DJERV-DJERV

Θυμάστε την τύπισσα στο "Gateways" των Dimmu Borgir; Ναι λέω για εκείνη που σε μερικούς η φωνή της φαινόταν νευρωτική, αλλά άλλοι την λάτρεψαν. Πράγματι η φωνή της Agnete είναι ιδιαίτερη αλλά αναμφισβήτητα ταλαντούχα. Κι αυτό γιατί μπορεί να την χρωματίζει όπως θέλει και μέσα της κρύβει punk δύναμη. Οι Djerv στους οποίους τραγουδάει, κυκλοφορούν αυτόν τον καιρό το ντεμπούτο τους. 

FAIR TO MIDLAND-ARROWS AND ANCHORS

Οι Fair to Midland κυκλοφορούν ένα άλμπουμ αρκετά περίπλοκο, που απαιτεί αρκετό από τον χρόνο σου. Το να τους κατατάξω κάπου είναι άκυρο, αλλά νομίζω πως ο όρος progressive rock τους ταιριάζει γάντι. Τα τραγούδια είναι καταπληκτικά, με μελωδίες υπέροχες και όμορφες αρμονίες. Η μουσική τους είναι τεχνική, αλλά και πιασάρικη ταυτόχρονα. Σ' αυτό συμβάλουν και τα φωνητικά που διαφοροποιούνται ανάλογα με την στιγμή. Τα riffs από την άλλη μοιάζουν βγαλμένα από τα καλύτερα όνειρα του ακροατή που θα κάτσει να ακούσει το "Arrows and Anchors".

 

OTEP-ATAVIST

Με τον όρο "αταβισμό" εννούμε την επανεμφάνιση ιδεών και συμπεριφορών που είχαν εξαφανιστεί και τις θεωρούσαμε χαμένες στην λήθη. Το πρωτόγονο στοιχείο. Αυτό επανέρχεται στον 5ο δίσκο των Otep, οι οποίοι δεν καινοτομούν, αλλά συνεχίζουν να παίζουν nu metal με "μπαγιάτικες κιθάρες" και οργισμένους ρυθμούς. Τα φωνητικά της Shamaya είναι πάντα ακραία αν και χρησιμοποιεί και καθαρά ή γρέζα. Υπάρχει μια άρρωστη ατμόσφαιρα όσο τα προσωπικά τραύματα της frontwoman για ακόμη μια φορά έρχονται στο φως.

BLACKFIELD-WELCOME TO MY DNA

Ο πολυπράγμων Steven Wilson δεν κάθεται σε χλωρό κλαρί κι έτσι φέτος κυκλοφορεί έναν ακόμη δίσκο με μια από τις μπάντες που συμμετέχει. Αυτό είναι το τρίτο άλμπουμ για τους Blackfield, ένα συγκρότημα που έγινε γνωστό μέσα από το ομώνυμο (του ονόματός του) τραγούδι που γνώρισε μεγάλη επιτυχία στα ραδιόφωνα κι ακούστηκε παντού. Φυσικά συμμετέχει κι ο Ισραηλινός καλλιτέχνης Aviv Geffen. Πικρο alternative rock με αρκετές αναφορές στους Porcupine Tree. Βέβαια εδώ το αποτέλεσμα είναι πιο απλό, αλλά και πιο μελαγχολικό.

MIDAS FALL-ELEVEN,RETURN AND REVERT

Aυτή την περίοδο ανακαλύπτω δίσκους και συγκροτήματα που δεν είχα προσέξει μέσα στο 2010. Ένα από αυτά είναι και οι Midas Fall. Η ακρόαση του "Eleven, Return and Revent" σημαδεύεται από την υπέροχη και ταξιδιάρικη φωνή της Elizabeth, τραγουδίστριας του γκρουπ η οποία στοιχειώνει όλα τα τραγούδια. Από την άλλη οι μελωδικές κιθάρες είναι λυρικές και τα refrains σου μεταδίδουν συναισθήματα, εικόνες, μελαγχολία, σκέψεις...Πραγματικά οι Σκωτσέζοι γράφουν μουσική, από αυτές που αποτελούν καταφύγιο και αναβλύζουν ανθρωπιά.

ARCADE FIRE-THE SUBURBS

Δεν είχα ξανακούσει δίσκο των Arcade Fire, ούτε καν γνώριζα την ύπαρξή τους. Πριν λίγο καιρό τους ανακάλυψα κι έτυχε να διαβάσω και κάποιες αποθεωτικές κριτικές περί νέου "OK Computer". Με δισταγμό έβαλα να το ακούσω. Δισταγμο, γιατί η μουσική βιομηχανία αναζητά νέους ήρωες για να πουλήσει. Σε πολύ κόσμο άρεσε αυτός ο δίσκος. Καταλαβαίνω το γιατί. Διαφέρει από τον σκουπιδοσωρό του pop/rock που κυκλοφορεί. Δεν είναι ο μεγαλύτερος δίσκος που μπορεί να γραφτεί για την σημερινή γενιά, ούτε καν ο πιο σπουδαίος για το mainstream ακροατήριο. Όμως τουλάχιστον έχει ποιότητα.

DEFTONES-DIAMOND EYES

Oι Deftones έχουν σημαδέψει τον εναλλακτικό ήχο με δίσκους σαν το "White Pony" και "Around the Fur" και η τελευταία τους κυκλοφορία είναι η πιο εμπορική, με την οργή να έχει καταλαγιάσει, αλλά τις πειραματικές ανησυχίες να βασίζονται σε πατέντες του παρελθόντος. Το "Diamond Eyes" εκπέμπει θετική ενέργεια, χωρίς να σημαίνει ότι έχει απωλέσει η μπάντα τον heavy χαρακτήρα της. Αντιθέτως η δημιουργικότητά τους έχει διοχετευθεί με τον καλύτερο τρόπο.

DROWNING POOL-DROWNING POOL

Nu metal μπάντα με κάποια post grunge στοιχεία, όχι ιδιαίτερα δημοφιλής για το ελληνικό κοινό και σίγουρα όχι σταθερή, αφού άλλαξαν τόσους τραγουδιστές. Στον φετινό τους δίσκο, οι Αμερικανοί φαίνεται πως θύμωσαν για τα καλά. Ο ήχος είναι πιο τραχύς, τα φωνητικά πιο παθιασμένα\μπαρουτοκαπνισμένα και τα hit-άκια πάνε κι έρχονται. O δίσκος είναι από αυτούς που θες ν' ακούς δυνατά στο αυτοκίνητο.

SERJ TANKIAN-IMPERFECT HARMONIES

Ο συμπαθέστατος Serj Tankian φέτος κυκλοφόρησε τον δεύτερο solo δίσκο του, ο οποίος δεν έχει καμία σχέση ηχητικά με το πετυχημένο "Elect the Dead". Η διαφοροποίηση έγκειται στο ότι απογυμνώνεται από τις rock φόρμες, δίνοντας την παγκέτα του μαέστρου στην μίνι ορχήστρα και στα ηλεκτρονικά στοιχεία. Βιολιά και electro λοιπόν συνυπάρχουν δίνοντας έμφαση στις λεπτομέρειες. Η αλήθεια είναι ότι απογοητεύτηκα ακούγοντας τις πρώτες φορές το "Imperfect Harmonies" αλλά η μουσική ευφυία του Tankian λάμπει γι' ακόμη μια φορά σε μουσική και στίχους.

SULLY ERNA-AVALON

O τραγουδιστής των Godsmack κυκλοφορεί τον πρώτο του solo δίσκο, μετά από ένα εξαιρετικό φετινό άλμπουμ με την κύρια μπάντα του. Αν το "The Oracle" είναι η επιβεβαίωση πως οι Αμερικάνοι είναι μια από τις πολύ καλές μπάντες του μοντέρνου rock\metal, το "Avalon" ήρθε για να φανερώσει μια πιο καλλιτεχνική πτυχή του Erna, κάτι που είχε διαφανεί από τις ακουστικές στιγμές στα άλμπουμς των Godsmack. Το "Avalon" περιλαμβάνει ακουστικά τραγούδια, απόλυτα συναισθηματικά, με τον Erna να αρέσκεται σε πιο εσωστρεφείς ερμηνείες. Μην περιμένετε ν' ακούσετε ηλεκτρικές κιθάρες, παρά μόνο σε ορισμένα σημεία, όπου χρειάζεται να ανέβει η ένταση. Καθαρός πρωταγωνιστής και ρυθμιστής των πάντων είναι η φωνή του Erna.

VOLBEAT-BEYOND HELL\ABOVE HEAVEN

Αν υπήρχε θεός, θα έπρεπε τώρα οι Volbeat να είναι από τα μεγαλύτερα ονόματα στην σύγχρονη metal\rock σκηνή, όχι επειδή έχουν το hype ή πουλάνε γκομενιλίκι, αλλά γιατί έχουν βγάλει 3 δισκάρες στην σειρά! Οι Δανοί με πανέξυπνο και εμπνευσμένο τρόπο ανακατεύουν το metal, το rockabilly, το punk, το southern και τους ρυθμούς του nu metal συνοδευόμενα από μια φωνή που θυμίζει άλλοτε James Hetfield κι άλλες φορές έναν βλαχο-Elvis. Πραγματικά αυτό που κάνουν οι Volbeat είναι πρωτότυπο και πωρωτικό. Μετά από τα καταπληκτικά "Rock the Rebel\Metal the Devil" και "Guitar Gangsters & Cadillac Blood" κυκλοφορούν έναν δίσκο που συνεχίζει στα ίδια υψηλά στάνταρντς, έναν δίσκο γεμάτο με φοβερά τραγούδια, δυναμικά και άμεσα, αλλά και προσιτά από όλους.

STONE SOUR-AUDIO SECRECY

Περίμενα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τον νέο δίσκο των Stone Sour. Οι λόγοι πολλοί: Ο Corey Taylor είναι από τους καλύτερους τραγουδιστές σήμερα, γράφουν όμορφα ραδιοφωνικά τραγούδια, οι Slipknot έχουν μπει στον πάγο αυτή την περίοδο (και ποιος ξέρει για πόσο ακόμα)  και οι Stone Sour είναι ότι πρέπει για υποκατάστατο. Οι προσδοκίες λοιπόν ήταν υψηλές, ιδιαίτερα μετά το πετυχημένο "Come What(Ever) May". Προσδοκίες που δεν διαψεύστηκαν, με τον Taylor να παίρνει το παιχνίδι πάνω του καθώς διαθέτει φωνάρα. Το "Audio Secrecy" είναι πιο σκοτεινό και υπό την συναισθηματική απώλεια του Paul Gray. Αυτή την φορά οι Stone Sour αποδεσμεύονται από τον μεγάλο αδελφό που ακούει στο όνομα Slipknot και δείχνουν έτοιμοι να διαμορφώσουν τον δικό τους ήχο.

ANATHEMA-WE ARE HERE, BECAUSE WE ARE HERE

Oι Αnathema είναι από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα αλλά και του ελληνικού κοινού. Με δίσκους ορόσημα σαν τα "Alternative 4" και "Judgement" μίλησαν στις πιο προσωπικές μας σκέψεις, έδωσαν υπόσταση στο άυλο, μέσω μουσικής. Έχοντας περάσει 7 ολόκληρα χρόνια από το υποτιμημένο "A Natural Disaster" βολόδερναν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας , κάνοντας όλους να πιστεύουν πως διαλύθηκαν.Κι όμως οι Anathema παρά τις δυσκολίες, τα προσωπικά τους προβλήματα και τις τριβές στο εσωτερικό της μπάντας, επιβίωσαν. Κι όχι μόνο, αλλά η συνεργασία τους με τον "Μίδα" Steven Wilson τους έδωσε το φιλί της ζωής και την δυνατότητα να παρουσιαστούν με νέο πρόσωπο.

GODSMACK-THE ORACLE

Κάπου ανάμεσα στους Metallica, τους Alice in Chains και το groove του nu metal βρίσκονται οι Godsmack. Ένα συγκρότημα που τιμάει τον αμερικάνικο ήχο και έχει αυθεντικό τσαμπουκά. Ο προηγούμενος δίσκος τους, το "IV" είναι κατά την γνώμη μου ότι καλύτερο έχουν κυκλοφορήσει. Στο "The Oracle" δείχνουν πιο επιθετικοί και η επιρροή από Metallica (ιδιαίτερα της Load περιόδου) φαίνεται πιο έντονη από ποτέ.

COHEED & CAMBRIA-YEAR OF THE BLACK RAINBOW

Οι C&C είναι από τα καλύτερα συγκροτήματα της γενιάς τους, μια μπάντα που γεφύρωσε το alternative rock με το progressive με πετυχημένο τρόπο. Κυκλοφορώντας το εξαιρετικό "No World for Tomorrow" άλμπουμ πριν λίγα χρόνια, έπιασαν το ζενίθ της δημιουργικότητάς τους και φέτος απλά αποδεικνύουν ότι είναι πραγματικοί καλλιτέχνες, αφού χωρίς να επαναπαυτούν, διατηρούν την ταυτότητά τους, αλλά συνεχίζουν να πειραματίζονται.

SERJ TANKIAN-ELECT THE DEAD SYMPHONY

O Serj Tankian είναι ένας υπέροχος τραγουδιστής, τόσο με τους System of a Down αλλά και στην solo του καριέρα. Έχει χαρακτηριστική φωνή, μπορεί να κάνει διάφορες φωνητικές "ακροβασίες" και διαθέτει την απαιτούμενη τρέλα. Φέτος αποφάσισε να διασκευάσει το πρώτο (και μοναδικό ως τώρα) προσωπικό του άλμπουμ, live, με την συνοδεία φιλαρμονικής ορχήστρας, αλλάζοντας τελείως την δομή των τραγουδιών του, κανοντάς τα συμφωνικά ή και μπαρόκ.

OTEP-SMASH THE CONTROL MACHINE

H Otep Shamaya είναι μια καλλιτέχνις απαραίτητη για την μουσική κι επικίνδυνη για το σύστημα. Μικρή κακοποιήθηκε από τον πατέρα της και γενικά πέρασε δύσκολα, όμως δεν έγινε ένα ακόμα lowlife κοριτσάκι. Αντιθέτως μέσω της μουσικής, αλλά και του γραψίματος, βρήκε τρόπο να εκφράσει τα συναισθήματά της. Και η αλήθεια είναι πως η οργή της δεν λέει να καταλαγιάσει. Αντιθέτως αν και το 4ο album της φαίνεται το πιο προσιτό, είναι το πιο ουσιαστικό και δεν χαρίζεται σε κανέναν. Η ίδια είναι ακτιβίστρια και μάχεται για τα δικαιώματα των γυναικών (και ιδιαίτερα των κακοποιημένων), των ομοφυλόφιλων και όσων περιθωριοποιούνται από το σύστημα. Ο δίσκος nu metal-ίζει με τραγούδια που τα ξεσπάσματά της σηκώνουν την γειτονιά στο πόδι όπως τα επαναστατικά "Rise, Rebel, Resist", το ομώνυμο, το "Numb & Dumb" και το rap-αριστό "Run for Cover". Αρκετά είναι τα Slipknot στοιχεία, αλλά δεν λείπουν και πιο ήρεμες αλλά άρρωστες στιγμές όπως το εκδικητικό "Kisses & Kerosene" ή το παρανοϊκό "Head". Η μπαλάντα "UR a WMN Now" φανερώνει την ευαισθησία της ενώ ιδανικό κλείσιμο του δίσκου είναι το "Where the River Ends".

Οι στίχοι της είναι πολιτικά και κοινωνικά προβληματισμένοι ενώ η ίδια βρυχάται, ψιθυρίζει, κλαίει, θυμώνει, αφηγείται, ανασαίνει, κάνει ότι χρειάζεται για να εκφραστεί. O ήχος είναι περισσότερο rock σε σχέση με το παρελθόν, με δυνατούς ρυθμούς και τα πιο "εμπορικά" refrain που είχαν ποτέ. Στα συν η πολύ καλή παραγωγή. Ένα μοντέρνο άκουσμα με επαναστατική διάθεση, ένα "fuck you all" attitude και με την απαιτούμενη τρέλα της Otep.

YΓ.Προτιμήστε την limited έκδοση με το ολογραφικό εξώφυλλο και το βιβλιαράκι με τους στίχους και τα σχέδια.

Και το video για το "Smash the Control Machine"

DREDG-THE PARIAH, THE PARROT, THE DELUSION

Μακάρι να έπαιζαν τέτοια τα ραδιόφωνα. Γιατί το λέω αυτό; Γιατί οι Dredg αν και συνεχίζουν τους πειραματισμούς παρουσιάζουν ένα progressive/art rock δίσκο που απευθύνεται σε όλους καθώς τα pop στοιχεία είναι περισσότερα από ποτέ και κυρίως στα refrains. Οι μελωδίες είναι γλυκές, η ενορχήστρωση πολύπλευρη και συναντάται μια ποικιλία στις συνθέσεις αφού τα έγχορδα, τα πνευστά και τα διάφορα synthesizers δίνουν την δυνατότητα στην μπάντα να αλλάζει διαθέσεις συνεχώς, κάτι που μπορεί να ξενίσει μερικούς. Υπάρχουν μερικά όμορφα τραγούδια όπως τα "Information", "Pariah", "Ireland", "I Don't Know" και "Quotes" αλλά υπάρχουν και μερικά μέτρια, ενώ τα διάφορα ιντερλούδια κάνουν την διάρκεια του δίσκου μεγαλύτερη απ' όσο χρειάζεται. Οι στίχοι πραγματεύονται θέματα γύρω από την επιστήμη, την θρησκεία κ.α σ' ένα ενιαίο concept.

Η μουσική των Dredg καταφέρνει και δημιουργεί εικόνες και προκαλεί συναισθήματα. Ταξιδιάρικο και αφηγηματικό, το νέο album των Dredg είναι μια ποιοτική πρόταση για τους φίλους της εναλλακτικής σκηνής και μοιάζει οικείο ακόμη και σε όσους δεν έχουν επαφή με τον ήχο. Και επανέρχομαι: Μακάρι να έπαιζαν τέτοια τα ραδιόφωνα...

ALICE IN CHAINS-BLACK GIVES WAY TO BLUE

Αυτός ο δίσκος δεν είναι απλά μια ανέλπιστα καλή επιστροφή ενός συγκροτήματος που σημάδεψε τα '90s. Είναι μια δήλωση. Έπειτα από μια 15ετία απουσίας και την απώλεια του Layne Stanley οι Alice in Chains επανακάμπτουν στην δισκογραφία χωρίς την φωνή τους. Σίγουρα ο νέος τραγουδιστής δεν φαίνεται να έχει το χάρισμα του μακαρίτη, αλλά σέβεται το παρελθόν της μπάντας, όπως και όλα τα μέλη του συγκροτήματος. Ευτυχώς η έμπνευση και το συναίσθημα βρίσκονται εδώ σε γενναίες ποσότητες, τα riff που επηρέασαν μια σειρά συγκροτημάτων θυμίζουν τον λόγο που τους λατρέψαμε, ενώ ο πεσιμισμός έχει ποτίσει κάθε νότα. Μετά από τόσα χρόνια φαίνεται και το πόσο ατυχής ήταν η κατηγοριοποίηση των AIC υπό την ταμπέλα του grunge.

POEM-THE GREAT SECRET SHOW

Kι ύστερα σου λέει ότι η ελληνική σκηνή πάσχει και λοιπές πατάτες. Ένα ακόμη σπουδαίο συγκρότημα προστίθεται στην εγχώρια μουσική πραγματικότητα. Παντρεύοντας παραδοσιακό heavy metal, ολίγη από hardcore, grunge με τζούρες από reggae και...μπουζούκι μέσα από progressive παίξιμο και Tool νοοτροπία, οι Poem δημιουργούν ένα έργο σκέτο ποίημα.