DAKRYA-CRIME SCENE

Λίγα είναι τα συγκροτήματα που μπορούν να παίζουν αυθεντική και παράξενη μουσική. Οι Dakrya είναι ένα από αυτά. Και πως μπορείς να τους περιγράψεις; Σίγουρα ο όρος θεατρικότητα τους ταιριάζει απόλυτα. Περισσότερο ακούγοντάς τους στο μυαλό έρχονται οι Diablo Swing Orchestra, αλλά και πάλι είναι διαφορετικοί. Η ατμόσφαιρα του "Crime Scene" είναι αντίστοιχη ενός freakshow. Σκοτεινή, αλλά γεμάτη εκπλήξεις!

SCAR OF THE SUN-A SERIES OF UNFORTUNATE CONCURRENCIES

H ελληνική σκηνή έχει να επιδείξει αρκετά νέα συγκροτήματα που παρουσιάζουν έργα που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τα αντίστοιχα "συναδέλφων" τους στο εξωτερικό. Οι Scar of the Sun παίζουν gothic metal με αρκετά ατμοσφαιρικά στοιχεία, επηρεασμένο από Paradise Lost και Opeth, αλλά και από το σουηδικό μελωδικό death των Dark Tranquillity. Αυτή είναι η πρώτη επίσημη κυκλοφορία τους. 

DRACONIAN-A ROSE FOR THE APOCALYPSE

Μετά το εξαιρετικό "Turning Season Within" του 2008 οι Σουηδοί Draconian μας καλούν ακόμη μια φορά για ένα σκοτεινό ταξίδι, μέσα από μια μουσική μελαγχολική και συνάμα λυτρωτική, που ξορκίζει τον πόνο και αγγίζει την ψυχή. Το ατμοσφαιρικό doom\death με αρκετά gothic στοιχεία, όπως τα δίδαξαν οι Theater of Tragedy, μπορεί να μην είναι μουσική για διασκέδαση, αλλά έχει την ικανότητα να δημιουργεί εικόνες. Υπέροχες ρομαντικές μελωδίες, πλούσιες συνθέσεις και εναλλαγή φωνητικών που είναι γοητευτικός. Η Lisa Johansson διαθέτει μια όμορφη εκφραστική φωνή, που σε συνδυασμό με τα brutal του Anders Jacobsson δημιουργούν έναν ήχο θλιμμένο και ποιητικό.

AMORPHIS-THE BEGINNING OF TIMES

Aλλάζει μια πετυχημένη συνταγή; Υπό προυποθέσεις ναι. Αλλά στην περίπτωση των Amorphis, μιας πραγματικά αγαπημένης μπάντας δεν υπάρχει σοβαρός λόγος. Με την έλευση του Tommi Joutsen πίσω από το μικρόφωνο, οι Φινλανδοί αναγεννήθηκαν προσφέροντάς μας δίσκους όπως τα "Eclipse", "Silent Waters" και "Skyforger" με τον έναν να είναι καλύτερος από τον άλλον. Στο 10ο συνολικό τους άλμπουμ και 4ο σερί με τον Joutsen ασχολούνται και πάλι με την μυθολογία της πατρίδας τους στιχουργικά, ενώ ηχητικά ακολουθούν τα χνάρια των τελευταίων. 

NOVEMBERS DOOM-APHOTIC

Οι Novembers Doom έχουν χτίσει ένα καλό όνομα όλα αυτά τα χρόνια, χάρη στην συνέπειά τους και στο ότι γράφουν όμορφα, στοιχειωτικά τραγούδια. Στον όγδοο δίσκο τους, τόσο το "November" δηλαδή η ατμόσφαιρα, όσο και το "Doom" έχουν ενισχυθεί, αλλά και οι συνθέσεις είναι πιο περίπλοκες απ' ότι συνήθως. To άλμπουμ ξεκινάει με το "The Dark Host" όπου έγχορδα δημιουργούν μια κλασική ατμόσφαιρα και στην συνέχεια μεταβάλλεται σε ένα death\doom τραγούδι. Οι δομές των τραγουδιών είναι στο ίδιο μοτίβο με τα καθαρά φωνητικά να έχουν αυξηθεί λίγο.

SEPTICFLESH-THE GREAT MASS

Tι μπορείς να περιμένεις από μια μπάντα που έχει κυκλοφορήσει τα "Mystic Places of Dawn", "Esoptron", "Ophidian Wheel" και "Revolution DNA" μέχρι να βγάλουν το κορυφαίο "Sumerian Demons"; Τα καλύτερα. Κι αυτοί διαλύονται προς λύπη όλων. Κι όταν αποφασίζουν να ξαναρχίσουν, ξεπερνούν τους εαυτούς τους με το αριστουργηματικό "Communion". Και λες αυτή είναι η κορυφή τους. Τότε "σκάει"το "The Great Mass" και καλύπτει όλο το χαμένο έδαφος για τους Septicflesh και τους θέτει επικεφαλής γιατί κάνει όλα όσα μας έχει συνηθίσει η μπάντα. Δηλαδή το να πειραματίζονται, να γράφουν τραγούδια-δυναμίτες και ταυτόχρονα να προσφέρουν ένα υψηλό ποιοτικά καλλιτεχνικό έργο που διαφοροποιείται από τα προηγούμενα και συνάμα είναι τόσο, μα τόσο καλό.

LIGHT BEARER-LAPSUS

O τραγουδιστής των Fall of Efrafa δημιούργησε ένα νέο project, το οποίο αντλεί δύναμη από το "Paradise Lost" του Milton, την Θεία Κωμωδία του Δάντη και την τριλογία "His Dark Materials" του Pullman για να μιλήσει για την πτώση του Εωσφόρου. Με τρόπο ποιητικό και αλληγορικό, όπως κάνουν τα 3 σπουδαία έργα της λογοτεχνίας. Σκοτεινό post rock με βαριά πατήματα από sludge και μακριές απειλητικές black metal σκιές. Παντρεύοντας αυτούς τους κόσμους, το ντεμπούτο των Light Bearer είναι συναισθηματικό και μελαγχολικό.

MOONSORROW-VARJOINA KULJEMME KUOLLEIDEN MAASSA

Οι Moonsorrow είναι ένα συγκρότημα που δεν υπάρχει όμοιό του. Είναι αυθεντικοί και εμπνευσμένοι. Ο νέος τους δίσκος που μεταφράζεται ως "Like Shadows we Walk Τhrough the Land of the Dead", είναι ένα μνημείο ατμοσφαιρικού black metal μπολιασμένο με τα παραδοσιακά folk στοιχεία της φινλανδικής μουσικής παράδοσης. Οι συνθέσεις είναι μεγάλες (σε διάρκεια και ποιότητα) και τα viking πολεμικά ξεσπάσματα κρατούν ως φυλαχτό το μεγαλείο των Bathrory. Το επικό κλίμα του άλμπουμ και οι καταπληκτικές ενορχηστρώσεις συγκινούν με την συναισθηματική τους φόρτιση κι ας είναι όλοι οι στίχοι στα φινλανδικά.

A FOREST OF STARS-OPPORTUNISTIC THIEVES OF SPRING

Bικτωριανή αισθητική του σκότους. Ρομαντική, όχι με την ευτέλεια που χαρακτηρίζει "ατμοσφαιρικές" προσπάθειες στον χώρο, αλλά με το μεγαλείο ενός λογοτεχνικού αριστουργήματος ή την ποιότητα μιας σκοτεινής όπερας. Τι κι αν υπάρχουν black αιχμές και παγωμένα riffs; Το μαύρο των A Forest of Stars είναι γοητευτικό. Folk και ambient ξόρκια σου δημιουργούν εικόνες απροσδιόριστες, μαγευτικές και αυτό το άλμπουμ έχει το σπάνιο χάρισμα να σε μεταφέρει εκτός πραγματικότητας, κάτι που δεν το πετυχαίνουν πολλοί σήμερα. Έναν τέτοιο δίσκο τον περιμέναμε χρόνια, αλλά δεν το ξέραμε, δεν ξέραμε πως να τον ζητήσουμε.

ΑGALLOCH-MARROW OF THE SPIRIT

Το "Marrow of the Spirit" είναι το πιο σκοτεινό και επιθετικό άλμπουμ των Agalloch. Αλλά δεν είναι μόνο αυτά. Δίνει έμφαση στις λεπτομέρειες. Το black και το folk ανακατεύονται μαεστρικά προσφέροντάς σου ένα νοητό ταξίδι στα παγωμένα τοπία του Βορρά. Εδώ έδωσαν έμφαση στην ατμόσφαιρα και σ' αυτό βοηθουν τα samples από ήχους της νύχτας και του δάσους, τα ambient περάσματα, από τα βιολιά και τις ακουστικές κιθάρες. Αν και το black στοιχείο είναι τονισμένο, στο "Marrow of the Spirit" κυριαρχεί μια ομορφιά η οποία φαίνεται να αναδύεται μέσα από τα ομιχλώδη ηχοτοπία.

TRISTANIA-RUBICON

Οι Νορβηγοί Tristania είναι από τα συγκροτήματα που πρωτοστάτησαν στην δημιουργία του ατμοσφαιρικού metal ήχου, κυρίως στο στυλ "beauty and the beast" δηλαδή αιθέρια γυναικεία φωνητικά με brutal αντρικά. Μετά την φυγή της Vibeke (η οποία έφτιαξε τους ReVamp) που είναι από τις μεγαλύτερες φωνές, πήραν καινούρια τραγουδίστρια, την Ιταλίδα Mariagnela Demurtas, η οποία αν και έχει διαφορετικό στυλ και χροιά από την προκάτοχό της, τα καταφέρνει περίφημα. Oι Tristania μετά από 3 χρόνια που είχαν κυκλοφορήσει το "Illumination" συνεχίζουν και είναι δημιουργικοί παρόλες τις τόσες αλλαγές μελών.

ANATHEMA-WE ARE HERE, BECAUSE WE ARE HERE

Oι Αnathema είναι από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα αλλά και του ελληνικού κοινού. Με δίσκους ορόσημα σαν τα "Alternative 4" και "Judgement" μίλησαν στις πιο προσωπικές μας σκέψεις, έδωσαν υπόσταση στο άυλο, μέσω μουσικής. Έχοντας περάσει 7 ολόκληρα χρόνια από το υποτιμημένο "A Natural Disaster" βολόδερναν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας , κάνοντας όλους να πιστεύουν πως διαλύθηκαν.Κι όμως οι Anathema παρά τις δυσκολίες, τα προσωπικά τους προβλήματα και τις τριβές στο εσωτερικό της μπάντας, επιβίωσαν. Κι όχι μόνο, αλλά η συνεργασία τους με τον "Μίδα" Steven Wilson τους έδωσε το φιλί της ζωής και την δυνατότητα να παρουσιαστούν με νέο πρόσωπο.

NEGURA BUNGET-VISTELE PAMINTULUI

Οι Negura Bunget παίζουν black metal και μάλιστα υψηλού επιπέδου, χωρίς να είναι Νορβηγοί, Σουηδοί ή λοιποί Σκανδιναβοί, αλλά Ρουμάνοι! Μάλιστα χωρίς να αναμασούν black φόρμες που έχουν κουράσει, ενσωματώνουν στην μουσική τους folk που θα σας μεταφέρει νοερά στα πιο σκοτεινά δάση. Σαφώς πιο πολύπλευροι από τον μέσο όρο των γκρουπς που συναντάμε και με σημαντική την αίσθηση της μελωδίας. 

SWALLOW THE SUN-NEW MOON

Τι κι αν το doom/death δεν είναι το πιο δημοφιλές είδος που υπάρχει; Οι Swallow the Sun κυκλοφορούν ένα σκοτεινό κόσμημα. Θάνατος, τρόμος, θλίψη, απελπισία. Κιθάρες που ξερνούν πραγματικά διαβολικά riffs, μια φωνή που στοιχειώνει με τον πεσιμισμό της και στίχοι ποιητικοί που σε συνδυασμό με το υπέροχο εξώφυλλο που θυμίζει γκραβούρα (όπως και το εσωτερικό artwork στο βιβλιαράκι) δημιουργούν ένα ολοκληρωμένο πακέτο όπως θα συνέβαινε με ένα λογοτεχνικό βιβλίο.

KATATONIA-NIGHT IS THE NEW DAY

Στην εποχή της εύκολης μουσικής και της αναλώσιμης επιτυχίας υπάρχουν συγκροτήματα που ακολουθούν την μόδα και τις προσταγές των εταιρειών και του marketing που χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο κερδίζουν περισσότερη προσοχή απ' όση αξίζουν. Υπάρχει όμως και μια δεύτερη κατηγορία συγκροτημάτων όπου ακολουθούν έναν μοναχικό δρόμο που χωρίς να ενδιαφέρονται για το τι πουλάει, έχουν ένα καλλιτεχνικό όραμα βάσει του οποίου πορεύονται και φυσικά αδικούνται και στερούνται την προσοχή που αξίζουν. Σ' αυτή την δεύτερη κατηγορία ανήκουν οι Σουηδοί Katatonia. Με το όγδοο album τους συνεχίζουν να πειραματίζονται πάνω στον μουσικό πυρήνα τους. Το "Night is the New Day" είναι η φυσική συνέχεια του "The Great Cold Distance" καθώς η μπάντα κάνει ακόμη πιο progressive τον ήχο της, ενώ σίγουρα είναι ότι πιο ατμοσφαιρικό και θλιμμένο έχουν γράψει.

ETERNAL TEARS OF SORROW-CHILDREN OF THE DARK WATERS

Η χώρα των 1000 λιμνών έχει παράδοση στον ατμοσφαιρικό ήχο. Οι Φινλανδοί E.T.O.S παρουσιάζουν έναν απολαυστικό δίσκο συνδυάζοντας το gothic από τους μακαρίτες Sentenced με τα συμφωνικά στοιχεία και με ολίγη από μελωδικό death. Οι συνθέσεις τους είναι πολυεπίπεδες, ωστόσο είναι και αρκετά προσιτές σε όλους.

THEATER OF TRAGEDY-FOREVER IS THE WORLD

Ήταν μέσα της δεκαετίας του '90 όταν οι Theater of Tragedy ήταν από τους μπροστάρηδες του ατμοσφαιρικού metal με τα γυναικεία φωνητικά αφού εν πολλοίς καθόρισαν το είδος, ενώ προσέφεραν κάτι νέο για την εποχή τους. Με δίσκους σαν το "Velvet Darkness They Fear" και "Aegis" πάντρεψαν το doom με τα αιθέρια φωνητικά και δημιουργούσαν μια ρομαντική ατμόσφαιρα. Αργότερα πειραματίστηκαν με τα ηλεκτρονικά στοιχεία, κάτι που δυσαρέστησε πολλούς οπαδούς τους, ενώ η φυγή της Liv Kristine από την μπάντα φαινόταν το τελειωτικό χτύπημα. Μετά από έναν διερευνητικό δίσκο ("Storm") με την νέα τους τραγουδίστρια(Nel Sigland), επιστρέφουν με το φετινό album όπου τους βλέπουμε να κάνουν μια στροφή προς το παρελθόν τους ηχητικά (τα brutal φωνητικά του Raymond χρησιμοποιούνται ξανά έστω και μειωμένα).

NOVEMBERS DOOM-INTO NIGHT'S REQUIEM INFERNAL

Οι Novembers Doom επιστρέφουν και σίγουρα οι πιστοί τους οπαδοί θα σπεύσουν άμεσα, αλλά και όσοι τους ανακάλυψαν με τις 2 τελευταίες τους κυκλοφορίες θα περιμένουν με υψηλές προσδοκίες. Ο νέος δίσκος είναι μια μίξη του πιο μελαγχολικού "Pale Haunt Departure" και της doom πλευράς τους που παρουσίασαν στο "To Welcome the Fade", με τις death επιρροές να παραμένουν. Σίγουρα έχουν επηρεαστεί αρκετά από τους μεγάλους δασκάλους My Dying Bride αλλά προσπαθούν να μην επαναλαμβάνουν εαυτούς ούτε να κοπιάρουν τις επιρροές τους. Το ομώνυμο του δίσκου τραγούδι που ανοίγει, είναι τυπικό death \doom τραγούδι με την καλή έννοια, αλλά δεν είναι όλες οι συνθέσεις ίδιες. Ας πούμε το "Eulogy for the Living Lost" έχει brutal φωνητικά πάνω από τις ακουστικές κιθάρες, το "I Hurt Those I Adore" έχει ωραίες εναλλαγές φωνητικών, αλλά η αδυναμία μου είναι ο επίλογος "When Desperation Fills the Void" με τις ακουστικές κιθάρες και τα καθαρά φωνητικά που καταλήγει σε ένα φορτισμένο solo, το τραγούδι αυτό μου θύμισε παλιούς Anathema. Η τραγουδοποιία και τα φωνητικά είναι σε πολύ καλά επίπεδα, ενώ η ατμόσφαιρα ακροβατεί μεταξύ σκοτεινού και επικού. Μεγάλο ατού του δίσκου είναι η κιθαριστική δουλειά, ενώ το drumming κρατάει τον ρυθμό πάνω από τα riffs. Σίγουρα το "Into Night's Requiem Infernal" δεν είναι ΤΟ αριστούργημα, αλλά αποτελεί ένα πιο ισορροπημένο album ενώ κάπου-κάπου οι Opeth-ιές δίνουν κάτι το "στοιχειωμένο" στο όλο κλίμα. Γενικά όχι μόνο θα ικανοποιήσει τους οπαδούς τους αλλά και όσους αγάπησαν τον ατμοσφαιρικό ήχο στα '90s. Οι Novembers Doom έφεραν την συννεφιά μες στο κατακαλόκαιρο.

MADDER MORTEM-EIGHT WAYS

Αν υπάρχει ο όρος μεταμοντέρνο metal, νομίζω πως εδώ βρίσκει ιδανική εφαρμογή. Οι Nορβηγοί Madder Mortem ναι μεν έχουν γυναίκα πίσω απ' το μικρόφωνο, αλλά δεν έχουν καμία σχέση ούτε με τα οπερετικά φωνητικά των Within Temptation, ούτε με τους βρυχηθμούς των Arch Enemy, ούτε με την πιο pop/rock χροιά των Lacuna Coil. Η μουσική τους είναι avant garde με την ουσιαστική έννοια.

AMORPHIS-SKYFORGER

Το πολυαγαπημένο συγκρότημα από την χώρα των 1000 λιμνών επιστρέφει. Και με τι δίσκο! Για άλλη μια φορά εμπνέονται από το εθνικό ποίημα της Φιλανδίας Kalevala και συγκεκριμένα με τον δημιουργό του ουρανού. Οι Amorphis στα 3 τελευταία albums με τον Tomi Joutsen πίσω από το μικρόφωνο φαίνονται αναγεννημένοι και σε κάθε τους κυκλοφορία όχι φαίνεται να διανύουν περίοδο παρατεταμένου συνθετικού οίστρου, αλλά καταφέρνουν να ακούγονται και πιο φρέσκοι από ποτέ.