THE DEVIN TOWNSEND PROJECT-GHOST

O Kαναδός μουσικός\μάγος\ψυχάκιας κυκλοφορεί φέτος εκτός από το "Deconstruction" και το "Ghost" για να κλείσει την τετραλογία που ξεκίνησαν τα "Ki" και "Addicted". Νομίζω πως κάθε άλλο παρά τυχαία είναι η ταυτόχρονη κυκλοφορία. Το "Deconstruction" αποτελεί ότι πιο ακραίο και πολυεπίπεδο έχει κυκλοφορήσει ο Townsend και το "Ghost" μοιάζει με την ηρεμία μετά την καταιγίδα. 

TERRA TENEBROSA-THE TUNNELS

Aπό που ήρθαν αυτοί; Τι κρύβουν; Που αποσκοπούν; Τι σκοτάδι γέννησε το "The Tunnels"; Μην το ακούσεις αν είσαι σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση. Η ακρόαση σου μεταφέρει άγχος. Ταμπέλα δεν βάζω. Να το περιγράψω όμως επιτρέπεται για να συνεννοηθούμε. Noise, black, post, sludge, ψυχεδέλεια. Όλα αυτά μαζί σε κατάμαυρο καμβά. Φως δεν υπάρχει. Τα φωνητικά δεν μπορείς να νιώσεις ότι προέρχονται από άνθρωπο. Οι κιθάρες ξύνουν πληγές. Η όλη προσέγγιση είναι ικανή να ορίσει τα δεδομένα στον ακραίο ήχο. Μην το φοβάσαι. 

UNIVERSE 217-FAMILIAR PLACES

Μου ήταν δύσκολο να χωνέψω το τι είχαν δημιουργήσει οι Universe 217 όταν είχα ακούσει τον πρώτο τους δίσκο. Αυτό το κλειστοφοβικό συναίσθημα που αναπαρήγαγαν δεν ήταν εύκολα περιγράψιμο. Όπως και η καταπληκτική φωνή της Τάνιας που μπορούσε να ακροβατεί μεταξύ εφιάλτη και κάθαρσης. Η μουσική τους για όσους δεν τους έχουν ακούσει (και πρέπει να το κάνουν) είναι πειραματική και ατμοσφαιρική, αλλά δεν μπορείς να την κατηγοριοποιήσεις. Ίσως να αναφέρουμε τις doom επιρροές τους για να μπορέσουμε να έχουμε μια αφετηρία συνεννόησης αλλά και τους avant-gard-ισμούς αλα Dead Can Dance.

SUN OF NOTHING-THE GUILT OF FEELING ALIVE

Αστική ζωή, τυποποιημένη, ένας τρόπος ύπαρξης που σε κάνει να νιώθεις ένοχος αν δεν ακολουθήσεις την πεπατημένη. Κοιτάς το εξώφυλλο του νέου δίσκου των Sun of Nothing. Δίσκο είπα; Συγνώμη. Μανιφέστο είναι. Η φιγούρα γκρίζα και σκυθρωπή, αποχωρεί από την ακόμη πιο γκρίζα πόλη. Όλα είναι προκαθορισμένα μέσα σ' αυτήν. Αν αποδράσεις μόνο νιώθεις ζωντανός. Αλλά δεν σ' αφήνουν να φύγεις τόσο εύκολα, ο βούρκος σε κρατάει. Μπορείς να σπάσεις τα στεγανά; Το συγκρότημα το κάνει. Δεν είναι post, ούτε black, ούτε drone, ούτε sludge, ούτε καν η μίξη όλων αυτών. Τι είναι; Ένα ταξίδι, εσωτερικό, επώδυνο, μα στο τέλος σε οδηγεί στην κάθαρση. Ούτε μετά από αυτήν θα είσαι ο ίδιος.

SWANS-MY FATHER WILL GUIDE ME UP A ROPE TO THE SKY

Oι Swans ποτέ δεν ήταν ένα συγκρότημα που εγκλωβιζόταν σε ταμπέλες. Προσανατολισμένοι στην μουσική ως ολότητα και λιγότερο στα είδη, εξερεύνησαν τα νερά του post rock, του πειραματικού ήχου, του industrial, του punk, του metal, χωρίς να παραδόσουν την έμπνευσή τους σε κανένα από αυτά. Μετά από μεγάλο διάστημα σιωπής, κυκλοφορούν νέο δίσκο με αργές ταχύτητες, αιθέριες μελωδίες, ακουστικές κιθάρες και με μια art rock προσέγγιση. Ο δίσκος θα σας στοιχειώσει, αυτό είναι σίγουρο. Η ατμόσφαιρα βγαλμένη από κάποιο noir με υπνωτιστικούς ρυθμούς και πολύ συναίσθημα.

YAKUZA-OF SEISMIC CONSEQUENCE

Oι Αμερικανοί Yakuza είναι από τις ενδιαφέροντες πειραματικές μπάντες, από αυτές που μπορούν και δημιουργούν ιδιαίτερους δίσκους, έξω από τα τετριμμένα. Στο "Of Seismic Consequence" αδιαφορούν ξανά για τις ταμπέλες, με το κάθε τραγούδι να είναι διαφορετικό από το άλλο. Η ποικιλομορφία δεν είναι αυτοσκοπός για τους Yakuza άλλα τρόπος έκφρασης. Ακόμη και η χρήση του σαξοφώνου το μαρτυρά αυτό, προσδίδοντας μάλιστα στην ατμόσφαιρα, κάνοντας γενικά το άλμπουμ πιο "μυστηριώδες".

THE OCEAN-ANTHROPOCENTRIC

Η κολεκτίβα των The Ocean χτυπάει για δεύτερη φορά μέσα στο 2010, σκοπεύοντας να μας προβληματίσει με τα θέματα που πραγματεύεται μέσα από ένα αμάγαλμα progressive, post, sludge και hardcore(;) ήχων. Με το "Heliocentric" η αλήθεια είναι οτι απογοητεύτηκα κάπως, κάτι που ευτυχώς δεν συμβαίνει με το "Anthropocentric", το οποίο είναι λίγο πιο heavy από τον προκάτοχό του και με την έμπνευση των Γερμανών να βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα. Στιχουργικά ο δίσκος ασχολείται με θρησκευτικά και φιλοσοφικά θέματα συγκεκριμένα με την θέση του ανθρώπου στο Σύμπαν, με την μπάντα να σε στέλνει ξανά στην βιβλιοθήκη για να ψάξεις τους αδελφούς Καραμαζώφ, τον Νίτσε, την Ιερά Εξέταση και πολλά ακόμη.

SERJ TANKIAN-IMPERFECT HARMONIES

Ο συμπαθέστατος Serj Tankian φέτος κυκλοφόρησε τον δεύτερο solo δίσκο του, ο οποίος δεν έχει καμία σχέση ηχητικά με το πετυχημένο "Elect the Dead". Η διαφοροποίηση έγκειται στο ότι απογυμνώνεται από τις rock φόρμες, δίνοντας την παγκέτα του μαέστρου στην μίνι ορχήστρα και στα ηλεκτρονικά στοιχεία. Βιολιά και electro λοιπόν συνυπάρχουν δίνοντας έμφαση στις λεπτομέρειες. Η αλήθεια είναι ότι απογοητεύτηκα ακούγοντας τις πρώτες φορές το "Imperfect Harmonies" αλλά η μουσική ευφυία του Tankian λάμπει γι' ακόμη μια φορά σε μουσική και στίχους.

NACHTMYSTIUM-THE BLACK MEDDLE II:ADDICTS

Mε μπέρδεψαν οι Nachtmystium σ' αυτή την συνέχεια του Black Meddle. Με μπέρδεψαν γιατί ενώ από την μία ακούω όμορφη μουσική που σπάει τα στεγανά του παραδοσιακού black metal, από την άλλη ακούω τις έξυπνες ιδέες τους, "κουρασμένες". Στο προηγούμενο, "Assasins" έδωσαν ρέστα παντρεύοντας black, progressive rock και ψυχεδέλεια. Το "Addicts" είναι ιδιαίτερο και δύσκολο σαν άκουσμα. Έχουμε να κάνουμε με καλοκαιρινό black metal!

THE OCEAN-HELIOCENTRIC

Η μουσική κολεκτίβα που μας άφησε με ανοιχτό το στόμα και μας έδωσε μπόλικη τροφή για σκέψη και για ακροάσεις επί ακροάσεων, με το αριστούργημα "Precambrian" επανέρχεται με ένα φιλόδοξο concept. Πρόκειται για τον δίσκο "Heliocentric" όπου πραγματεύεται την θέση της θρησκείας από διάφορες φιλοσοφικές και προσωπικές γωνίες, που θα ολοκληρωθεί όμως τον Οκτώβριο του τρέχοντος έτους, όταν οι The Ocean κυκλοφορήσουν το άλμπουμ "Anthropocentric". 

THE DILLINGER ESCAPE PLAN-OPTION PARALYSIS

Οι Dillinger Escape Plan είναι ένα συγκρότημα που ανήκει στον χώρο του λεγόμενου mathcore, δηλαδή hardcore με progressive στοιχεία εν πολλοίς.  Το πρώτο τους άλμπουμ "Calculating Infinity" ήταν κεραυνός εν αιθρία και καθόρισε τον ήχο τους, το "Miss Machine" ήταν ένα ακόμη εξαιρετικό δείγμα ακραίας τέχνης και το προηγούμενο "Ire Works" τους οδήγησε σε πιο Faith No More μονοπάτια. Είχα μεγάλη περιέργεια που θα κατέληγαν μετά από αυτό. Και να λοιπόν ο διάδοχος με τίτλο "Option Paralysis" που με αφήνει με ανάμεικτα συναισθήματα.

SERJ TANKIAN-ELECT THE DEAD SYMPHONY

O Serj Tankian είναι ένας υπέροχος τραγουδιστής, τόσο με τους System of a Down αλλά και στην solo του καριέρα. Έχει χαρακτηριστική φωνή, μπορεί να κάνει διάφορες φωνητικές "ακροβασίες" και διαθέτει την απαιτούμενη τρέλα. Φέτος αποφάσισε να διασκευάσει το πρώτο (και μοναδικό ως τώρα) προσωπικό του άλμπουμ, live, με την συνοδεία φιλαρμονικής ορχήστρας, αλλάζοντας τελείως την δομή των τραγουδιών του, κανοντάς τα συμφωνικά ή και μπαρόκ.

SUNN O))))-MONOLITHS & DIMENSIONS

Ξεχάστε ότι έχετε ακούσει μέχρι σήμερα. Ότι πιο τρομακτικό και σκοτεινό έχει γεννήσει η μουσική βρίσκεται εγκλωβισμένο μέσα σε ένα cd. Αν νομίζατε πως ξέρατε τι σημαίνει doom και σάπια ατμόσφαιρα εδώ θα πρέπει ν' αναθεωρήσετε τα πάντα. Αυτός εδώ ο εφιάλτης με τον τίτλο "Monoliths & Dimensions" είναι αριστούργημα απρόσιτο για εμάς τους θνητούς.

THE MARS VOLTA-OCTAHEDRON

Οι τρελοί Λατίνοι επιστρέφουν! Ένα μουσικό περιπετειώδες puzzle, ψυχεδελικό, πειραματικό ως συνήθως, prog ή καλύτερα art rock στην νοοτροπία του, μόνο που αυτή την φορά είναι προσανατολισμένο περισσότερο προς τις ακουστικές κιθάρες.

ISIS-WAVERING RADIANT

Οι Isis είναι μια μπάντα που αφορά τόσο τους μεταλλάδες, αλλά και τους φίλους του post rock, ακόμη και μερικούς με mainstream ακούσματα. Η νέα τους κυκλοφορία ωστόσο κλείνει περισσότερο προς το metal-ικό στοιχείο με την Tool αύρα πανταχού παρούσα, αλλά και το sludge υπόβαθρο. Τα ηχοτοπία που υφαίνουν οι Isis είναι υπέροχα, ατμοσφαιρικά και ταξιδιάρικα. Τα riffs είναι φοβερά, σε μερικά σημεία φλερτάρουν με την jazz, ενώ τα space πλήκτρα και τα ambient σημεία βγάζουν ένα θετικό συναίσθημα και συνεισφέρουν ουσιαστικά στις συνθέσεις. Αυτή την φορά οι Isis δεν πρωτοτυπούν, ακολουθώντας τα χνάρια που οι ίδιοι άφησαν χωρίς αυτό να είναι κακό.

UNIVERSE 217- II

Είναι τιμή μας κύριοι. Όταν καλλιτέχνες τέτοιας αξίας προέρχονται από την πατρίδα σου εκτός από περήφανος πρέπει να τους ακούσεις και να τους μάθεις. Η μουσική τους είναι μια τελετουργία, μια λύτρωση, μια πληγή στην ψυχή που αναζητάει ίαση. Ηχητικά είναι ένας συνδυασμός του πιο πένθιμου doom και την θρησκευτικότητας (ε, ναι!) των Dead Can Dance. Όλα τα λεφτά όμως είναι η τραγουδίστριά τους, η οποία θρηνεί, ψέλνει, ψυχορραγεί, ξεσπάει, μουρμουράει, μοιάζει σαν μια jazz-ίστρια που έχει πάρει LSD, απίστευτα θεατρική.

DARKSPACE-III

Mε το που βάζεις τον δίσκο στο στερεοφωνικό, ένα αφιλόξενο κύμα απλώνεται στον χώρο. Οι Ελβετοί Darkspace παίζουν black metal με έναν παράδοξο τρόπο, αφού το βασίζουν σε ambient ηχοτοπία. Τα synths σου δίνουν την εικόνα ενός ασφυκτικού μέλλοντος, ή την αίσθηση του κακού να πλανάται στον χώρο, ακόμη και την πρωτόγονη δύναμη που γέννησε το Σύμπαν. Παραλήρημα; Μπορεί. Αλλά ποιος νοιάζεται; Κιθάρες-ξυράφια, ένα υπέρβαρο rhythm section, blast beats που τσακίζουν την έννοια της ασφάλειας. Μουσική κλειστοφοβική, με την διαστημική ατμόσφαιρα να σκοτεινιάζει τον ορίζοντα και τις lead κιθάρες να ακούγονται σαν να προσπαθούν να περιγράψουν την γέννηση των άστρων, ή την σύγκρουση των κόσμων.

NACHTMYSTIUM-ASSASINS BLACK MEDDLE PART 1

Μπορεί το black metal να έχει μπουχτίσει από πειραματισμούς, αλλά με μπάντες σαν τους Deathspell Omega και Nachtmystium ο πειραματισμός αυτός, έστω κι αν από αλλού ξεκινάει σε κάθε περίπτωση για να καταλήξει σε διαφορετικό μέρος, προσφέρει μια ανανεωτική ανάσα που δείχνει πως κάποιος αν έχει τόλμη και ταλέντο μπορεί να παντρέψει ακόμη και φαινομενικά διαφορετικούς κόσμους. Ως γνωστόν ότι δεν ανανεώνεται πεθαίνει. Στα του δίσκου τώρα: Oι Νachtmystium έχουν κυκλοφορήσει αρκετές φόλες κατά το παρελθόν, όμως επιστρέφουν για να εκδικηθούν με μια σκοτεινή πρόταση που παντρεύει τα απάντρευτα. Φαινομενικά διαφορετικοί κόσμοι όπως το black metal και η ψυχεδέλεια των '70s συνευρίσκονται με απόλυτη επιτυχία.

CYNIC-TRACED IN AIR

15 χρόνια πέρασαν...με ένα σωρό συγκροτήματα να προσπαθούν να πιάσουν το vibe των Cynic, οι οποίοι επιστρέφουν σαν να μην πέρασε μια μέρα. Η μουσική τους συνεχίζει να είναι εσωτερική, το death τους είναι πολύ περισσότερο prog απ' τα περισσότερα progressive συγκροτήματα, οι fusion αναφορές όμως λειτουργούν ως "αέρας" για τις συνθέσεις. Τα brutal φωνητικά σε συνδυασμό με τα πιο ατμοσφαιρικά παραδίδουν τον ακροατή σε ένα τριπάκι που φαίνεται πολύ διαφορετικά προσανατολισμένο από την μέση death metal μπάντα.

MESHUGGAH-OBZEN

Μαζεύω τ' αυτιά από το πάτωμα και αρχίζω την ταπεινή μου κριτική στο αριστούργημα των Σουηδών. Αν μιλάμε για έναν δίσκο που στο παρελθόν άλλαξε τον τρόπο αντίληψης της μουσικής αυτός ήταν το Chaosphere που ξετίναξε όλα όσα είχαν ακουστεί ως τότε. Λοιπόν, όχι απλά τα σπάει...τα κάνει πολτό!