Η.P. LOVECRAFT - Ο ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ

Ο Xάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ γεννήθηκε το 1890 στο Πρόβιντενς του Ρόουντ Άιλαντ. Ο Χάουαρντ ήταν μοναχοπαίδι. Σε ηλικία μόλις τριών ετών, ο πατέρας του υπέστη οξύ ψυχωτικό επεισόδιο κατά την διάρκεια ενός ταξιδιού του στο Σικάγο. Ενώ επέστρεψε στο Πρόβιντενς, ποτέ δεν επέστρεψε σπίτι του, καθώς διαγνώστηκε ότι υπέφερε από παραλυτική παράνοια και παρέμεινε νοσηλευόμενος σε κλινική μέχρι το τέλος της ζωής του.

Από τότε ο μικρός Χάουαρντ μεγάλωσε με την μητέρα του, τις δύο θείες του και τον παππού του. Ο Λάβκραφτ ήταν χαρισματικό παιδί. Μπορούσε να απαγγέλει ποίηση σε ηλικία δύο ετών, ενώ συνέθετε ολόκληρα ποιήματα στα έξι του. Επίσης έδειχνε ενδιαφέρον για το παράξενο και τις ιστορίες Γότθικου τρόμου. Ο Λάβκραφτ ήταν φιλάσθενο παιδί και σύμφωνα με έναν βιογράφο του, έπασχε από την σπάνια ασθένεια της ποικιλοθερμίας, σύμπτωμα της οποίας ήταν η χαμηλή θερμοκρασία του δέρματος. Έγραφε φανταστική λογοτεχνία ως νεαρός, αλλά μετά την παραμέρισε για χάρη της ποίησης και τον δοκίμιων.

ΜΕΣΑ ΜΑΖΙΚΟΥ ΕΦΗΣΥΧΑΣΜΟΥ

Η κοινωνία εξελίσσεται. Το ίδιο κι οι τρόποι χειραγώγησής της. Ο έλεγχος πλέον δεν είναι μέσω του εξαναγκασμού, αλλά με το να συναινέσουμε κι εμείς στην οργάνωση της φυλακής μας. Η τηλεόραση αποτελεί ένα μέσο το οποίο έχει πολλές δυνατότητες. Όμως ως "παγίδα" εξασφαλίζει ότι οι άνθρωποι δεν θα μιλούν μεταξύ τους. Η τηλεόραση δεν αποτελεί ένα τεχνολογικό θαύμα μόνο, αλλά και πολλά περισσότερα.

Για να επιτευχθεί παλαιότερα η μαζική παραγωγή, ήταν απαραίτητη η συμμετοχή και του τελευταίου εργάτη. Η ένταση της παραγωγής ήταν τέτοια που πολύ δύσκολα οι εργάτες θα εναρμονίζονταν με τις απαιτήσεις της επιχείρισης. Για να ταυτιστεί ο εργάτης με την φιλοσοφία της επιχείρησης έπρεπε να υπάρχουν εξωοικονομικά κίνητρα. Ο μισθός ως μέσον επιβίωσης δεν ήταν επαρκής πηγή δημιουργίας τέτοιου συναισθήματος. Μόνο μέσω της κατανάλωσης συμβολικών προιόντων υπήρχε η δυνατότητα να πειθαρχήσει ο εργαζόμενος στους κανόνες της εντατικής εργασίας. Τι σημαίνει αυτό; Μα την διεύρυνση συμμετοχής του στην απόκτηση αγαθών που θα του προσέφεραν κάποια ταυτότητα και ταυτόχρονα μη υλικών-πολιτιστικών αγαθών που θα του έδιναν την ψευδαίσθηση συμμετοχής στην κουλτούρα της ανώτερης τάξης.

OI ZΩΝΤΑΝΟΙ ΝΕΚΡΟΙ

Ξαγρυπνώ ως τις στερνές ώρες της νύχτας, ψάχνω τα όνειρα μέσα στην πόλη τους, είναι σκοτεινή και αφιλόξενη, τα φώτα του δρόμου είναι χλωμά κι η ομίχλη την κάνει πιο απρόσιτη ακόμη. Είμαι μόνος μου, ακούω απόμακρες κραυγές απ' τα σοκάκια, απαγγελίες από κάποια λειτουργία σ' ένα καθεδρικό ναό, ψιθύρους από τον αέρα στα φύλλα των δέντρων, το φεγγάρι είναι σαν τρύπα στο κρανίο του κόσμου, όλοι κοιμούνται, τα πεζοδρόμια χιονισμένα. Αν υπάρχει κάποια πόλη που θα έπρεπε να φοβάσαι να περπατήσεις μόνος είναι αυτή. Κι είναι ακόμη νύχτα. Ίσως και να μην ξημέρωσε ποτέ.

ΚΑΛΟ & ΚΑΚΟ ΣΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ : DIABOLUS IN MUSICA

Το δίπολο Καλό-Κακό το συναντάμε πολλές φορές στην καθημερινή ζωή και όχι μόνο. Τι κάνει το καλό να είναι Καλό και τι το κακό να είναι Κακό; Η Ηθική, η Θρησκεία, οι προσωπικές πεποιθήσεις; Στην Τέχνη το δίπολο αυτό έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης για άπειρους πίνακες, βιβλία, θεατρικά έργα και μουσικά έργα, ακόμα και στην σύγχρονη εποχή σε κινηματογραφικές ταινίες, ακόμη και στην πολιτική. Παρακάτω θα διαβάσετε την άποψη που εκφράζουν στιχουργικά και μουσικά περί του διπόλου αγαπημένα μου συγκροτήματα.

ΑΠΟ ΤΟ "ΕΓΩ" ΣΤΟ "ΕΜΕΙΣ"

Η κουλτούρα της κατανάλωσης, του ανταγωνισμού, της απληστίας και του ανικανοποίητου είναι κυρίαρχη. Οι άνθρωποι αποξενώνονται μεταξύ τους και νιώθουν συνεχώς καχύποπτοι προς τους "άλλους". Η πολιτική έγινε μια παρωδία κούφιων λόγων, η αδράνεια επικρατεί, το ίδιο ο αμοραλισμός, ενώ κάποιοι θεωρούν πως η υλιστική διάσταση των πραγμάτων είναι και η μοναδική. Ο κομφορμισμός επικρατεί ως απόρροια κάθε "-ισμού", η ματαιοδοξία κι οι "εξυπνάκηδες" βασιλεύουν στο πέλαγος της ημιμάθειας, οι "επιτυχημένοι" σπέρνουν την αλαζονεία τους και οι ειδήσεις παραμένουν σαρκοφάγες ακολουθώντας το σύνθημα "αίμα και σπέρμα".

Η 10η ΔΙΑΣΤΑΣΗ!

Μέχρι στιγμής εμείς οι κοινοί θνητοί γνωρίζουμε την ύπαρξη 4 διαστάσεων. Τρεις είναι αυτές του χώρου κι η τέταρτη ο χρόνος. Οι επιστήμονες μέσω ενός μαθηματικού πλαισίου αναπτύσσουν μια θεωρία που ονομάζεται "μοντέλο βαρύτητας τύπου ΙΙ". Η συγκεκριμένη θεωρία υποστηρίζει ότι το ορατό σ' εμάς σύμπαν αποτελεί μια μεμβράνη ενσωματωμένη σ' ένα μεγαλύτερο σύμπαν. Το "μεμβρανώδες σύμπαν" αποτελείται από 5 διαστάσεις (4 διαστάσεις στο χώρο συν το χρόνο) σύμφωνα με τους επιστήμονες.

Σίγουρα πρόκειται για μια εξέλιξη που αλλάζει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον φυσικό κόσμο. Η θεωρία του "Μεμβρανο-σύμπαντος" λοιπόν, προβλέπει ότι μικρές μαύρες τρύπες που δημιουργήθηκαν με την αυγή του κόσμου έχουν διατηρηθεί μέχρι σήμερα, έχουν μάζα και αποτελούν μέρος της σκοτεινής ύλης του σύμπαντος(δηλ. δεν αντανακλά φως, ούτε εκπέμπει, αλλά ασκεί βαρυτική δύναμη).

Το παραπάνω video μ' έβαλε σε σκέψεις, αλλά η αλήθεια είναι ότι μετά από κάποια στιγμή αρχίζεις και χάνεις το νόημα, καθώς μας προτρέπει να φανταστούμε την ύπαρξη...10 διαστάσεων!

H EΠΟΧΗ ΤΟΥ ΓΚΡΟΤΕΣΚΟΥ

Η Εξουσία είναι αποκρουστική. Χαράζει την ασχήμια της πάνω στα πρόσωπα αυτών που την υπηρετούν. Τα θεμέλια αυτού του τόπου βρίσκονται στα έγκατα της διαφθοράς, της αναξιοκρατίας, του ωχαδελφισμού και του "κάνε πως δεν βλέπεις". Τα όσα παρακολουθούμε να ξεχύνονται ως βλένα απ' τους τηλεοπτικούς μας δέκτες είναι ο κανόνας κι όχι η εξαίρεση. Και πραγματικά με τρομάζει το πόσο διαπλεκόμενα είναι όλα, πόσα εφιαλτικά σενάρια υπάρχουν και συμβαίνουν καθημερινά εν αγνοία μας.