ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ...

Κάθομαι στον καναπέ του σαλονιού.

Είναι περασμένες 12 το βράδυ και κάνω ένα διάλειμμα από την καθημερινότητα για να αφουγκραστώ τις μακρινές φωνές από τους δρόμους, τα διαμερίσματα και τους ανθρώπους. Όσους έμειναν ως τώρα στην Αθήνα. Είναι γλυκιά νύχτα, σε αντίθεση με τις προηγούμενες κι αποφασίζω να ανέβω στην ταράτσα. Δεν ανεβαίνω συχνά και καταλαβαίνω τον λόγο. Παλιά απ' το σπίτι μου φαινόταν ακόμα κι ο Λυκαβηττός (!) τώρα μια ακατάστατη σειρά μακρόστενων κουτιών από τσιμέντο.

Όσο μεγαλώνω αντιλαμβάνομαι ότι ο κόσμος είναι ψεύτικος, φτιαγμένος στα μέτρα ανθρώπων που έπασχαν από έλλειψη γούστου και οράματος. Ο συμπολίτες μου χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: οι "έχοντες" κι οι "μη έχοντες". Περιοριστικό αλήθεια για ένα απίθανο πλάσμα όπως ο άνθρωπος. Βιώνουμε γεγονότα που δεν μας αρέσουν κι όμως αναπαυόμαστε μπροστά από την δηλητηριώδη θεομηχανή. Ο κόσμος κατάντησε βαρετός απ' αυτούς που αναγορεύουν ανώτερο σκοπό το να είσαι σαν κούκλα στην βιτρίνα και να ανήκεις στην πρώτη κατηγορία πολιτών. Εγώ, Εγώ κι Εγώ! Τι φυλακή !

Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ...ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Η διδασκαλία των θρησκευτικών, αποτελεί ένα θέμα πολυσυζητημένο το οποίο όμως δεν έχει καταλήξει κάπου. Σίγουρα κάθε ελεύθερο πνεύμα το αντιμετωπίζει με σκεπτικισμό. Το σημαντικότερο πρόβλημα αφορά τον προσανατολισμό του μαθήματος των θρησκευτικών, το οποίο δεν διαθέτει τίποτα παραπάνω από στείρες ιερατικές απόψεις και μίσος για κάθε προσπάθεια αποδέσμευσης απ' αυτές. Η σκληροπυρηνική κατήχηση είναι στόχος και του ιερατείου της Ελλάδας, καθώς ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, θέλησε να παρέμβει απολυταρχικά, ζητώντας την εποπτεία ακόμα και την συγγραφή του περιεχομένου των σχολικών εγχειριδίων των θρησκευτικών, από την Ιερά Σύνοδο. Το σκήπτρο του εξουσιαστικού ελέγχου άστραψε, απόρροια του γεγονότος πως το κράτος δίνει θεσμική υπόσταση στο ιερατείο και παρουσιάζει την Ορθοδοξία ως εγγενές στοιχείο της ελληνικής ταυτότητας. Στην Ελλάδα, η ορθόδοξη πίστη αποτελεί ακόμα και στον 21ο αιώνα, συστατικό του εκπαιδευτικού σχεδιασμού, γεγονός που φανερώνει την εξάρτηση εξουσιών μεταξύ Κράτους-Εκκλησίας.

Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ...ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Η διδασκαλία των θρησκευτικών, αποτελεί ένα θέμα πολυσυζητημένο το οποίο όμως δεν έχει καταλήξει κάπου. Σίγουρα κάθε ελεύθερο πνεύμα το αντιμετωπίζει με σκεπτικισμό. Το σημαντικότερο πρόβλημα αφορά τον προσανατολισμό του μαθήματος των θρησκευτικών, το οποίο δεν διαθέτει τίποτα παραπάνω από στείρες ιερατικές απόψεις και μίσος για κάθε προσπάθεια αποδέσμευσης απ' αυτές. Η σκληροπυρηνική κατήχηση είναι στόχος και του ιερατείου της Ελλάδας, καθώς ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, θέλησε να παρέμβει απολυταρχικά, ζητώντας την εποπτεία ακόμα και την συγγραφή του περιεχομένου των σχολικών εγχειριδίων των θρησκευτικών, από την Ιερά Σύνοδο. Το σκήπτρο του εξουσιαστικού ελέγχου άστραψε, απόρροια του γεγονότος πως το κράτος δίνει θεσμική υπόσταση στο ιερατείο και παρουσιάζει την Ορθοδοξία ως εγγενές στοιχείο της ελληνικής ταυτότητας. Στην Ελλάδα, η ορθόδοξη πίστη αποτελεί ακόμα και στον 21ο αιώνα, συστατικό του εκπαιδευτικού σχεδιασμού, γεγονός που φανερώνει την εξάρτηση εξουσιών μεταξύ Κράτους-Εκκλησίας.

ΤΡΩΚΤΙΚΑ...

Τα τρωκτικά αλλάζουν, η σήψη μένει ίδια. Υποσχέσεις άφθονες, δέσμευση καμία.

Όλα για το καλό μας χωρίς εμάς να συμμετέχουμε...
Οι αλήθειες έγιναν εικόνες στο χρωμιούχο φόντο της TV. Άκρατη υποκειμενικότητα, αποκαθήλωση ιδεών, η φαντασία χλευάζεται από στερεότυπα φορμόλης. Κουμπάροι, ανίψια και νταβατζήδες... Ολα έγινανΆνώνυμη Εταιρεία.
Κόσμος ΑΕ, Θεός ΑΕ, Ανθρωπος ΑΕ...
Ο καναπές είναι το σύμβολο της νέας εποχής...
Καναπές βολέματος, απάθειας κι ενίοτε ψυχανάλυσης.

Η σύγχρονη Ελλάδα δεν έχει να περηφανεύεται για τίποτα. Βρίσκει θαλπωρή στους επιφανείς προγόνους και σε life style ψέματα.Οι αριθμοί έγιναν περισσότεροι απ' τους ανθρώπους, τους δόθηκε η εξουσία. Η σύγχρονη Ελλάδα δεν έχει πολίτες αλλά καταναλωτές, δεν έχει άτομα αλλά τηλεθεατές. Ψάχνουν τα αντίδοτα για τους φόβους τους σε γυαλιά ηλίου, επώνυμες μάρκες, hot lines, κινητά και ψεύτικα είδωλα. Μόνο όταν διαταραχθεί η γαλήνη στον μικρόκοσμό τους αντιδρούν. Η ευδαιμονία του νεοέλληνα είναι πλαστή, ψηφιακή και δανεική.Τα προσωπεία έγιναν συνήθεια και πλέον δεν κρύβουν πρόσωπα πίσω τους.Λόγια σε συσκευασίες για να σπάνε την πλήξη, χαρμόσυνος λήθαργος κι ευλογημένη άγνοια. Ελλάδα..."η χώρα των νοικοκυραίων" που θέλει την ησυχία της, έχασε τα συλλογικά οράματα, γιουχάρει τους νέους για την τόλμη τους και συγχέει την πολιτική με τους πολιτικούς.
Πόζα...γυαλιστερές αυταπάτες για περιοδικά.
Ανορεξία...αδύνατες επιθυμίες,σχεδόν σκελετωμένες.
Παχυσαρκία...υπερτροφική αποξένωση.
Δάνεια, τροφή για το απύθμενοΕγώ. Δάνεια για μάσκες και ρόλους.
Δανεικές ζωές που σβήνουνμπροστά στην μικρή οθόνη. Κι άλλη πόζα.Ποινικοποίηση της διαφορετικότητας, εύκολη κριτική από ειδικευμένους άσχετους. Ο δείκτης κι η κουκούλα, εμβλήματα προστασίας του κοπαδιού. Πολίτες της κλειδαρότρυπας, του μπανιστηριού, με λίγη άποψη, λίγη αντίδραση, λίγα όνειρα, όλα λίγα...Λόγια προβαρισμένα στον καθρέφτη, από πολιτικούς που ξετυλίγουν λογύδρια μέσα στο ωφελιμιστικό τους κουκούλι, με παντελή έλλειψη φιλοδοξίας.Εκκλησία...ο αντιπρόσωπος του Θεού του χρήματος , αναπαράγει το σκοταδιστικό πνεύμα και πείθει τους πιστούς πως το να χαριεντίζονται εν εθελοτυφλία είναι ηδονιστικό. Νεοεθνικισμός, ξενοφοβία μισαλλοδοξία...μα απ' αυτό που φοβάται κανείς πιο πολύ, δεν ξεφεύγει ακόμα κι όταν πέφτει για ύπνο. Ελλάδα...η χώρα των χαμένων ευκαιριών...
Τα τρωκτικά ροκανίζουν ακόμα την υπομονή όσων κάνουν την πιο επαναστατική πράξη που έμεινε...ΤΗ ΣΚΕΨΗ!