BATTLE BEAST-STEEL

Oι Battle Beast προέρχονται από την Φινλανδία και δεν θα έλεγα ότι είναι και γνωστοί, αλλά αυτό θα πρέπει να αλλάξει. Σίγουρα όταν βλέπεις αυτό το εξώφυλλο και τις λέξεις "Battle", "Beast" και "Steel" να βρίσκονται ταυτόχρονα, φαντάζεσαι ότι κλασικό heavy metal μόνο μπορεί να βρίσκεται στοιβαγμένο σε ένα cd. Και θα έχεις δίκιο. Όλα τα κλισέ που αγαπάς σ' αυτή την μουσική τα ακούς εδώ, με τρόπο πολύ διασκεδαστικό. Και στο μικρόφωνο βρίσκεται γυναικεία παρουσία.

HELL-HUMAN REMAINS

Οι Βρετανοί Hell δεν είναι νέοι στην πιάτσα, καθώς η ύπαρξή τους έχει σημειωθεί από την δεκαετία του '80. Ωστόσο δεν κατάφεραν να δισκογραφήσουν, αφού μετά από αναποδιές (αυτοκτόνησε ο τότε τραγουδιστής\κιθαρίστας και χρεοκόπησε η δισκογραφική τους) διαλύθηκαν το 1987, επέστρεψαν το 2008 (!) και φέτος έχουμε στα χέρια μας το ντεμπούτο τους. Μετά από τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, είναι πραγματικά άξιο θαυμασμού, πως αυτοί οι μουσικοί έδειξαν πείσμα για να φέρουν στο φως το ντεμπούτο τους. 

IN SOLITUDE-THE WORLD,THE FLESH,THE DEVIL

To heavy metal όπως το δίδαξαν οι Judas Priest και οι Mercyful Fate φαίνεται να έχει "ρεύμα", παρατηρώντας πως συγκροτήματα σαν τους Ghost, Portrait, Hell και Enforcer όχι μόνο βγάζουν αξιόλογους δίσκους, αλλά συγκεντρώνουν πλήθη ακροατών που διψούσαν για παραδοσιακό metal με φρέσκια ματιά. Σ' αυτή την ομάδα, προσθέστε και τους In Solitude που αφήνοντας κατά μέρους τον doom χαρακτήρα του πρώτου τους άλμπουμ, γίνονται πιο γρήγοροι και επιθετικοί.

CASTLE-IN WITCH ORDER

Aπό την Καλιφόρνια δεν μας έχουν συνηθίσει σε occult μουσική, πόσο μάλλον σε doom με αρκετά retro στοιχεία. Οι Castle κάνουν το ντεμπούτο τους, αποτελούμενοι από 3 μέλη, τον Mat Davis που είναι κιθαρίστας, την Elizabeth Blackwell στα φωνητικά και το μπάσο και τον Al McCartney στα drums. Φαίνεται πως στην underground σκηνή το κλασικό heavy metal έχει γίνει ιδιαίτερα δημοφιλές, ειδικά αν λάβουμε υπόψη μια στρατιά όπως τους Portrait, In Solitude, Ghost, Blood Ceremony κα.

PORTRAIT-CRIMEN LAESAE MAJESTATIS DIVINAE

Δεν ξέρω αν είναι δόκιμος ο όρος κλασικό heavy metal. Περισσότερο βοηθάει στο να περιγράψουμε το αρχετυπικό metal που διαμορφώθηκε σε συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Αρκετά όμως με τους ακαδημαισμούς. Οι Portrait  κυκλοφορούν τον δεύτερο-αλλά κατά τα λεγόμενά τους, τον πρώτο πραγματικό-δίσκο τους μέσω της ιστορικής Metal Blade και αποδίδουν φόρο τιμής στο heavy metal του '80, όπως το δίδαξαν κυρίως οι Mercyful Fate και οι Judas Priest. Κολασμένα riffs, leads που κόβουν σαν λεπίδες, φωνητικά που παραπέμπουν κατευθείαν στον "Βασιλιά".

SAXON-CALL TO ARMS

Mερικά πράγματα όσο παλιώνουν γίνονται καλύτερα, σαν το κρασί. Μερικά πράγματα είναι θεσμοί. Υπάρχουν καλλιτέχνες που δεν θέλεις να πρωτοτυπήσουν. Θέλεις να είναι μια από τις σταθερές που καταφεύγεις όταν βλέπεις τα πάντα γύρω να αλλάζουν. Τέτοια περίπτωση είναι οι Saxon. Θρυλικό συγκρότημα, που προσφέρει χωρίς φειδώ γνήσιο heavy metal. Ο νέος τους δίσκος δεν θα μπορούσε να ξεφεύγει από τον κανόνα. 

CHROME DIVISION-3RD ROUND KNOCKOUT

Oι Chrome Division είναι ένα συγκρότημα που αποτελείται από black metal μουσικούς. Συγκεκριμένα από τον Shagrath των Dimmu Borgir και μέλη των Old Man's Child, Susperia και Ringnevond. Τελικά οι black metallers είναι οι καλύτεροι για rock n roll.  Σ' αυτό το 3ο αισίως άλμπουμ τους, το heavy metal της παλιάς σχολής με μοντέρνο φινίρισμα συνεχίζεται και σε κάνει να γουστάρεις όσο το ακούς. Καθόλου δύσκολο να συμβεί αυτό, αφού οι Motorhead επιρροές, κάνουν τους Chrtome Division να φέρνουν σε φορτηγό που πέφτει χωρίς φρένα στην πλαγιά ενός λόφου. Βαρύ, ρυθμικό, αλλά και μελωδικό όπου χρειάζεται. 

BLOOD CEREMONY-LIVING WITH THE ANCIENTS

Υπάρχει μια τάση αναβίωσης του retro, αρχετυπικού rock ήχου των '70s. Ίσως όχι άδικα, αφού είναι η δεκαετία που η heavy μουσική γέννησε διαμάντια. Μετά από τους The Devil's Blood, Ghost και πολλούς ακόμη, έρχονται και οι Καναδοί Blood Ceremony να περάσουν την αγάπη τους για τις ταινίες τρόμου και τα αποκρυφιστικά θέματα στην μουσική τους. Οι Sabbath έχουν πάλι την τιμητική τους, αλλά αυτοί προσέθεσαν φλάουτο αλά Jethro Tull και organ κάνοντας ακόμη πιο vintage την αισθητική τους. Folk και doom ταιριάζουν απόλυτα στο να μεταδώσουν παγανιστική ατμόσφαιρα.

PENTAGRAM-THE LAST RITES

Μια από τις πιο επιδραστικές μπάντες για τον heavy\doom ήχο είναι χωρίς αμφιβολία οι Pentagram. Όπως είναι και υποτιμημένοι, αν και οι ίδιοι ποτέ δεν φάνηκε να ενδιαφέρονται για καταξίωση και λοιπές περιττές έγνοιες που απασχολούν τους κοινούς θνητούς. Η είδηση της επανένωσης και της κυκλοφορίας νέου δίσκου δεν γίνεται να μην τραβήξει την προσοχή οποιουδήποτε αγαπάει αυτή την μουσική. Πριν προχωρήσουμε σε οποιαδήποτε κριτική του δίσκου, αρκεί να πούμε πως είναι φανταστικός και αρκετά δυνατός ώστε ν' αποτελέσει νεκρανάσταση των Pentagram.

ORCHID-CAPRICORN

Πολλά συγκροτήματα προσπαθούν να παρουσιαστούν ως καλύτεροι των "πατέρων" Black Sabbath, τουλάχιστον στον τρόπο που τους αντιγράφουν. Σιγά το δύσκολο θα πει κάποιος. Ναι; Γιατί τότε οι περισσότεροι που το κάνουν ακούγονται τραγικοί; Στην ακριβώς απέναντι όχθη βρίσκονται οι Orchid. Δεν αντιγράφουν, αλλά μπορούν να βγάζουν αυτό το vintage συναίσθημα. Ας είναι καλά και οι Pentagram γι' αυτό. Doom "κερασφόρο", παλιομοδίτικο, με χαμηλοκουρδισμένες κιθάρες, ανίερους στίχους και φωνητικά που Ozzy-ίζουν προσεκτικά.

DOOMSWORD-THE ETERNAL BATTLE

Oι Ιταλοί battle metallers διατηρώντας μια τίμια πορεία κατάφεραν να κερδίσουν πολλούς οπαδούς οι οποίοι αρέσκονται στην επική θεματολογία, αλλά και πολλούς ακόμη να τους κάνουν να παραδεχτούν την ικανότητά τους να γράφουν μουσική που να υποστηρίζει την στιχουργική θεματολογία. Έτσι τόσο το Doom, όσο και το...Sword πάντα υπήρχαν σε γενναίες δόσεις. Προς τι η εισαγωγή; Γιατί στο "The Eternal Battle" φαίνεται πως απομακρύνονται από τον ηχο που τους είχαμε συνηθίσει, αφού η Bathory ατμόσφαιρα έχει γίνει πιο εύπεπτη.

FLOTSAM & JETSAM-THE COLD

Όσοι τους θυμάστε, θα αναρωτηθείτε "καλά υπάρχουν ακόμη αυτοί;". Ναι υπάρχουν και εκπλήσσουν όχι μόνο με την κυκλοφορία νέου άλμπουμ, αλλά κυρίως με το γεγονός ότι είναι πραγματικά καλό. Μπορεί το speed\thrash παρελθόν τους να παρουσιάζεται εδώ τιθασευμένο, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Κυρίως ακολουθούν τα χνάρια των Nevermore, παίζοντας αμερικάνικο heavy metal, αρκετά τεχνικό και με δηλητηριασμένη ατμόσφαιρα. Ακόμη και το εξώφυλλο το έχει δημιουργήσει ο Travis Smith.

GHOST-OPUS ANONYMOUS

Διαβόλια, τριβόλια, φαντάσματα και η λοιπή occult θεματολογία είναι συνηθισμένη για την rock και metal μουσική. Οι Ghost όμως, που με συναρπαστικό τρόπο παντρεύουν το "σατανικό" rock με την μαυρομεταλλική αύρα του King Diamond, αυτού του είδους την θεματολογία, την μετατρέπουν εδώ σε απαραίτητη προυπόθεση για να γράψουν μουσική. Μελωδικό, κλασικό heavy metal, βγαλμένο από περασμένες δεκαετίες, αλλά με σφραγίδα αυθεντικότητας και μεράκι.

MOTORHEAD-THE WORLD IS YOURS

Δεν χρειάζονται οι συστάσεις. Η πιο αλήτικη και αυθεντική μπάντα του rock n roll κυκλοφορεί νέο δίσκο. "Ο Κόσμος Είναι Δικός Σου" σου λέει ο τίτλος, πάντα οι Motorhead περνούσαν μηνύματα με έξυπνο τρόπο. Ακούς το "Born to Lose" και απορείς γιατί δεν το είχαν χρησιμοποιήσει τόσα χρόνια σαν τίτλο τραγουδιού, σου κλείνουν το μάτι ότι δεν υπάρχει περίπτωση ν 'αλλάξουν ποτέ. Διασκέδαση, γκάζια, μαγκιά, rock n roll διάολε! "I Know How to Die" σου λέει ο Lemmy, αλλά αυτό το συγκρότημα σου δίνει την εντύπωση πως θα παίζει μουσική και στην άλλη ζωή. Δεν πρόκειται να τα παρατήσουν κι αυτό θέλουν κι από σένα. Να σηκώσεις το μεσαίο σου δάχτυλο προς τον κόσμο, να πέσεις μόνο για να ξανασηκωθείς.

SAHG-III

Δεν περίμενα ότι φέτος θ' ακούσω κάποιον δίσκο που να συναγωνίζεται σε ποιότητα αυτόν των Grand Magus. Οι Sahg στον τρίτο τους δίσκο συνεχίζουν στα heavy\doom μονοπάτια προσφέροντας μερικά εξαιρετικά τραγούδια που μπορούν να προκαλέσουν ανατριχίλες, όπως τα φοβερά "Baptism of Fire" και"Mortify" που προσφέρονται για headbanging, το "Hollow Mountain" που μοιάζει με κάποιο χαμένο τραγούδι του Ozzy, το μελαγχολικό "Mother's Revenge" με την ψυχεδελική ατμόσφαιρα ή το σκοτεινό "Spiritual Void" με τα αρπίσματα να είναι doom, αλλά την αισθητική "μαύρη".

VOLBEAT-BEYOND HELL\ABOVE HEAVEN

Αν υπήρχε θεός, θα έπρεπε τώρα οι Volbeat να είναι από τα μεγαλύτερα ονόματα στην σύγχρονη metal\rock σκηνή, όχι επειδή έχουν το hype ή πουλάνε γκομενιλίκι, αλλά γιατί έχουν βγάλει 3 δισκάρες στην σειρά! Οι Δανοί με πανέξυπνο και εμπνευσμένο τρόπο ανακατεύουν το metal, το rockabilly, το punk, το southern και τους ρυθμούς του nu metal συνοδευόμενα από μια φωνή που θυμίζει άλλοτε James Hetfield κι άλλες φορές έναν βλαχο-Elvis. Πραγματικά αυτό που κάνουν οι Volbeat είναι πρωτότυπο και πωρωτικό. Μετά από τα καταπληκτικά "Rock the Rebel\Metal the Devil" και "Guitar Gangsters & Cadillac Blood" κυκλοφορούν έναν δίσκο που συνεχίζει στα ίδια υψηλά στάνταρντς, έναν δίσκο γεμάτο με φοβερά τραγούδια, δυναμικά και άμεσα, αλλά και προσιτά από όλους.

ACCEPT-BLOOD OF THE NATIONS

Ποιος περίμενε ότι μετά από πάνω από 10 χρόνια απουσίας θα ακούγαμε επιτέλους νέο υλικό από τους Accept. Οι Γερμανοί χωρίς τον Udo στα φωνητικά αλλά με την αποκάλυψη που ακούει στο όνομα Mark Tornillo να κάνει το μικρόφωνο να υποφέρει με την φέρτε-χαλίκια-να-κάνω-γαργάρες φωνή, του κυκλοφορούν ένα άλμπουμ που κοιτάει στα μάτια τις δισκάρες που έχουν βγάλει κατά το παρελθόν. Πραγματικά ο δίσκος σε γραπώνει από το σβέρκο και για όσο διαρκεί σου μια δυνατή δόση αγνού heavy metal με riff-άρες, ενθουσιασμό και ατσάλινους ρυθμούς.

DISTURBED-ASYLUM

Οι Disturbed έχουν καταφέρει κι έχουν γίνει ένα από τα "hot" ονόματα στο σύγχρονο metal και όχι άδικα, αφού το "Ten Thousand Fists" και "Indestructible" εκτόξευσαν την δημοτικότητά τους και τους έκαναν μπάντα με απήχηση σε πολύ μεγάλο ακροατήριο. Οι Disturbed έγιναν μεγάλοι γιατί το άξιζαν. Έτσι κάθε νέα κυκλοφορία τους αντιμετωπίζεται ως σημαντικό γεγονός κι ευτυχώς το "Asylum" δεν απογοητεύει, αντιθέτως θα ικανοποιήσει τους φίλους τους, πέρα από το γεγονός ότι περιέχει όπως πάντα αρκετά hits. Το σημαντικό για τους Disturbed είναι πως έχουν τον δικό τους ήχο και συγκρίνονται μονάχα με τους εαυτούς τους.

BLACK LABEL SOCIETY-ORDER OF THE BLACK

Μετά από προβλήματα που αντιμετώπισε με την υγεία του, ο Zakk Wylde και η "συμμορία" του επιστρέφουν δυνατοί. Heavy metal με southern στοιχεία, λίγο πιο βαρύ για τον παραδοσιακό heavy meta-λά λίγο πιο μελωδικό για το sludge ακροατήριο. Το εναρκτήριο "Crazy Horse" με τον Pantera-λόξυγγα είναι ενδεικτικό των προθέσεων των BLS, οι οποίοι δεν αλλάζουν στο παραμικρό τον ήχο τους. Το ίδιο συμβαίνει και στο "Overlord" που θυμίζει πολύ τραγούδια του Ozzy.

IRON MAIDEN-THE FINAL FRONTIER

Ο 15ος δίσκος ενός συγκροτήματος-θρύλου είναι εδώ και φημολογείται ότι μπορεί να είναι και ο τελευταίος τους. Εν έτει 2010, οι Maiden δεν έχουν ν' αποδείξουν τίποτα, παρά να μας προσφέρουν καλή μουσική. Η αλήθεια είναι ότι το εξώφυλλο που είναι από τα χειρότερά τους και το πρώτο τραγούδι που διέρρευσε, το "El Dorado" δεν με είχαν προδιαθέσει θετικά. Δυστυχώς αυτή η αίσθηση επαληθεύτηκε κατόπιν διψήφιου αριθμού ακροάσεων του δίσκου. Δηλαδή, ποιοτικά η μπάντα στέκεται σε καλά επίπεδα, αλλά η συνθετική κόπωση είναι εμφανής. Ακόμη περισσότερο φαίνεται βραχνή και κάπως κουρασμένη η φωνή του Dickinson.