OTEP-ATAVIST

Με τον όρο "αταβισμό" εννούμε την επανεμφάνιση ιδεών και συμπεριφορών που είχαν εξαφανιστεί και τις θεωρούσαμε χαμένες στην λήθη. Το πρωτόγονο στοιχείο. Αυτό επανέρχεται στον 5ο δίσκο των Otep, οι οποίοι δεν καινοτομούν, αλλά συνεχίζουν να παίζουν nu metal με "μπαγιάτικες κιθάρες" και οργισμένους ρυθμούς. Τα φωνητικά της Shamaya είναι πάντα ακραία αν και χρησιμοποιεί και καθαρά ή γρέζα. Υπάρχει μια άρρωστη ατμόσφαιρα όσο τα προσωπικά τραύματα της frontwoman για ακόμη μια φορά έρχονται στο φως.

DEFTONES-DIAMOND EYES

Oι Deftones έχουν σημαδέψει τον εναλλακτικό ήχο με δίσκους σαν το "White Pony" και "Around the Fur" και η τελευταία τους κυκλοφορία είναι η πιο εμπορική, με την οργή να έχει καταλαγιάσει, αλλά τις πειραματικές ανησυχίες να βασίζονται σε πατέντες του παρελθόντος. Το "Diamond Eyes" εκπέμπει θετική ενέργεια, χωρίς να σημαίνει ότι έχει απωλέσει η μπάντα τον heavy χαρακτήρα της. Αντιθέτως η δημιουργικότητά τους έχει διοχετευθεί με τον καλύτερο τρόπο.

DROWNING POOL-DROWNING POOL

Nu metal μπάντα με κάποια post grunge στοιχεία, όχι ιδιαίτερα δημοφιλής για το ελληνικό κοινό και σίγουρα όχι σταθερή, αφού άλλαξαν τόσους τραγουδιστές. Στον φετινό τους δίσκο, οι Αμερικανοί φαίνεται πως θύμωσαν για τα καλά. Ο ήχος είναι πιο τραχύς, τα φωνητικά πιο παθιασμένα\μπαρουτοκαπνισμένα και τα hit-άκια πάνε κι έρχονται. O δίσκος είναι από αυτούς που θες ν' ακούς δυνατά στο αυτοκίνητο.

PSYCHO CHOKE-UNRAVELING CHAOS

Οι Έλληνες  Psycho Choke δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από συγκροτήματα του εξωτερικού. Ο ήχος τους είναι διαφορετικός από τα περισσότερα συγκροτήματα της ελληνικής σκηνής, καθώς ακροβατεί ανάμεσα στο hardcore, το numetal και άλλων ακραίων επιροοών. Οι συνθέσεις είναι groove-άτες με τρόπο που θυμίζει Slipknot, ενώ τα riffs είναι γρήγορα και γεμάτα ενέργεια. Τα τραγούδια είναι σωστά δομημένα και δεν ακολοθούν μοτίβα άλλων ώστε να θεωρηθούν απλές αντιγραφές.

DISTURBED-ASYLUM

Οι Disturbed έχουν καταφέρει κι έχουν γίνει ένα από τα "hot" ονόματα στο σύγχρονο metal και όχι άδικα, αφού το "Ten Thousand Fists" και "Indestructible" εκτόξευσαν την δημοτικότητά τους και τους έκαναν μπάντα με απήχηση σε πολύ μεγάλο ακροατήριο. Οι Disturbed έγιναν μεγάλοι γιατί το άξιζαν. Έτσι κάθε νέα κυκλοφορία τους αντιμετωπίζεται ως σημαντικό γεγονός κι ευτυχώς το "Asylum" δεν απογοητεύει, αντιθέτως θα ικανοποιήσει τους φίλους τους, πέρα από το γεγονός ότι περιέχει όπως πάντα αρκετά hits. Το σημαντικό για τους Disturbed είναι πως έχουν τον δικό τους ήχο και συγκρίνονται μονάχα με τους εαυτούς τους.

KORN-III:REMEMBER WHO YOU ARE

Οι Korn πάντα ήταν οι πιονέροι του nu metal ήχου. Πέρασαν μεγαλεία, έκαναν πωλήσεις και πέρασαν μια περίοδο αμφισβήτησης, αλλά και αμφισβήτησης. Η φυγή του "Head" μετά από την κυκλοφορία του "Take A Look at the Mirror" έφερε τους Korn στην σκιά, αλλά προς τιμήν τους πειραματίστηκαν προσπαθώντας να διατηρήσουν ένα καλλιτεχνικό επίπεδο. Ο Ross Robinson είναι πάλι παραγωγός του νέου δίσκου και ο τίτλος είναι ενδεικτικός της διάθεσης για αυτοκριτική από την πλευρά του συγκροτήματος. Οι Korn φαίνεται να θυμούνται τις ρίζες τους και να δημιουργούν έναν μοντέρνο δίσκο που δεν θα ανατρέψει (πάλι) την heavy μουσική, αλλά θα τους βάλει ξανά στο παιχνίδι.

OTEP-SMASH THE CONTROL MACHINE

H Otep Shamaya είναι μια καλλιτέχνις απαραίτητη για την μουσική κι επικίνδυνη για το σύστημα. Μικρή κακοποιήθηκε από τον πατέρα της και γενικά πέρασε δύσκολα, όμως δεν έγινε ένα ακόμα lowlife κοριτσάκι. Αντιθέτως μέσω της μουσικής, αλλά και του γραψίματος, βρήκε τρόπο να εκφράσει τα συναισθήματά της. Και η αλήθεια είναι πως η οργή της δεν λέει να καταλαγιάσει. Αντιθέτως αν και το 4ο album της φαίνεται το πιο προσιτό, είναι το πιο ουσιαστικό και δεν χαρίζεται σε κανέναν. Η ίδια είναι ακτιβίστρια και μάχεται για τα δικαιώματα των γυναικών (και ιδιαίτερα των κακοποιημένων), των ομοφυλόφιλων και όσων περιθωριοποιούνται από το σύστημα. Ο δίσκος nu metal-ίζει με τραγούδια που τα ξεσπάσματά της σηκώνουν την γειτονιά στο πόδι όπως τα επαναστατικά "Rise, Rebel, Resist", το ομώνυμο, το "Numb & Dumb" και το rap-αριστό "Run for Cover". Αρκετά είναι τα Slipknot στοιχεία, αλλά δεν λείπουν και πιο ήρεμες αλλά άρρωστες στιγμές όπως το εκδικητικό "Kisses & Kerosene" ή το παρανοϊκό "Head". Η μπαλάντα "UR a WMN Now" φανερώνει την ευαισθησία της ενώ ιδανικό κλείσιμο του δίσκου είναι το "Where the River Ends".

Οι στίχοι της είναι πολιτικά και κοινωνικά προβληματισμένοι ενώ η ίδια βρυχάται, ψιθυρίζει, κλαίει, θυμώνει, αφηγείται, ανασαίνει, κάνει ότι χρειάζεται για να εκφραστεί. O ήχος είναι περισσότερο rock σε σχέση με το παρελθόν, με δυνατούς ρυθμούς και τα πιο "εμπορικά" refrain που είχαν ποτέ. Στα συν η πολύ καλή παραγωγή. Ένα μοντέρνο άκουσμα με επαναστατική διάθεση, ένα "fuck you all" attitude και με την απαιτούμενη τρέλα της Otep.

YΓ.Προτιμήστε την limited έκδοση με το ολογραφικό εξώφυλλο και το βιβλιαράκι με τους στίχους και τα σχέδια.

Και το video για το "Smash the Control Machine"

NEED-SIAMESE GOD

Όταν πριν μερικά χρόνια οι Need κυκλοφορούσαν το ντεμπούτο τους "The Wisdom Machine" με τις επιρροές τους από Tool να συναντούν την αγάπη τους για τους Metallica, σίγουρα δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα εξελίσσονταν σε κάτι τόσο ποιοτικό αν και αναγνώριζα την καλή "πρώτη ύλη". Με το νέο τους album φανερώνονται αρκετά βελτιωμένοι, με riffs που έχουν το βάρος των Nevermore και των Pantera και όμορφες μελωδίες που παραπέμπουν σε progressive albums και συγκεκριμένα σε Fates Warning. Η δουλειά του συγκροτήματος φαίνεται αφού έχουν αποκτήσει δική τους ταυτότητα και φιλτράρουν τα μουσικά τους ακούσματα χωρίς να φαίνεται πως αντιγράφουν. Οι Tool δεν είναι τόσο εμφανής επιρροή πλέον αλλά η διάθεση πειραματισμού είναι διάχυτη.

FIVE FINGER DEATH PUNCH-WAR IS THE ANSWER

Καιρό είχε να πέσει στα χέρια μου δίσκος ο οποίος να έχει το attitude αλλά κυρίως την ουσία συγκροτημάτων όπως οι Metallica και οι Pantera με ολίγη από μελωδικό death και να ηχεί μοντέρνος, φρέσκος και εθιστικός. Οι 5FDP είχαν δώσει δείγματα γραφής με το ντεμπούτο τους "Way of the Fist" αλλά πλέον είναι απόλυτα ξεκάθαρο πως ανανεώνουν το ενδιαφέρον για τον αμερικάνικο mainstream ήχο. Έχοντας ως χαρακτηριστικά τις δυνατές μελωδίες, τα συναυλιακά refrains και το groove-άτο ένστικτο των Disturbed.

R.O.T.-THE TIME HAS COME

Οι συμπατριώτες μας ROT είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση. Μετά από αρκετά χρόνια απουσίας (από το 2003) κι αφού είχαν προηγηθεί δύο δίσκοι με έντονη πειραματική διάθεση επιστρέφουν με νέα σύνθεση (4 νέα μέλη), καθώς κόντεψαν να διαλυθούν τα χρόνια που προηγήθηκαν. Οι ROT δίνουν μεγάλη σημασία στο καλλιτεχνικό του πράγματος και διαθέτουν δική τους προσωπικότητα σαν μπάντα. Στο ολοκαίνουριο "The Time Has Come" διατηρούν την πολυμορφία τους μέσα από 15 τραγούδια μεταξύ των οποίων 4 ιντερλούδια. Πολύ δυνατά κομμάτια που κινούνται από παραδοσιακό heavy metal ως το folk, την ηλεκτρονική μουσική και το μοντέρνο metal.

SLIPKNOT-ALL HOPE IS GONE

Ένα συγκρότημα που δίχασε όσο λίγα. Ίσως επειδή ξεκίνησε υπό την (άκυρη) ταμπέλα του nu metal που ουδέποτε υπήρξε μέρος του. Άλλωστε μην ξεχνάτε πως ακόμη και οι Fear Factory, οι Soulfly και οι Machine Head είχαν "κατηγορηθεί" για κλεφτές ματιές προς το nu metal. Φυσικά οι Slipknot δεν είχαν ποτέ καμία σχέση μ' αυτό. Ακούς πχ το "άρρωστο" Iowa ή το παρανοικό ομώνυμο δίσκο τους που είναι έχουν κάργα death υφή και πρέπει να εθελοτυφλείς για να μην παραδεχτείς πως πρόκειται για σπουδαίο συγκρότημα.

DISTURBED-INDESTRUCTIBLE

Mε ένα εξώφυλλο που παραπέμπει σε... εκσυγχρονισμένο Eddie (των Maiden ντε!) οι Disturbed επιστρέφουν για να μας αποδείξουν αν το προηγούμενο album που τους έκανε πιο αγαπητούς σε μεγαλύτερο εύρος κοινού ήταν φωτοβολίδα, ή αν μπορούν να διατηρήσουν το ενδιαφέρον. Σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να τους πεις nu metal κι αυτό είναι καλό. Η συνταγή είναι απλή. Συνδυάζουν τον παραδοσιακό heavy metal ήχο με το μοντέρνο metal, δίνοντας έμφαση στους ρυθμούς και τα καλοδουλεμένα refrains. Ενώ και τα φωνητικά είναι χαρακτηριστικά, με προσωπικότητα, τρέλα και εκφραστικότητα.