CRUACHAN-BLOOD ON THE BLACK ROBE

Οι Ιρλανδοί Cruachan τιμούν την μουσική της χώρας τους και εμπλουτίζουν το black-ίζον metal τους με αρκετά folk στοιχεία. Η θεματολογία είναι βέβαια παγανιστική, όπως και σε όλη την μέχρι τώρα πορεία τους. Στο νέο τους πόνημα, έχουν γυρίσει σε πιο επιθετικές φόρμες, ενώ τα γυναικεία φωνητικά είναι μειωμένα. Επίσης τραγουδάνε στα αγγλικά  και όχι στην διάλεκτό τους όπως μας είχαν συνηθίσει. Συνθετικά συνεχίζον να γράφουν δυναμικά τραγούδια που συνοδεύονται από παραδοσιακά όργανα, όπως φλαουτο, μαντολίνο και βιολί.

RAVENCULT-MORBID BLOOD

Kαμιά φορά το να μένεις σε μια ηλιόλουστη χώρα όπως η Ελλάδα χρησιμοποιείται ως επιχείρημα γιατί έχουμε συγκριτικό μειονέκτημα απέναντι στις σκανδιναβικές χώρες, όταν μιλάμε για black metal. Οι Ravencult δεν φαίνεται να καταλαβαίνουν από τέτοιες λεπτομέρειες, αφού στον 2ο δίσκο τους, παρουσιάζουν black metal που μυρίζει Βόρεια Ευρώπη.

SAMAEL-LUX MUNDI

Οι Samael είναι ένα συγκρότημα που αν και μύησε πολλούς στο black metal τα τελευταία χρόνια έκανε στροφή στον ήχο του δοκιμάζοντας πιο ηλεκτρονικές φόρμες κάτι που ξένισε τους "βαμμένους" του είδους. Σαφώς το "Solar Soul" ήταν το πιο πολυποίκιλο που είχαν κάνει, ενώ το προπέρσινο "Above" είχε γίνει πιο σκληρό. Το "Lux Mundi" είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα σ' αυτα΄τα δύο άλμπουμς και στο πραγματικά ξεχωριστό "Passage". Για την ακρίβεια πλησιάζει κατά πολύ σ' αυτό. Η industrial ατμόσφαιρα, οι mid tempo συνθέσεις και τα electro πλήκτρα έχουν μεγάλη συμμετοχή. Θα έλεγα πως είναι μουσική που ταιριάζει σε "evil" clubs.

PRIMORDIAL-REDEMPTION AT THE PURITANS HAND

Oι σύντροφοι είναι έτοιμοι. Τα όπλα ηχούν, η ατμόσφαιρα μυρίζει μπαρούτι. Ο ουρανός είναι σκοτεινός. Αίμα στο χώμα. Ένα σκισμένο λάβαρο ανεμίζει περήφανα στην μέση του χωριού που έχει παραδοθεί στις φλόγες. Οι απώλειες πολλές. Ο εχθρός είναι πιο δυνατός, αλλά πρέπει να φανούμε γενναίοι. Όχι για εμάς αλλά γι' αυτούς που έφυγαν και γι' αυτούς που θα μείνουν. Όλο το κουράγιο σε ένα φλασκί με ιρλανδικό ουίσκι. Το μεγάλο σχέδιο της μοίρας δεν πρόκειται να φανερωθεί. Μπορεί να καταλήξουμε στο χώμα αλλά θα το κάνουμε με το κεφάλι ψηλά.

DEMONAZ-MARCH OF THE NORSE

Έτοιμο λοιπόν και το πρώτο solo άλμπουμ του Demonaz των Immortal. Αυτοί που περιμένουν ν' ακούσουν black metal μάλλον θ' απογοητευτούν, αφού το επικό συναίσθημα των Bathory και ο ήχος του κλασικού heavy metal τέμνονται σε παγωμένες διαδρομές, χιονισμένες λίμνες και στίχους ανάλογου περιεχομένου. Το μόνο που φέρνει σε black είναι τα φωνητικά, που σε στιγμές γίνονται και πιο γρέζα. Βέβαια η δύναμη, το πάθος, οι στακάτοι ρυθμοί και οι βαριές κιθάρες δεν αφήνουν περιθώριο αμφισβήτησης των αγνών προθέσεων.

LIGHT BEARER-LAPSUS

O τραγουδιστής των Fall of Efrafa δημιούργησε ένα νέο project, το οποίο αντλεί δύναμη από το "Paradise Lost" του Milton, την Θεία Κωμωδία του Δάντη και την τριλογία "His Dark Materials" του Pullman για να μιλήσει για την πτώση του Εωσφόρου. Με τρόπο ποιητικό και αλληγορικό, όπως κάνουν τα 3 σπουδαία έργα της λογοτεχνίας. Σκοτεινό post rock με βαριά πατήματα από sludge και μακριές απειλητικές black metal σκιές. Παντρεύοντας αυτούς τους κόσμους, το ντεμπούτο των Light Bearer είναι συναισθηματικό και μελαγχολικό.

MOONSORROW-VARJOINA KULJEMME KUOLLEIDEN MAASSA

Οι Moonsorrow είναι ένα συγκρότημα που δεν υπάρχει όμοιό του. Είναι αυθεντικοί και εμπνευσμένοι. Ο νέος τους δίσκος που μεταφράζεται ως "Like Shadows we Walk Τhrough the Land of the Dead", είναι ένα μνημείο ατμοσφαιρικού black metal μπολιασμένο με τα παραδοσιακά folk στοιχεία της φινλανδικής μουσικής παράδοσης. Οι συνθέσεις είναι μεγάλες (σε διάρκεια και ποιότητα) και τα viking πολεμικά ξεσπάσματα κρατούν ως φυλαχτό το μεγαλείο των Bathrory. Το επικό κλίμα του άλμπουμ και οι καταπληκτικές ενορχηστρώσεις συγκινούν με την συναισθηματική τους φόρτιση κι ας είναι όλοι οι στίχοι στα φινλανδικά.

SUN OF NOTHING-THE GUILT OF FEELING ALIVE

Αστική ζωή, τυποποιημένη, ένας τρόπος ύπαρξης που σε κάνει να νιώθεις ένοχος αν δεν ακολουθήσεις την πεπατημένη. Κοιτάς το εξώφυλλο του νέου δίσκου των Sun of Nothing. Δίσκο είπα; Συγνώμη. Μανιφέστο είναι. Η φιγούρα γκρίζα και σκυθρωπή, αποχωρεί από την ακόμη πιο γκρίζα πόλη. Όλα είναι προκαθορισμένα μέσα σ' αυτήν. Αν αποδράσεις μόνο νιώθεις ζωντανός. Αλλά δεν σ' αφήνουν να φύγεις τόσο εύκολα, ο βούρκος σε κρατάει. Μπορείς να σπάσεις τα στεγανά; Το συγκρότημα το κάνει. Δεν είναι post, ούτε black, ούτε drone, ούτε sludge, ούτε καν η μίξη όλων αυτών. Τι είναι; Ένα ταξίδι, εσωτερικό, επώδυνο, μα στο τέλος σε οδηγεί στην κάθαρση. Ούτε μετά από αυτήν θα είσαι ο ίδιος.

BURZUM-FALLEN

Nέος δίσκος από τους Burzum σε πολύ σύντομο διάστημα, αφού μόλις ένας χρόνος πέρασε από το "Belus" που σηματοδότησε την ολική επαναφορά του Varg στην black metal σκηνή. Απ' ότι φαίνεται μάζεψε αρκτές ιδέες στην "στενή" γι' αυτό και μας παραδίδει νέο υλικό γρήγορα. Το εξώφυλλο μου προκάλεσε θετική εντύπωση, αφού είναι απόσπασμα πίνακα και σίγουρα διαφορετικό απ' ότι έχουμε συνηθίσει για τα δεδομένα τους. Όπως φαίνεται όμως, το "Fallen" δεν είναι παρά η φυσική συνέχεια του "Belus". Ατμοσφαιρικό, με ambient στοιχεία και διάθεση για πειραματισμό, αλλά μέσα από μια παλιομοδίτικη (ή old school) νοοτροπία. Ασυναίσθητα το μυαλό σας θα πάει στην δεκαετία του '90, τότε που το συγκρότημα μεγαλουργούσε.

A FOREST OF STARS-OPPORTUNISTIC THIEVES OF SPRING

Bικτωριανή αισθητική του σκότους. Ρομαντική, όχι με την ευτέλεια που χαρακτηρίζει "ατμοσφαιρικές" προσπάθειες στον χώρο, αλλά με το μεγαλείο ενός λογοτεχνικού αριστουργήματος ή την ποιότητα μιας σκοτεινής όπερας. Τι κι αν υπάρχουν black αιχμές και παγωμένα riffs; Το μαύρο των A Forest of Stars είναι γοητευτικό. Folk και ambient ξόρκια σου δημιουργούν εικόνες απροσδιόριστες, μαγευτικές και αυτό το άλμπουμ έχει το σπάνιο χάρισμα να σε μεταφέρει εκτός πραγματικότητας, κάτι που δεν το πετυχαίνουν πολλοί σήμερα. Έναν τέτοιο δίσκο τον περιμέναμε χρόνια, αλλά δεν το ξέραμε, δεν ξέραμε πως να τον ζητήσουμε.

VULTURE INDUSTRIES-THE MALEFACTOR'S BLOODY REGISTER

O ήχος των Vulture Industries είναι απ' αυτούς τους "περίεργους" που δεν μπορείς να τους κατηγοριοποιήσεις κι έτσι τους δέχεσαι ως avant garde. Οι Arcturus, το prog rock, οι King Crimson, το doom και η jazz συνυπάρχουν μέσα σε λαβυρινθώδεις συνθέσεις που έχουν όμως το χάρισμα να είναι και άμεσες ταυτόχρονα. Κοφτερά riffs, μυστηριώδη πλήκτρα, black φωνητικά, απαγγελίες και σαξόφωνο θα ικανοποιήσουν και τους πιο απαιτητικούς ακροατές. Η θεατρικότητα του δίσκου ταιριάζει με το θέμα των στίχων-τις σκέψεις ενός εγκληματία.

TRANSCENDING BIZARRE?-THE MISANTHROPES FABLE

Οι Transcending Bizarre με το "The Misanthropes Fable" γίνονται το νέο σημείο αναφοράς για την εγχώρια μουσική σκηνή. Κι αν αυτό είχε διαφανεί με το φοβερό "The Serpent's Manifolds", στον νέο τρίτο δίσκο, είναι έτοιμοι να τραβήξουν την προσοχή όλων. Ο συγκερασμός black metal με soundtrack-ικά αλα Danny Elfman μέρη και θεατρικότητα που συναντάμε στους Dirty Granny Tales βρίσκεται στο μέγιστο σημείο έμπνευσης. Οι Arcturus πυροδοτούν την φαντασία των Transcending Bizarre, οι οποίοι είναι αυτόφωτοι και δεν χωράνε σε στενές περιγραφές ιδιωμάτων.

SIGH-SCENES FROM HELL

Οι Γιαπωνέζοι Sigh δεν είναι μια τυπική black metal μπάντα. Ενσωματώνουν στην μουσική τους baroque, κλασική μουσική, τολμώντας να προσθέσουν πινελιές από την μουσική της χώρας τους. Δεν υπάρχουν και πολλοί που να προσφέρουν ένα τέτοιο κράμα ήχων. Αυτό που κάνει το "Scenes From Hell" ενδιαφέρον είναι ότι παντρεύουν το ακραίο και τεχνικό metal με ορχήστρα. Τα riffs είναι τόσο γρήγορα και τρομερά που αναδεικνύουν τα κλασικά όργανα, των οποίων οι μελωδίες εδώ πρωταγωνιστούν. Τραγούδια σαν τα "Prelude to Oracle" και "L'art de Mourir" είναι το τέλειο δείγμα το πως μια ορχήστρα μπορεί να φαίνεται heavy.

DEATHSPELL OMEGA-PARACLETUS

Τι να πει κανείς για τους Deathspell Omega; Το "Paracletus" αφήνει συναισθήματα που κυμαίνονται από την ποιητική αγανάκτηση ως την μαυρόψυχη μισανθρωπιά. Η ακρόαση σου αφήνει σημάδια. Η μουσική τους ανατρέπει τις black metal δομές, είναι πολύπλοκη και δανείζεται στοιχεία από μια νοσηρή jazz και ένα σάπιο πειραματικό post. Οι μελωδίες ξεδιπλώνονται μέσα από ενορχηστρώσεις που σε ζαλίζουν και η ατμόσφαιρα είναι πραγματικά απόκοσμη.

ABORYM-PSYCHOGROTESQUE

Oι Aborym είναι ένα συγκρότημα που παντρεύουν το black metal με το industrial. Μετά την φυγή του Αttila Csihar (ex-Mayhem) δεν πτοήθηκαν, αλλά αντιθέτως σκάρωσαν έναν αξιόλογο δίσκο, όπως είναι το Psychogrotesque,, το οποίο δεν έχει τίτλους τραγουδιών, αλλά μοιάζει να είναι μια μεγάλη σύνθεση, χωρισμένη σε 10 μέρη. Αυτή την φορά το concept στηρίζεται στις σκέψεις ενός τρόφιμου ψυχιατρείου. Η ατμόσφαιρα είναι "άρρωστη", με τα ηλεκτρονικά στοιχεία και τα πλήκτρα να δημιουργούν ένα πειστικό κλίμα που αντικατοπτρίζεται ακόμη και στο εξώφυλλο, αλλά και στους στίχους.

ΑGALLOCH-MARROW OF THE SPIRIT

Το "Marrow of the Spirit" είναι το πιο σκοτεινό και επιθετικό άλμπουμ των Agalloch. Αλλά δεν είναι μόνο αυτά. Δίνει έμφαση στις λεπτομέρειες. Το black και το folk ανακατεύονται μαεστρικά προσφέροντάς σου ένα νοητό ταξίδι στα παγωμένα τοπία του Βορρά. Εδώ έδωσαν έμφαση στην ατμόσφαιρα και σ' αυτό βοηθουν τα samples από ήχους της νύχτας και του δάσους, τα ambient περάσματα, από τα βιολιά και τις ακουστικές κιθάρες. Αν και το black στοιχείο είναι τονισμένο, στο "Marrow of the Spirit" κυριαρχεί μια ομορφιά η οποία φαίνεται να αναδύεται μέσα από τα ομιχλώδη ηχοτοπία.

SOLEFALD-NORRON LIVSKUNST

Οι Solefald μετά από 5 χρόνια κυκλοφορούν νέο δίσκο, με το όμορφο εξώφυλλο να σε προδιαθέτει για κάτι πιο folk. Το ξεκίνημα με το "Song Til Stormen" είναι ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό και πιο πιασάρικο απ' ότι μας έχουν συνηθίσει. Οι μελωδίες και οι φωνητικές γραμμές είναι εξαιρετικές και σου τραβούν αμέσως την προσοχή. Το άλμπουμ είναι γεμάτο εκπλήξεις, αφού κάθε τραγούδι είναι διαφορετικό και έχει διαφορετικά πράγματα να σου προσφέρει. Η μπάντα δεν μπορεί να κατηγοριοποιηθεί σε ένα μουσικό ιδίωμα, αφού στο "Norron Livskunst" ανακατεύονται το black, η folk, ο ατμοσφαιρικός ήχος, το progressive rock σε ένα avant garde χωνευτήρι, που αδιαφορεί για τις ταμπέλες, αλλά σου προσφέρει μουσική που σε ταξιδεύει σε παγωμένα τοπία.

CRADLE OF FILTH-DARKLY, DARKLY, VENUS AVERSA

Μετά από το ζενίθ που έπιασαν με το "Midian" οι Cradle of Filth πειραματίστηκαν στις επόμενες κυκλοφορίες τους κρατώντας το ενδιαφέρον, αλλά χάνοντας παραδοσιακούς black metal οπαδούς. Με το προηγούμενο "Godspeed on the Devil's Thunder" φάνηκε πως ξαναβρίσκουν τον δρόμο τους, επιστρέφοντας στον παλιό ήχο τους. Το "Darkly, Darkly, Venus Aversa" ολοκληρώνει αυτή την επιστροφή. Black με αρκετά gothic και ατμοσφαιρικά στοιχεία, λουσάτο και βαμπιρικό με concpet σχετικά με την Λίλιθ (πρώτη σύντροφο του Αδάμ και μητέρα των βαμπίρ). Ο δίσκος είναι πολύ καλός και απαιτεί περισσότερα ακούσματα σε σχέση με το παρελθόν. Μπορώ να πω ότι βάρυνε λίγο ο ήχος τους και ανέβηκαν οι ταχύτητες.

ENSLAVED-AXIOMA ETHICA ODINI

Τι κάνει μια μπάντα μεγάλη; Οι δίσκοι που κυκλοφορεί; Τα lives;  Οι δημόσιες σχέσεις; Η ιστορία τους; Ή μηπως το καλλιτεχνικό όραμα; Βέβαια μπορεί να συνδυάζονται όλα αυτά μαζί. Στην περίπτωση των Enslaved τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Η μπάντα αποφάσισε να κρατήσει τις black metal ρίζες της, πειραματιζόμενη με το progressive και το post, δημιουργώντας ατμόσφαιρα που διαφέρει από τα περισσότερα συγκροτήματα του είδους. Χαράζει δηλαδή τον δικό της δρόμο και γι' αυτό πρέπει να χαρακτηριστεί ως μεγάλη μπάντα. Με το "Vertebrae" μπόλιασαν τον ψυχεδελικό ήχο των '70s στην μουσική τους, και το "Axioma Ethica Odini" φαίνεται να τους πηγαίνει ένα βήμα παραπάνω.

TRIPTYKON-SHATTER (EP)

Δεν πέρασαν πολλοί μήνες από τότε που οι Triptykon κυκλοφόρησαν εναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς, το "Eparistera Daimones" και μας απασχολούν και πάλι με νέο υλικό και για την ακρίβεια ένα ep. Η βαριά σκιά των Celtic Frost ακόμη σκεπάζει τους Δαίμονες , αλλά οι Triptykon έχουν διαφοροποιηθεί και οι avant garde ανησυχίες του Tom Gabriel Fischer βρίσκουν εφαρμογή σε ένα βαρύτατο και βλοσυρό doom\black. Το "Shatter" περιλαμβάνει 3 νέα τραγούδια και δύο live διασκευές από Celtic Frost.