ΕΞΟΡΙΑ

Το κρύο είναι τσουχτερό και το σκοτάδι αρκετά πυκνό για να εμφανίσει οποιοδήποτε μυστικό ψάχνω. Γύρω χιόνι. Κλείνω τα μάτια. Από μακριά ακούγεται ένα μπλουζ και μέσα στις στάχτες της προσμονής καταλαβαίνω για πρώτη φορά πόσο μακριά είναι όλα αν δεν τ' αγαπάς. Έχω τον δικό μου χάρτη στο μυαλό και τραγουδάω, ξέρω πως δεν θα με ξεχάσουν, όχι επειδή είμαι κάποιος σπουδαίος, ούτε επειδή ήμουν ήρωας, αλλά επειδή είμαι ο κύριος της μοίρας μου. Ανοίγω τα μάτια παίρνω μια βαθιά ανάσα όμοια με θάνατο καθώς το κρύο τρυπάει το λαρύγγι μου και κοιτάω προς τον ουρανό μήπως δω κάποια τροχιά ενός αστεριού, ένα θαύμα, όμοιο με μια κβαντική πιθανότητα.

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΟΠΛΑ

Μια φορά κι έναν καιρό...κοίταξε από το μεγάλο βικτοριανό παράθυρο. Τα φώτα του δρόμου έσβηναν κι η πρωινή πάχνη έμοιαζε με τα φαντάσματα της νύχτας που σκορπούν σαν έρχεται η αυγή. Προσπάθησε να την θυμηθεί για μια τελευταία φορά. Το σχήμα του προσώπου της, το χρώμα των ματιών της, το άρωμα του δέρματός της, την γεύση από τα χείλη της. Θυμήθηκε πως την αποχαιρέτησε και πως ήταν η τελευταία φορά που την είδε. Πόσο όμορφη και εύθραυστη. Πόσο υποσχόμενο το μέλλον για τους δύο μαζί. Και τότε δεν άντεξε και όσα κρατούσε μέσα του ξεχύθηκαν και πλημμύρισαν τα μάτια του, όσα τόσα χρόνια ζητούσαν δικαίωση. Κι έκατσε κι έκλαψε σαν μικρό παιδί, σαν να μην είχε κλάψει ποτέ. Ευχήθηκε να μπορούσε να την ξαναδεί έστω για μια ακόμη φορά. Ευχήθηκε να μπορούσε να κοιτάξει με ένα καλειδοσκόπιο στα όνειρά της. "Με ονειρεύεται;" σκέφτηκε. Τα κόκκινα χείλη της βαμμένα με όλα τα ρόδα της Άνοιξης, που τώρα έμοιαζε μακρινή. Θύμηση του χθες. Θα χρειαζόταν μια ζωή για να ξεχάσει το όνομά της. Τράβηξε τις κουρτίνες να κρύψουν το φως, λες και ο έξω κόσμος ήταν μια ρωγμή στο κόσμο του δωματίου, στον κόσμο του μυαλού του.

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΟΥ

Οι σύγχρονοι πόλεμοι είναι σιωπηλοί. Ξεκινούν από μέσα μας και μέσα μας τελειώνουν. Η κουλτούρα μας βασίζεται στον ανταγωνισμό και το συνεχές αίσθημα του ανικανοποίητου. Η υλιστική διάσταση των πραγμάτων θεωρείται ως η κυρίαρχη ενώ ο κομφορμισμός έχει εδραιωθεί ως φυσική συνέπεια κάθε "-ισμού". Ωστόσο μέρα με την μέρα γίνεται φανερό πως κάποιοι άνθρωποι μάχονται την πνευματική ευτέλεια. Άνθρωποι εναντίον της βίας, του φανατισμού, του δογματισμού, άνθρωποι που δεν κοιτάνε μόνο την πάρτη τους. Γύρω μας πολλά προβλήματα όπως το οικολογικό, το μεταναστευτικό, η παιδική εργασία, τα ναρκωτικά κ.α είναι προβλήματα όλων μας. Η κοινωνία είναι ένας ζωντανός οργανισμός κι ο καθένας από εμάς ένα κύτταρο. Τα συνεχιζόμενα κύματα δυσαρέσκειας και οργής είναι ο "πυρετός" του οργανισμού. Ο νεοέλληνας πολλές φορές αιτιολογεί την μιζέρια του με κλισέ του στυλ "είμασταν τόσα χρόνια σκλαβωμένοι από τους Τούρκους, είχαμε πολέμους, χούντα" κτλ. Κανείς βέβαια δεν υποτιμά τις ιστορικές συνθήκες που διαμορφώνουν μια κοινωνία, αλλά η τωρινή κατάντια έχει υπεύθυνους που μπορούμε να τους δούμε κοιτάζοντας στον καθρέφτη.

LAMB OF GOD-WRATH

Oι Lamb Of God είναι ένα σπουδαίο συγκρότημα της ακραίας σκηνής. Προερχόμενοι από τον μοντέρνο αμερικάνικο ήχο, ανακατεύουν το metalcore (λίγο), το hardcore, το thrash και γενικά οτιδήποτε μπορεί να τους χρησιμεύσει από τον ακραίο ήχο, ώστε να φτιάξουν κάτι μεστό. Το "Wrath" είναι ίσως το πιο ώριμο album τους. Δεν εννοώ συμβιβασμό, ή στροφή προς το mainstream, αλλά μια οργή που δεν είναι τυφλή, αλλά κατευθυνόμενη προς τις μετριότητες. Έγιναν ακόμη πιο τεχνικοί και μελωδικοί, αλλά με τέτοιο τρόπο που θα γουστάρουν ακόμη περισσότερο οι οπαδοί τους. Οι Lamb of God δεν έχουν καμία σχέση με όλα εκείνα τα metal-κάτι τσουτσέκια που τραγουδάνε ιστορίες για μαραμένα κυκλάμινα. Έχουν πάθος και δυναμισμό, διάθεση για εξέλιξη χωρίς να παρεκκλίνουν από την ταυτότητά τους.

Ο ΜΑΘΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ

Εκεί, λοιπόν που συζητάς, που πασχίζεις να παρουσιάσεις την άποψή σου, έτσι ώστε να μη δείχνει έωλη ή δογματική, να ’σου ξεφυτρώνει στη μέση ο μάγκας, ο θυμόσοφος σου πετάει δέκα αφορισμούς και σ’ αφήνει σύξυλο. Έτσι χωρίς στοιχειώδεις ενδείξεις, χωρίς διόλου επιχειρήματα. Δίχως επαγωγική ή αναγωγική μέθοδο. Χωρίς φιλοσοφικό στοχασμό. Δέκα αφορισμοί μονάχα, ατάκτως ερριμένοι, και το ζήτημα ελύθη. Έτσι σου "αποδεικνύει"ότι δεν πρέπει μεν να είσαι ρατσιστής, αλλά…ούτε και πολύ αντιρατσιστής! Είναι κακό πράγμα ο εθνικισμός, αλλά και βλακεία το να μην πληρώνεις με το ίδιο νόμισμα τον εθνικισμό των άλλων. Βασικά, πρέπει να ‘σαι λίγο, αλλά και τίποτα απ’ όλα. Ρωτάς που βασίζει αυτές τις απόψεις το και σε αποστομώνει: "αφού όλα είναι σχετικά", λέει, "κι αφού ο άνθρωπος έχει όρια, όλα τα ανθρώπινα έχουν όρια". Έχει όρια η Πολιτική, η Τέχνη, η Θρησκεία, η Φιλοσοφία. Έχει όρια η Ηθική, η Επιστήμη, η Ιδεολογία. Έχουν όρια και τα Όνειρα, ακόμη και η Ου-τοπία.Τον κοιτάς σαν αποβλακωμένος.