόν πριν τον ακούσω. Το ότι είναι ελληνική μπάντα δεν με απασχολούσε, αλλά το power/doom που έμαθα ότι παίζουν με έκανε να σκέφτομαι πως μάλλον με μια παρελθοντολάγνα κυκλοφορία έχουμε να κάνουμε. Όμως με το που έβαλα το album στο στερεοφωνικό με το "Oranges and Lemons" (που είναι βασισμένο σε ένα νανούρισμα!) να ανοίγει με ανατριχιαστικό τρόπο την αυλαία πίστεψα πως σίγουρα έχουμε να κάνουμε με κάτι τουλάχιστον διαφορετικό απ' ότι ακούμε τα τελευταία χρόνια από την ελληνική σκηνή.

BLEEDING THROUGH-DECLARATION

Το metalcore είναι ένα παρεξηγημένο ιδίωμα. Βέβαια έχει βγάλει και πολλή σαβούρα. Είναι ένα παρακλάδι με μπάντες που έχουν πολλές διαφορές μεταξύ τους αλλά είναι πολύ καλές και μόνο όποιος εθελοτυφλεί δεν το βλέπει: Trivium, Chimaira, As I Lay Dying, Lamb of God, Unearth, Killswitch Engage και άλλες πολλές. Ανάμεσα σ' αυτές λοιπόν, ήρθε η ώρα να συμπεριλάβουμε τους Bleeding Through που με τον νέο τους δίσκο κάνουν την έκπληξη! Death, thrash, black και hardcore μπαίνουν στο ίδιο τσουκάλι αλλά το αποτέλεσμα είναι πολύ καλό.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ !

"Στο σύνολό τους οι άνθρωποι ήταν αδύνατα, δειλά πλάσματα, ανήμπορα ν' αντέξουν την ελευθερία ή να κοιτάξουν την αλήθεια κατά πρόσωπο και πρέπει να διευθύνονται και να εξαπατώνται συστηματικά από άλλους, πιο δυνατούς απ' αυτούς. Η ανθρωπότητα είχε να διαλέξει ανάμεσα στην ελευθερία και στην ευτυχία και η ευτυχία άξιζε περισσότερο." Τζορτζ Όργουελ - "1984"

Είναι μια εποχή που η ανασφάλεια είναι διάχυτη στους ανθρώπους, το περιβάλλον μας στέλνει μηνύματα πως καλό είναι να προσέξουμε για να έχουμε, οι οικονομικές συνθήκες φαίνεται να γίνονται δύσκολες ακόμη και για τα προηγμένα κράτη, μεγάλο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού ζει υπό συνθήκες πείνας. Η ανθρωπότητα φαίνεται να κοιτά το μέλλον με απαισιοδοξία, σε αντίθεση με τις προηγούμενες δεκαετίες. Οι θρησκείες δεν καλύπτουν πλέον τις σύγχρονες αναζητήσεις του πνεύματος, η τεχνολογία κι η επιστήμη παρόλα τα όποια επιτεύγματα παρουσίασε, προκαλεί πρόσθετο άγχος. Πολλοί "-ισμοί" έφτασαν στο τέλος τους, όπως ο κομμουνισμός κι ο φασισμός. Υπάρχουν ως νοοτροπίες παρά ως υπαρκτά ιδεολογικά μορφήματα. Ωστόσο δεν ξεθώριασε ο φανατισμός, αντιθέτως θέριεψε. Σε συνδυασμό με την απροσδιόριστη απειλή των τρομοκρατών, πολλοί άνθρωποι των δυτικών κοινωνιών ζώντας μες στην άγνοια και τον φόβο, καθίστανται πιο πρόθυμοι να υποταχθούν σε μια εξουσία. Έτσι "κλειδώνουν" την κριτική τους ικανότητα και αποκτούν μια γκρίζα οπτική, μια συντηρητική ματιά στον κόσμο. Μαθαίνουν όλο και λιγότερα για το τι συμβαίνει έξω απ' τον μικρόκοσμό τους (όπου μικρόκοσμος βάλτε εαυτός, γειτονιά, περιοχή, χώρα). Οι άνθρωποι γίνονται καταπιεσμένοι, υποταγμένοι σε μια "βελούδινη δικτατορία" που τους πείθει πως είναι καλό να την στηρίξουν και φορά το κουστούμι με κάποια χαρακτηριστικά της δημοκρατίας.

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΝΔΥΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

"Είμαι η Πόλη. Κάθε σοκάκι και μια φλέβα ή αρτηρία. Κανέναν δεν περιμένω να υπερασπιστεί τις πύλες μου. Είμαι το σπίτι σου, το σπίτι σας και καλύπτομαι από τις στάχτες σας. Με ονομάζετε σε χιλιάδες διαφορετικές γλώσσες. Σε αντίθεση με ένα ρόδο που όπως και να το ονομάσεις η ευωδία του είναι γλυκιά, εγώ σας κερνώ δηλητήριο. Οι σημαίες σας κυματίζουν σε κάθε μου πύργο, άσκοπα για μένα. Γιατί εγώ δεν έχω σημαία, ούτε θρησκεία. Ούτε σας μιλάω τίμια. Σας προστατεύω όλους αλλά κανέναν δεν υπερασπίζομαι. Είμαι ένας λαβύρινθος από θεούς, ανάσες και μάχες. Ξέρεις ποιος αποφασίζει; Οι ήρωες και οι φονιάδες έχουν ωραία πρόσωπα, ποιος όμως αποφασίζει; Αναίτια ξοδεύετε χρόνο για ελπίδα, Παράδεισος δεν υπάρχει, το σκληρό μάθημα της αλήθειας. Τα μυστήρια ποτέ δεν αποκαλύπτονται χωρίς κόπο, ακόμη και στους εξερευνητές. Σας περιεργάζομαι, σας έχω περικυκλωμένους, όλους τους ανώνυμους περαστικούς, σας ακούω, ξέρω κάθε σας βλέμμα, είμαι στα παράθυρά σας, στα τζάμια των αυτοκινήτων, στις βιτρίνες των καταστημάτων, στις κάμερες στους δρόμους, στα αδέσποτα ζώα, στα καπάκια των υπονόμων, στις κεραίες των ταρατσών, στα σκοτεινά ξενυχτάδικα. Είμαι η Πόλη. Σας βλέπω..........."

ENSLAVED-VERTEBRAE

Oι Νορβηγοί Enslaved έχουν ξεφύγει αρκετά από τα στεγανά του black metal ηχητικά. Ωστόσο με τις τελευταίες τους κυκλοφορίες καταφέρνουν να κρατούν το σκοτεινό συναίσθημα, διατηρώντας τα υψηλά ποιοτικά στάνταρντς πειραματιζόμενοι. Οι Enslaved είναι προοδευτικό συγκρότημα, αλλά όχι progressive. Έτσι και στο νέο τους album εκπλήσσουν καθώς δείχνουν την διάθεσή τους για πρόοδο και διεύρυνση των οριζόντων τους. Η viking ατμόσφαιρα είναι περισσότερο ταξιδιάρικη και μελαγχολική, παρά οργισμένη. Βέβαια θ' ακούσετε και growls στα φωνητικά, αλλά και καθαρά που δίνουν μια rock (ψυχεδελική) υφή στον δίσκο.

CYNIC-TRACED IN AIR

15 χρόνια πέρασαν...με ένα σωρό συγκροτήματα να προσπαθούν να πιάσουν το vibe των Cynic, οι οποίοι επιστρέφουν σαν να μην πέρασε μια μέρα. Η μουσική τους συνεχίζει να είναι εσωτερική, το death τους είναι πολύ περισσότερο prog απ' τα περισσότερα progressive συγκροτήματα, οι fusion αναφορές όμως λειτουργούν ως "αέρας" για τις συνθέσεις. Τα brutal φωνητικά σε συνδυασμό με τα πιο ατμοσφαιρικά παραδίδουν τον ακροατή σε ένα τριπάκι που φαίνεται πολύ διαφορετικά προσανατολισμένο από την μέση death metal μπάντα.

GOJIRA-THE WAY OF ALL FLESH

Οι Gojira με το "From Mars to Sirius" πραγματικά μας πήραν το σκαλπ και μας άδειασαν τα μυαλά για να μας τα ξαναγεμίσουν με την δικής τους οπτική για το metal. Το νέο τους album είναι απ' τα πολυαναμενόμενα της χρονιάς κι όχι άδικα. Οι Gojira εκεί που έπαιζαν (όπως και οι Meshuggah) μουσική απρόσιτη και πολυρυθμική ξαφνικά βρέθηκαν να δημιουργήσουν έναν χαρακτηριστικό ήχο δύσκολα αντιγράψιμο, που θεωρείται ότι πιο μοντέρνο υπάρχει. Ο ήχος τους μπορεί να χαρακτηριστεί progressive death metal, όχι όμως με την στερεοτυπική έννοια του όρου. Μάλιστα δεν διαστάζουν να παίξουν ακόμη και με το thrash ή το industrial. Μπορείς να πεις πως οι Gojira παίζουν avant-garde μουσική που εξερευνά τα άκρα.

FUCK YOU ALL!!!

Είναι οι άνθρωποι ικανοί να κάνουν μια επιλογή μεταξύ ανταγωνιστικών απόψεων; Τι παίζει ρόλο σ' αυτό; Τα πολιτικά ήθη, οι θρησκευτικές πεποιθήσεις, η οικογενειακή τους κατάσταση, η ηλικία, τα βιώματα, το φύλο, οι σεξουαλικές τους προτιμήσεις, η συναισθηματική ωριμότητα, ο δείκτης νοημοσύνης, όλα αυτά ή τίποτα από αυτά; Υπάρχει πίστη στην ανθρωπότητα ακόμη; Μήπως το αίτημα για "ελευθερία" έγινε πλέον δόγμα; Γιατί θεσπίζονται κώδικες λεκτικής συμπεριφοράς και γιατί εκφράζεται μεγάλης κλίμακας δυσαρέσκεια όταν κάποιος ή κάποιοι επιτεθούν ιδεολογικά σε κάποια ομάδα; Είναι η απέχθεια απέναντι στους ρατσιστές, ρατσισμός; Όλες οι μειονότητες πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα με την πλειοψηφία σε κάθε κοινωνία, αλλά συγχρόνως να μπορεί κανείς μέσα στα δημοκρατικά πλαίσια να εκφράζει την κριτική του προς αυτές, υποστηρίζοντας τις προσωπικές του προτιμήσεις. Η έντονη προβολή της διαφορετικότητας δεν είναι μορφή ρατσισμού; Ο σύγχρονος πολιτιστικός πεσιμισμός αντιμετωπίζει τους ανθρώπους σαν "παράσιτα" και σκοτεινιάζει την φαντασία, σπάει την πυξίδα της προς τις προκλήσεις του μέλλοντος. Καμία ιστορία δεν δίνει εγγυήσεις για τίποτα.

ΜΙΜΙΔΙΑ : ΟΙ ΙΟΙ ΤΟΥ ΝΟΥ

Διαβάζετε ένα βιβλίο, βλέπετε τηλεόραση, ακούτε ένα τραγούδι, παρευρίσκεστε σε μια ομιλία, ξεφυλλίζετε ένα περιοδικό, σερφάρετε στο διαδίκτυο. Ωραία ως εδώ; Απλές καθημερινές δραστηριότητες, όμως διατρέχετε τον κίνδυνο να μολυνθείτε! Ναι σωστά διαβάσατε! Κινδυνεύετε από τους ιούς της επικοινωνίας: τα μιμίδια (αγγλιστί memes)! Η ανθρώπινη ψυχολογία δεν θα μπορούσε σύμφωνα με τους επιστήμονες να μείνει ανεπηρέαστη από τα διάφορα ερεθίσματα και να μην εκδηλωθεί αυτό και βιολογικά. Το μιμίδιο, ουσιαστικά είναι μια μονάδα σκέψης, όπως εισήγαγε και ο κοινωνιοβιολόγος Richard Dawkins εν έτει 1976, η βασική μονάδα πολιτισμικής κληρονομιάς. Που συναντάμε μιμίδια στην σύγχρονη ζωή; Από τα σουξέ κάθε εποχής, μέχρι την μόδα, τα σλόγκαν, σε κάποιες μορφές συμπεριφοράς που επικρατούν για κάποιο χρονικό διάστημα, ακόμη και σε θέματα που παραμένουν στην επικαιρότητα και όλοι συζητούν γι' αυτά. Οι ανθρώπινες ιδεές, ο γνώσεις παράγονται και αναπαράγονται τόσα χρόνια με τον ίδιο τρόπο στο μυαλό μας. Απλά η σύγχρονη εποχή, η εποχή της πληροφορίας, δίνει την δυνατότητα στα μιμίδια να συντηρηθούν περισσότερο και να δημιουργούν συνεχώς απογόνους. Ειδικά αν η πληροφορία που μας μεταδίδεται είναι "ευχάριστη" (δες ψυχαγωγία) τα μιμίδια δημιουργούν ολόκληρες αποικίες!

TRIVIUM-SHOGUN

Μετά το πολύ καλό και επιτυχημένο "The Crusade", οι Trivium επανέρχονται με τις επιρροές τους (Μetallica, Maiden κυρίως) να υπάρχουν κι εδώ αλλά τουλάχιστον δεν προσπαθούν να τους αντιγράψουν, αντιθέτως προσπαθούν να αποδείξουν πως έχουν και προσωπικότητα. Το "Ascedancy" ίσως ήταν το καλύτερό τους album, το "The Crusade" ίσως το πιο κομβικό, αφού τους έκανε γνωστούς ακόμη και σε όσους τους αγνοούσαν κι ήρθε η στιγμή να φανεί πόσο δικαιολογείται ο θόρυβος γύρω από το όνομά τους.

SEX ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

To σεξ είναι μια δύναμη που ενώνει και χωρίζει, δύναμη βίας και αναγέννησης. Tο σεξουαλικό ένστικτο-μαζί με αυτό της αυτοσυντήρησης (του θανάτου)-είναι ένας απ' τους δύο πόλους που κινούν αυτόν τον κόσμο, είναι πηγή δημιουργία και χαράς. Όλα γυρίζουν γύρω από το σεξ. Οι θρησκείες είναι βασισμένες σ' αυτό, αυτοκρατορίες κατέρρευσαν λόγω αυτού, οικογένειες χτίστηκαν και γκρεμίστηκαν έχοντάς το ως αιτία. Ο Freud βάσισε όλη του την θεωρία τοποθετώντας το ως κύριο συστατικό. Ακόμα και το να είσαι "σέξι" μοιάζει σαν το προαπαιτούμενο χαρακτηριστικό για τις συναναστροφές σου. Υποκατέστησε ακόμη και το στοιχείο της ομορφιάς. Έτσι η επίδειξη σάρκας έχει συνδεθεί με το "sex appeal" παραγκωνίζοντας άλλα σημαντικά χαρακτηριστικά ενός ατόμου, που μπορούν να το κάνουν ελκυστικό. Οι γυναίκες συνδέουν την σεξουαλικότητα με την προκλητικότητα, σε σημείο που γεμίσαμε με γυναίκες κάθε ηλικίας οι οποίες δείχνουν όσο περισσότερο γίνεται πόδι, στήθος, φορούν τα ηδυπαθή χείλη και το "σύνδρομο 8 μποφόρ". Απ' την άλλη άντρες που "γυναικίζουν" δίνοντας υπερβολική σημασία στην εικόνα τους και διεκδικώντας τον χρόνο τους μπροστά στον καθρέφτη. Αρκετοί κι απ' τα δύο φύλα πλέον περισσότερο μιλούν για το σεξ, παρά κάνουν, δεν είναι λίγες οι φορές που παρέες αντρών ή γυναικών κυκλοφορούν μόνοι τους. Η απελευθέρωση της εικόνας οδήγησε τον οπτικοκεντρικό πολιτισμό μας σε κορεσμό και απομάκρυνε την σχέση του καθενός μας με την πραγματική του σεξουαλικότητα.

MY FRIEND, OF MISERY

Υπάρχουν μερικές μέρες που ο φίλος μου νιώθει υπεράνω όλων. Νιώθει αταίριαστος. Περπατάει παντού και δεν έχει κανέναν ανάγκη. Αισθάνεται αδικημένος πάντα και ποτέ δεν έχει μερίδιο ευθύνης σε τίποτα. Ξέρει να τρέχει σε κάθε συμφορά ν' αποδείξει πόσο καλός φίλος είναι, να σηκώσει το βάρος του κακού που σε βρήκε, να γίνει ένα με τον πόνο. Βέβαια όταν έρθει η ώρα να του δηλώσεις την χαρά σου ή τον ενθουσιασμό σου για κάτι που σου συνέβη, θα φορέσει εκείνο το άδειο βλέμμα κι εκείνο το όμοιο με αγάλματος προσωπείο, σαν να σκέφτεται και οι σκέψεις να περνούν μπροστά απ' τις κόρες των ματιών του σαν επιγραφές νέον: "Τι μου τα λες αυτά ρε μαλάκα; Δεν με ενδιαφέρουν". Ο φίλος μου κρυφοκοιτάει στο κινητό του αν θα τον πάρει κανείς. Όμως θέλει πολύ να τον πάρει κάποιος που τον έχει ξεχάσει. Βλέπετε ο ίδιος απ' την στιγμή που αυτούς που έχει γύρω του τους θεωρεί σίγουρους, δεν κάνει καμία προσπάθεια, τους αφήνει να τον αφήσουν. Δεν τους χρειάζεται πλέον. Ακόμη, όταν βρίσκεσαι προ του γκρεμού, θα τρέξει να σώσει το τομάρι του, να μην λερωθεί απ' τα αίματα. Θα κρατήσει αποστάσεις αν και ήθελε κι αυτός να εξερευνήσει την απόκρημνη πλαγιά μαζί σου...στα λόγια.

BURST-LAZARUS BIRD

Σουηδοί δεν είναι; Τι έπρεπε να περιμένω δηλαδή; Πραγματικά δεν χορταίνω να ακούω το "Lazarus Bird", είναι ίσως η πιο ποιοτική και απαιτητική κυκλοφορία τους. Ένας δίσκος απόλυτα εγκεφαλικός μα και με δύναμη που δαγκώνει! Και μάλιστα έχει μια ατμόσφαιρα απειλής να πλανάται στην ατμόσφαιρα. Οι Burst χρωματίζουν την παλέτα τους με πάρα πολλές αποχρώσεις του μεταλλικού ήχου: τα riffs των Mastodon, την αρρώστια τωνΝeurosis, τα χασίματα των Isis, την δημιουργικότητα των Mars Volta, αλλά χωρίς να αντιγράφουν κανέναν απ' αυτούς. Αντιθέτως έχουν απόλυτα προσωπικό ήχο και μια prog οπτική, κάτι που τους βοηθάει να ενσωματώσουν ακόμη και jazz ή noise στοιχεία.

FACEBOOK ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ...ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ

Τον τελευταίο καιρό το ακούμε συχνά. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι αποφασίζουν να γραφτούν μέλη στην πιο δημοφιλή σελίδα κοινωνικής δικτύωσης. Για να τα πάρουμε από την αρχή, το Facebook άρχισε να λειτουργεί ως ιστοσελίδα παρουσίασης μελών του πανεπιστημίου του Havard κι επεκτάθηκε και σε άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα ώστε να διευκολύνει τους χρήστες του στην επικοινωνία μέσω μηνυμάτων με τις επαφές τους. Οι πιο καχύποπτοι υποστηρίζουν πως δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα "πείραμα" της CIA το οποίο αποκαλύφθηκε και αναγκάστηκαν να το ρίξουν στο εμπόριο. Σήμερα, το facebοok απαριθμεί πάνω από 100 εκατομμύρια χρήστες οι οποίοι ανταλλάσσουν φωτογραφίες, παιχνίδια και διάφορα εικονικά δωράκια, ενώ μπορούν και να μιλήσουν μέσω αποστολής μηνυμάτων.

THE HAUNTED-VERSUS

Οι The Haunted είναι μια μπάντα που ξέρει πολύ καλά τι κάνει. Καταφέρνει να εξελίσσει τον ήχο της, χωρίς να πέσει σε τέλμα. Μετά το πολύ καλό "The Dead Eye" που τόλμησαν να παντρέψουν το thrash με τους King Krimson μέσα απ' το δικό τους πρίσμα, επανέρχονται με έναν δίσκο που...ενάντια σε όλα είναι πάλι πολύ καλός! Μια μίξη του "rEVOLVEr" και "The Dead Eye" είναι το νέο album, αρκετά ώριμο, με τα riffs που έχουν πάντα τον πρώτο λόγο να είναι τόσο old school αλλά και μοντέρνα συνάμα.