DJERV-DJERV

Θυμάστε την τύπισσα στο "Gateways" των Dimmu Borgir; Ναι λέω για εκείνη που σε μερικούς η φωνή της φαινόταν νευρωτική, αλλά άλλοι την λάτρεψαν. Πράγματι η φωνή της Agnete είναι ιδιαίτερη αλλά αναμφισβήτητα ταλαντούχα. Κι αυτό γιατί μπορεί να την χρωματίζει όπως θέλει και μέσα της κρύβει punk δύναμη. Οι Djerv στους οποίους τραγουδάει, κυκλοφορούν αυτόν τον καιρό το ντεμπούτο τους. 

BLACK LIPS-ARABIA MOUNTAIN

Ότι πρέπει για το καλοκαιράκι είναι το "Arabia Mountain". Είναι λες και βγήκε από κάποιο δισκάδικο του '60 ή του '70. Οι Black Lips αρέσκονται σε garage rock, με αρκετά στοιχεία punk αλλά το feeling τους είναι rock n roll. Σαν κι αυτό που αγαπήσαμε για να ακούγεται σε παρτάκια και σε κραιπάλες στην παραλία. Η μουσική τους σίγουρα θα σε κάνει να περάσεις καλά, αφού εκτός από ενέργεια, τα τραγούδια τους έχουν πολλές καλές ιδέες. 

RED FANG-MURDER THE MOUNTAINS

Αν πάρουμε ολίγον Black Sabbath, προσθέσουμε προσεκτικές τζούρες από Kylesa και Mastodon, το αποτέλεσμα μάλλον θα ηχεί όπως οι Red Fang. Η Relapse ποντάρει πολλά σε συγκροτήματα που παίζουν sludge n roll. Κιθάρες που βρωμοκοπούν "Νότο" και φωνητικά όλων των ειδών που σίγουρα θα σου ξετινάξουν οποιαδήποτε αρνητική διάθεση. Από το "Malverde" οι προθέσεις γίνονται εμφανείς. Riffs, riffs και πάλι riffs. Λίγα ψυχεδελικά στοιχεία, απλά απογειώνουν έναν δίσκο που δεν περιέχει μέτρια στιγμή. 

CHROME DIVISION-3RD ROUND KNOCKOUT

Oι Chrome Division είναι ένα συγκρότημα που αποτελείται από black metal μουσικούς. Συγκεκριμένα από τον Shagrath των Dimmu Borgir και μέλη των Old Man's Child, Susperia και Ringnevond. Τελικά οι black metallers είναι οι καλύτεροι για rock n roll.  Σ' αυτό το 3ο αισίως άλμπουμ τους, το heavy metal της παλιάς σχολής με μοντέρνο φινίρισμα συνεχίζεται και σε κάνει να γουστάρεις όσο το ακούς. Καθόλου δύσκολο να συμβεί αυτό, αφού οι Motorhead επιρροές, κάνουν τους Chrtome Division να φέρνουν σε φορτηγό που πέφτει χωρίς φρένα στην πλαγιά ενός λόφου. Βαρύ, ρυθμικό, αλλά και μελωδικό όπου χρειάζεται. 

BLACKFIELD-WELCOME TO MY DNA

Ο πολυπράγμων Steven Wilson δεν κάθεται σε χλωρό κλαρί κι έτσι φέτος κυκλοφορεί έναν ακόμη δίσκο με μια από τις μπάντες που συμμετέχει. Αυτό είναι το τρίτο άλμπουμ για τους Blackfield, ένα συγκρότημα που έγινε γνωστό μέσα από το ομώνυμο (του ονόματός του) τραγούδι που γνώρισε μεγάλη επιτυχία στα ραδιόφωνα κι ακούστηκε παντού. Φυσικά συμμετέχει κι ο Ισραηλινός καλλιτέχνης Aviv Geffen. Πικρο alternative rock με αρκετές αναφορές στους Porcupine Tree. Βέβαια εδώ το αποτέλεσμα είναι πιο απλό, αλλά και πιο μελαγχολικό.

THE HAUNTED-UNSEEN

Eίναι τρελοί αυτοί οι Σουηδοί. Βγάζουν ποιοτική pop μουσική, αλλά και ντουζίνες μεγάλων metal συγκροτημάτων. Θα αναρωτιέστε τι σχέση μπορεί να έχει και μόνο η αναφορά της λέξης pop σε παρουσίαση δίσκου των The Haunted. Αν το έγραφα μετά το "The Haunted Made Me Do It" θα με στραβοκοιτάγατε πολλοί από εσάς. Όμως, με την έλευση του Peter Dolving στην μπάντα, το thrash\melodic death έμοιαζε πολύ περιοριστικό σαν ιδίωμα για να χωρέσει την μουσική τους ευφυία. Το "Unseen" δεν είναι για αυτούς που αγάπησαν το συγκρότημα λόγω των αλα At the Gates θεμάτων που έγραφαν οι αδελφοί Βjorler.

LUCKY FUNERAL-THE DIRTY HISTORY OF MANKIND

H ελληνική σκηνή έχει προοδεύσει πάρα πολύ την τελευταία δεκαετία, αφού εκτός από πολλά καλά συγκροτήματα κι επαγγελματικού επιπέδου κυκλοφορίες, έχει να επιδείξει και μια ποικιλία σε ότι αφορά τα ιδιώματα. Οι Lucky Funeral είναι μια αξιόλογη περίπτωση, αφού το sludge\stoner τους είναι μερακλίδικο και δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αντίστοιχα συγκροτήματα του εξωτερικού. Είναι μια μπάντα ταλαντούχα που μπολιάζει τους Down και Eyehategod με rock n roll riffs-οδοστρωτήρες.

MONSTER MAGNET-MASTERMIND

Oι Monster Magnet είναι μια μπάντα larger than life. Μετά τα διάφορα προβήματα υγείας του Dave Wyndolf, το "Mastermind" βρίσκει τον δρόμο του για τα δισκοπωλεία. Προηγήθηκαν το φοβερό "Monolithic Baby" και το αμφιλεγόμενο "4 Way Diablo" και θα έλεγα ότι το νέο άλμπουμ ισορροπεί κάπου ανάμεσα. Καταρχήν το εξώφυλλο θα έλεγα ότι είναι πρόχειρο, αλλά ας περάσουμε στα ενδότερα...Το "Mastermind" ξεκινάει εντυπωσιακά, με τα "Hallucination Bomb", "Bored With Sorcery", "Dig That Hole" και "Gods and Punks" να είναι Sabbath-ικά και με τον Wyndolf να τραγουδάει με τσαμπουκά, θυμίζοντας τους πρώτους δίσκους. Ίσως αυτά τα τραγούδια είναι και τα πιο αρχετυπικά και rock n' roll, με τα refrains να δίνουν ρέστα.

SULLY ERNA-AVALON

O τραγουδιστής των Godsmack κυκλοφορεί τον πρώτο του solo δίσκο, μετά από ένα εξαιρετικό φετινό άλμπουμ με την κύρια μπάντα του. Αν το "The Oracle" είναι η επιβεβαίωση πως οι Αμερικάνοι είναι μια από τις πολύ καλές μπάντες του μοντέρνου rock\metal, το "Avalon" ήρθε για να φανερώσει μια πιο καλλιτεχνική πτυχή του Erna, κάτι που είχε διαφανεί από τις ακουστικές στιγμές στα άλμπουμς των Godsmack. Το "Avalon" περιλαμβάνει ακουστικά τραγούδια, απόλυτα συναισθηματικά, με τον Erna να αρέσκεται σε πιο εσωστρεφείς ερμηνείες. Μην περιμένετε ν' ακούσετε ηλεκτρικές κιθάρες, παρά μόνο σε ορισμένα σημεία, όπου χρειάζεται να ανέβει η ένταση. Καθαρός πρωταγωνιστής και ρυθμιστής των πάντων είναι η φωνή του Erna.

KVELERTAK-KVELERTAK

Πώρωση! Αυτός ο δίσκος δεν είναι ο πρωτότυπος που θ' αλλάξει την ιστορία της μουσικής, αλλά είναι ένας δίσκος όπου για πρώτη φορά ακούμε black n roll! Black metal δηλαδή με την νοοτροπία του rock n roll, ή μήπως rock n roll με black φωνητικά; Μην μπερδεύεστε. Γιατί οι Νορβηγοί Kvelertak αυτό που επιχειρούν είναι διαφορετικό από τον ήχο των Darkthrone ή από το "Now Diabolical" των Satyricon. Σαν αισθητική θα μπορούσα να πω πως πηγαίνει αντίστοιχα στο n"roll στοιχείο που εισήγαγαν στο death τους οι Entombed, αλλά και πάλι οι παραπάνω περιγραφές δεν μπορούν να περιγράψουν την κάψα και την πολυσυλλεκτικότητα του πρώτου πονήματος αυτής της μπάντας. Σφύζουν από πώρωση.

VOLBEAT-BEYOND HELL\ABOVE HEAVEN

Αν υπήρχε θεός, θα έπρεπε τώρα οι Volbeat να είναι από τα μεγαλύτερα ονόματα στην σύγχρονη metal\rock σκηνή, όχι επειδή έχουν το hype ή πουλάνε γκομενιλίκι, αλλά γιατί έχουν βγάλει 3 δισκάρες στην σειρά! Οι Δανοί με πανέξυπνο και εμπνευσμένο τρόπο ανακατεύουν το metal, το rockabilly, το punk, το southern και τους ρυθμούς του nu metal συνοδευόμενα από μια φωνή που θυμίζει άλλοτε James Hetfield κι άλλες φορές έναν βλαχο-Elvis. Πραγματικά αυτό που κάνουν οι Volbeat είναι πρωτότυπο και πωρωτικό. Μετά από τα καταπληκτικά "Rock the Rebel\Metal the Devil" και "Guitar Gangsters & Cadillac Blood" κυκλοφορούν έναν δίσκο που συνεχίζει στα ίδια υψηλά στάνταρντς, έναν δίσκο γεμάτο με φοβερά τραγούδια, δυναμικά και άμεσα, αλλά και προσιτά από όλους.

STONE SOUR-AUDIO SECRECY

Περίμενα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τον νέο δίσκο των Stone Sour. Οι λόγοι πολλοί: Ο Corey Taylor είναι από τους καλύτερους τραγουδιστές σήμερα, γράφουν όμορφα ραδιοφωνικά τραγούδια, οι Slipknot έχουν μπει στον πάγο αυτή την περίοδο (και ποιος ξέρει για πόσο ακόμα)  και οι Stone Sour είναι ότι πρέπει για υποκατάστατο. Οι προσδοκίες λοιπόν ήταν υψηλές, ιδιαίτερα μετά το πετυχημένο "Come What(Ever) May". Προσδοκίες που δεν διαψεύστηκαν, με τον Taylor να παίρνει το παιχνίδι πάνω του καθώς διαθέτει φωνάρα. Το "Audio Secrecy" είναι πιο σκοτεινό και υπό την συναισθηματική απώλεια του Paul Gray. Αυτή την φορά οι Stone Sour αποδεσμεύονται από τον μεγάλο αδελφό που ακούει στο όνομα Slipknot και δείχνουν έτοιμοι να διαμορφώσουν τον δικό τους ήχο.

APOCALYPTICA-7TH SYMPHONY

Oι Φινλανοί που ξεκίνησαν ως tribute μπάντα των Metallica, διασκευάζοντας τραγούδια τους μόνο με cellos, έχουν εξελιχθεί αρκετά στην τραγουδοποιία και αισίως φτάνουν στον 7ο δίσκο τους που φέρει τον εύγλωτο τίτλο "7th Symphony". Παραμένουν δημιουργικοί, μόνο που αυτή την φορά γίνονται πιο σκοτεινοί. Τα cellos εννοείται ότι έχουν την τιμητική τους, δίνοντάς μας ορισμένες όμορφες συνθέσεις και αυτοσχεδιασμούς.

DANZIG-RED DETH SABAOTH

Eίναι απίστευτο πως ο "Evil Elvis" κάνει τόσο δυναμικό comeback! Από το εξώφυλλο που παραπέμπει σε cult comics καταλαβαίνεις πως η μαγεία, το sex, ο θάνατος και το σκοτάδι επέστρεψαν στην απολαυστική τους μορφή! Ο Tommy Victor είναι σοφή επιλογή για τις κιθάρες και αποδεινύεται σε όλη την διάρκεια του δίσκου. Οι φωνητικές επιδόσεις του Danzig είναι τόσο δυνατές και γοητευτικές όσο στην δεκαετία του '90. Όλα παραπέμπουν στα πρώτα του, κλασικά άλμπουμς. Και είναι απίστευτα διασκεδαστικό.

DOWN & OUT-TRES WEIRDOS

Πόσο κοντά είναι αλήθεια ο Μισισιπής με το Μπραχάμι; Οι Down & Out κυκλοφορούν τον πρώτο τους δίσκο και οι επιρροές τους από southern rock, rock n roll, blues και την ψυχεδέλεια από '70s είναι εμφανείς. Ο ήχος τους παραπέμπει σε ZZ Top (μάλιστα άνοιξαν γι' αυτούς συναυλίες, όπως και για τον Gary Moore) με αρκετά boogie ρυθμούς. Όλο το album σου βγάζει μια θετική διάθεση και τραγούδια σαν "Fine Lookin' Woman Blues" θα σας ταξιδέψουν ως το Τέξας.

THE DEVIN TOWNSEND PROJECT-ADDICTED!

Ο Devin Townsend είναι μια μουσική ιδιοφυία. Ακούγοντας τους Strapping Young Lad σίγουρα έρχεσαι σ' επαφή με μουσική παρανοική και απαιτητική, αλλά στο δεύτερο album του προσωπικού του project τα πράγματα είναι πολύ απλά: Rock μουσική, άμεση και πιασάρικη που κάνει τους συνθέτες που ψάχνουν τα ραδιοφωνικά hits να κοκκινίσουν από την ντροπή τους, που ωστόσο θα ξενίσει όσους περιμένουν ν' ακούσουν τραγούδια επιπέδου Nickelback αφού το "Addicted" δεν είναι προσιτό. Είναι όμως μοντέρνο, σφύζει από έμπνευση έχει χορευτικό χαρακτήρα (αν μπορώ να το πω έτσι) και heavy κιθάρες.

NIGHTSTALKER-SUPERFREAK

Οι παλιές καραβάνες στον χώρο του hard\heavy rock επιστρέφουν με νέο album αρκετά ωμό και με πολλές space rock και ψυχεδελικές αναφορές, αλλά μένοντας πιστοί στην rock n roll αλητεία των Motorhead και των Monster Magnet (κυρίως). Πολλά riffs που θα μιλήσουν στην καρδιά σας, μια φωνή που μυρίζει αλκοόλ και stoner ξεραίλα στον ήχο όπως δίδαξαν οι Kyuss. Ο δίσκος βασίζεται αρκετά στα κέφια της κιθάρας αλλά και στο αλανιάρικο μπάσο με ένα boogie συναίσθημα όπως οι πρωτοδιδάξαντες Black Sabbath έδωσαν στα αυτιά μας. 20 χρόνια στην πιάτσα αποτυπώνονται εδώ με τον καλύτερο τρόπο σε στίχους όπως το "Baby, God is dead he had an overdose, he went straight to Hell...". Κομματάρες όπως το "Enough Is Not Enough", "Heavy Mental", "Superfreak" και "Learn to Fly" θα είναι η αιτία για πολλά σφηνάκια από μια μπάντα που δεν γερνάει αλλά αντιθέτως η φωτιά της καίει αμείωτη. Για μένα ο πιο μεστός τους δίσκος ακόμη πάνω κι από το "Use". Γεμάτα solos, live συναίσθημα και πολλά, πάρα πολλά ναρκωτικά. Ποιος χρειάζεται παραπάνω αναλύσεις; Ευκαιρία για ξελαρύγγιασμα!

FROST-EXPERIMENTS IN MASS APPEAL

Οι Frost είναι μια εξαιρετική περίπτωση συγκροτήματος που πειραματίζεται με το prog rock, την metal και την pop με τρόπο πολυδιάστατο. Στο δεύτερο album τους οι ρυθμοί συνεχώς αλλάζουν, οι ταχύτητες ανεβοκατεβαίνουν, οι διάρκειες των τραγουδιών διαφέρουν όπως και οι διαθέσεις. Το πρόσωπό τους ακούγεται μοντέρνο αλλά στην πραγματικότητα βασίζεται σε παλιές καλές φόρμες. Τα όργανα με τον τρόπο που χρησιμοποιούνται, η δυνατή παραγωγή και τα διάφορα synths, δίνουν μια industrial χροιά, αλλά δεν έχει καμία σχέση με το άθλημα. Η δομή των συνθέσεων σου δίνει την εντύπωση πως ο δίσκος θα μπορούσε να απευθυνόταν σε pop ακροατήριο, αλλά οι βαριές κιθάρες ρέπουν προς το metal. Οι Frost κατάφεραν να ανακατέψουν στο blender τους Dream Theater, το ραδιοφωνικό rock και τα ηλεκτρονικά στοιχεία με τρόπο παράξενο που ωστόσο δημιουργούν τον προσωπικό τους ήχο. Ακριβώς αυτό είναι που κάνει την ακρόαση πολύ ενδιαφέρουσα. Το progressive δεν είναι απλά μια ταμπέλα, αλλά αντίληψη της μουσικής κι αυτό εφαρμόζουν και οι Frost.

SCARS ON BROADWAY-SCARS ON BROADWAY

Aν αναρωτιέστε ποιοι είναι πάλι αυτοί, σας λέω ότι είναι η μπάντα του Daron Malakian του έτερου mastermind των System Of A Down. Μετά την κυκλοφορία του πρώτου solo album του Serj Tankian η περιέργεια ήταν ακόμη μεγαλύτερη για το τι θα κυκλοφορήσουν οι Scars On Broadway, που ουσιαστικά είναι ο Malakian, αφού ο ίδιος παίζει σχεδόν όλα τα όργανα, γράφει μουσική και έκανε την παραγωγή.

WARREL DANE-PRAISES TO THE WAR MACHINE

Ο μεγαλύτερος ερμηνευτής του σύγχρονου metal κυκλοφορεί τον πρώτο του προσωπικό δίσκο. Δεν μιλάμε για έναν οποιοδήποτε τραγουδιστή αλλά για τον τραγουδιστή των Nevermore που δοκιμάζει κάτι που ήθελε καιρό. Ο δίσκος δεν μοιάζει με Nevermore πλην ελαχίστων στιγμών, κάτι πολύ φυσιολογικό για μένα. Βάση δόθηκε κυρίως στο να γραφτούν καλά τραγούδια που βασίζονται (ω ναι!) στις ερμηνευτικές δυνατότητες του Warrel που είναι σε μεγάλη φόρμα.